Echo Hufca - Internetowy Magazyn Hufca ZHP Leszno

PROŚBA O POMOC

2012-01-17T13:33:00.000+01:00

Uwaga harcerze i instruktorzy!

Była harcerka 9 Leszczyńskiej Drużyny Harcerskiej, mama Mateusza prosi o pomoc! Przeczytajcie apel!

ŚWIĄTECZNE ŻYCZENIA!

2011-12-24T13:11:00.000+01:00

Drodzy Czytelnicy!

Życzymy radości, pogody ducha i wiele szczęścia!

Niech Wasze Święta będą magiczne!

Redakcja EH

NASZA MISJA

2011-12-15T19:05:00.004+01:00

Naszą misją jest wychowywanie młodego człowieka, czyli wspieranie go we wszechstronnym rozwoju i kształtowaniu charakteru przez stawianie wyzwań- zapewne doskonale znacie te słowa, bowiem tak właśnie brzmi misja ZHP, zapisana w naszym statucie. Wiecie też pewnie, że wychowanie metodą skautową zapewnia dziecku rozwój duchowy, fizyczny i intelektualny, jak również przygotowuje do dorosłego życia w społeczeństwie. Coraz częściej jednak słyszymy, że ilość członków ZHP z roku na rok maleje. Czyżby nie było już w polskim społeczeństwie zapotrzebowania na harcerskie wychowanie? A może to my nietrafnie wybieramy grupę docelową, do której kierujemy ofertę programową ZHP?

Obserwując obecnie dzieci i młodzież, mam świadomość, że mają one mnóstwo możliwości rozwoju: mogą przynależeć do kółek teatralnych, uczyć się w szkole muzycznej, uprawiać sporty czy działać w kołach turystycznych. W takich właśnie środowiskach spotykają się, że swoimi rówieśnikami, a dobrze prowadzone kółko zainteresowań na pewno może pomóc młodym ludziom w ich rozwoju społecznym. Dzieci biorące udział w zajęciach rozwijających zainteresowania, często mają możliwość podróżowania, uczą się samodzielności i zaradności życiowej. Dodatkowo taka działalność może wprost przygotowywać je do zdobycia w przyszłości zawodu, będącego kontynuacją ich dziecięcej pasji. Zapewne, wielu stwierdzi, że ZHP jako jedyne środowisko rozwija wszechstronnie i jako jedyne zwraca ogromną uwagę na kształtowanie charakteru młodego człowieka i jego rozwój duchowy. Wszystko to prawda, ale wyłącznie, gdy myślimy o dzieciach żyjących w miastach. Zatem jak wyglądają problemy harcerstwa wiejskiego?

Właśnie tu upatruję możliwość największego rozwoju liczebnego harcerskich drużyn we współczesnym świecie. Dzieci żyjące na wsi rzadko mają możliwość przynależeć do takiego kółka zainteresowań, do jakiego naprawdę by chciały. Często w wiejskiej społeczności albo nie działają one wcale albo w niewielkim zakresie. Dzieci ze wsi żyją często w dużej odległości od szkół czy parafii, a taka odległość może przyczynić się do całkowitego zaniku ich działalności społecznej. Wiejskie rodziny też są zazwyczaj biedniejsze niż te żyjące w miastach, co zdecydowanie ogranicza możliwości rozwoju młodych ludzi, chociażby dlatego, że zamyka im drogę do podróżowania i odkrywania przez nie świata.

Co więcej, to właśnie wiejskim dzieciom najczęściej brakuje przebojowości i otwartości na świat, jaką cechują się częściej młodzi ludzie wychowujący się w miastach, a przecież poszerzanie horyzontów i rozwój osobowościowy to największe atuty ZHP. Dlatego, pozwolę sobie na stwierdzenie, że to rozwój harcerstwa wiejskiego powinien stać się priorytetem harcerstwa w XXI wieku. Starajmy się kształcić instruktorów w środowiskach wiejskich, wspierajmy ich, by chcieli pozostać w swojej małej ojczyźnie i tam działać skautowo. Pomagajmy im tworząc programy dostosowane do ich potrzeb i możliwości.

Wydaje mi się, że właśnie jako priorytet w XXI wieku powinniśmy obrać sobie działalność na obszarach wiejskich, po to by przyczynić się, w dłuższej perspektywie, do niwelowania różnic społecznych między wsią a miastem. Ale również po to, by dbać o rozwój i stabilność polskich, najmniejszych ojczyzn. ZHP może tym najbardziej potrzebujących dzieciom dać realną szansę na rozwój, otworzyć przed nimi nieznane dotąd możliwości, a także dowartościować je, tak, by gotowe były podjąć w przyszłości odważne wyzwania i poprawić swój byt. Także po to, by w dorosłym życiu zdolne były budować i zmieniać swoją rodzimą miejscowość, teraz musimy pokazać im, że życie w środowisku wiejskim też może być ciekawe i rozwijające, a przede wszystkim nie gorsze niż w mieście, jedynie po prostu inne.

Agnieszka Skóra

JAK DOBRZE BYĆ RAZEM - AGRAFKA 2011

2011-12-06T21:11:00.000+01:00

Po raz kolejny 11 LDH i 1 LDW wzięły udział w katolickim spotkaniu młodzieży w leszczyńskim trapezie "AGRAFKA". Odywaliśmy tam służbę medyczną. Pierwszy raz dyżury pełniły osoby z młodszego zastępu 11. Nie mieliśmy dużo do roboty: jak zawsze parę zadrapań i siniaków. Wszyscy spisali się na medal! Mam nadzieję, że i w następnych latach tradycja naszej współpracy nadal będzie kontynuowana:)

pwd. Anita Naskręt - instruktorka, mama ślicznej Julki, jak co roku pełniła służbę medyczną podczas Katolickiego Spotkania Młodych "Agrafka"

REGULAMIN BIWAKU MIKOŁAJKOWEGO 2012

2011-12-01T12:06:00.001+01:00

BIWAK MIKOŁAJKOWY LESZNO 10 - 11 GRUDNIA 2011

MIEJSCE -SzkołaPodstawowa nr 13 w Lesznie
CZAS -10 - 11 grudnia2011 r., rozpoczęcie: sobota godz. 10.00 zakończenie niedziela godz. 10.00
ORGANIZATOR - Komenda Hufca ZHP Leszno, GZ„Zdobywcy Lasu” z Leszna
WPISOWE -10 zł

ZAPEWNIAMY - wrzątek na herbatę, obiad w sobotę, nocleg wwarunkach turystycznych, nagrody i dyplomy
ZGŁOSZENIA -do dh JolantyKlimkowskiej, do 02 grudnia 2011 r. tel.605 887 087
UCZESTNICY - zuchy z gromad działających w Hufcu ZHP Leszno orazościennych hufców
MATERIAŁY - gromad przywożą z sobą materiały plastyczne typu:kredki, farbki, pisaki, papier kolorowy, klej, nożyczki,
ZADANIEPRZEDRAJDOWE - każda gromada przygotowuje materiały dotyczące obrzędowości świątecznej (bożonarodzeniowej) innego kraju. Propozycję kraju należy przekazać dh Joli.

PROGRAM BIWAKU

Sobota

10.00 - 10.30 - przyjazd uczestników, zakwaterowanie

10.30 - 11.00 - apel

11.00 - 13.00 - zajęcia programowe w terenie

13.00 - 14.00 - obiad

14.00 - 18.00 - zajęcia programowe w budynku

18.00-19.00 - kolacja

19.00 - 21.00 - kominek

Niedziela

8.00 - 9.30 - pobudka, toaleta, śniadanie, pakowanie, sprzątanie bazy

9.30 - 10.00 - apel zakończenie biwaku

ZAGUBIONY CZAS

2011-11-30T12:40:00.008+01:00

William siedział samotnie w wagonie z słuchawkami w uszach i laptopem na kolanach. Słowa same spływały mu przez place na ekran komputera. „To będzie naprawdę dobre!” – pomyślał. Pociąg zaczął zwalniać, a za oknami gęstniało od przeszklonych drapaczy chmur. Z głośnika nad drzwiami popłynął lepki głos, niespełnionej w telefonie zaufania kobiety: „Zbliżamy się do stacji końcowej. Pasażerom przypominamy o zabraniu wszystkich sztuk bagażu i dziękujemy, że wybraliście państwo właśnie nas.” Will szybko wystukał ostatnie słowa, zamknął klapę laptopa i wsunął go do torby. Na jego chudej twarzy pojawił się szeroki uśmiech tryumfu. Założył swoją wysłużoną czarną skórzaną kurtkę, po czym wyszedł z przedziału. Pociąg dojechał na stację. Will wyskoczył na peron i żwawo ruszył ku wyjściu.

Alexander przybliżył filiżankę do ust nie odrywając wzroku od ekranu komputera. Pomału wziął łyk parującego naparu o banalnej nazwie kawa z mlekiem. Ze stolika obok dobiegł gromki śmiech trzech staruszków rozprawiających o szansach lokalnej drużyny piłkarskiej na zwycięstwa w nadchodzącym sezonie. Alex odruchowo spojrzał na drzwi kawiarni. Nie oczekiwał żadnego kompana. Poszukiwał weny. Od dłuższego czasu wpatrywał się w ekran i wciąż i wciąż czytał te same słowa ostatniego zdania fragmentu, który napisał tydzień temu. „Nic. No totalnie nic.” – zaklął w duchu. Kelnerka z uśmiechem na twarzy przeszła obok niosąc zamówione kawy staruszków. Alexander o tym nie widział, lecz młoda Vivian za każdym razem gdy przychodził do kawiarni ukradkiem zerkała jak stuka w klawisze kolejne słowa powieści, której nigdy nie wyda. Ba, której nawet nikt nigdy nie przeczyta.

June Antoni biegał w tę i z powrotem po mieszkaniu łapiąc w pośpiechu potrzebne przedmioty. Kilkukrotne upadki podsumowywał tylko krótkim „kurde!”. Przystanął w przedpokoju, szybkim ruchem ręki przeczesał włosy, zapiął koszulę i przewiesił przez szyję krawat. Złapał kurtkę i torbę, po czym wybiegł z mieszkania krzycząc tylko:

- Julie! Zostaw klucze tam gdzie zawsze! Kisses!

Odpowiedziało mu krótkie mruknięcie dziewczyny nie poparte nawet podniesieniem powiek.Dobiegł na stację, odbił kartę miejską i wbiegł przez już zamykające się drzwi do pociągu.

Każdy z kasztanową czupryną wykręconą w milion stron świata. Pod każdą czupryną głowa pełna jeszcze bardziej wykręconych pomysłów. Na nosie okulary słoneczne pilotki nawet w czasie deszczu. Zadziwiająco podobni znaleźli się w tym samym miejscu, o tej samej godzinie, tego samego dnia. Ciekaw jesteś jak potoczą się ich losy?

pwd. Jędrzej Celer - student dyplomacji europejskiej na Uniwersytecie Wrocławskim, drużynowy 11 Leszczyńskiej Drużyny Harcerskiej, pasjonat podróżowania i nauki języków obcych, artykuł napisał w ramach realizacji próby przewodnikowskiej.

KOTEK POWRACA - OPOWIADANIE DLA ZUCHÓW I HARCERZY CZĘŚĆ 4

2011-11-27T12:16:00.014+01:00

Obudziłem się dość późno. Słońce było już wysoko i prześwitywało przez listowie. Musiałem ruszać. Po jakimś czasie, las się skończył i zobaczyłem przed sobą olbrzymie pole. Nie wyglądało zachęcająco, ale wiedziałem że muszę tam iść. Minęło trochę czasu zanim udało mi się pokonać to okropne pole. Zobaczyłem pierwsze zabudowania. To było to miasto o którym mówiła łania. Nie było zbyt duże, raczej małe domki z ogródkami. To z pewnością nie było Leszno.

Ale była to szansa na usłyszenie czegoś ciekawego i na obiad. Przeskoczyłem przez płot jakiegoś ogrodu i zobaczyłem w nim pięknego dużego kota. Spojrzał na mnie i odwrócił wzrok. Chciałem go o coś zapytać, ale jego wyższość i wzrok uniesiony ku niebu, onieśmielał mnie. W końcu spojrzał na mnie drugi raz i powiedział:
-Jeszcze tu siedzisz? Po co tu przyszedłeś? Nie powinienem rozmawiać z pospólstwem. Jestem arystokratą z rodowodem, a ty zwykłym wiejskim kotem.
-Nie jestem wiejskim kotem.-próbowałem go przekonać- jestem kotem z miasta. Mieszkam w Lesznie i właśnie tam wracam.
-Tak a ja mieszkam w Paryżu a tu przyjechałem popatrzeć na słońce. Nie oszukasz mnie, spójrz na siebie, jesteś szary i brzydki. Co ty chcesz mi wmówić?
Nie chciałem już rozmawiać z tym zarozumiałym kotem. Podniosłem ogon z wdziękiem i wyskoczyłem przez płot do następnego ogródka, gdzie czekała mnie następna niespodzianka. Siedziała tam na krzesełku piękna kotka, która zawołała mnie
-Kotku. Podejdź tu. Byłeś u Tunisa? Nie radzę, on jest niemiły dla wszystkich, a zwłaszcza dla kotów nierasowych. Skąd się tu wziąłeś? Nigdy tu nie trafiłeś.
-Mieszkam w Lesznie. Zostałem stamtąd wywieziony i teraz tam wracam.
- A gdzie jest Leszno? Daleko?
- Nie wiem. Czuję tylko że muszę iść. Coś mnie prowadzi. Nigdy nie miałaś takiego uczucia?
- Nie. Od zawsze tu mieszkam. Tu się urodziłam. Nigdy nie opuszczałam granic tego ogrodu. Tu jestem szczęśliwa.
- Bardzo się cieszę, ale muszę iść. To coś nie pozwala mi długo siedzieć w jednym miejscu.
- Do widzenia
- Żegnaj.
Przeskoczyłem następny płot i trafiłem na zarośnięty i opuszczony ogród. Przedarłem się przez zarośla i przeszedłem przez dziurę w płocie na pole. Przede mną rozciągała się pusta przestrzeń. Gdzie nie spojrzeć pola. Ale wiedziałem gdzie iść. Ruszyłem na przełaj. Do domu.

Anna Baraniak

DIZAJN CZY DESIGN?

2011-11-22T12:09:00.007+01:00

Na co dzień zasypywani jesteśmy reklamami, ogłoszeniami i informacjami, w których dowiadujemy się, że coś ma fajny, wyjątkowy, oldschoolowy dizajn. Czy wiemy co to znaczy, a może jest zwykły, tani chwyt marketingowy, na który dajemy się nabrać?

Co, gdzie, jak i dlaczego?

Słowo designare w języku łacińskim znaczy wyznaczać, mianować. Zapożyczenie, z którego korzystamy w języku polskim wywodzi się z języka angielskiego – design czyli projekt, szkic, wzór. Wyraz ten jest coraz częściej używany i możemy się z nim spotkać niemalże codziennie. Jest to jeden z tych anglicyzmów, które w naszym języku przyjęły się błyskawicznie. Dla tych, którzy nie przepadają za zapożyczeniami, mogę dodać na pocieszenie, że nie tylko my, Polacy, korzystamy z tego słowa w jego oryginalnej, angielskiej wersji. Oprócz nas niemalże identyczną kalkę językową stosują na co dzień Japończycy -デザイン(dezain). W języku hiszpańskim mamy diseño, rysunek, projekt, a we włoskim disegno, czyli rysunek, wzór. Brzmi podobnie, czyż nie? W naszym ojczystym języku moglibyśmy śmiało mówić o projekcie, wzorze, ale to brzmi zbyt banalnie, zbyt prosto, zbyt… polsko.

Większość z nas zachwyca się Zachodem, tym co ekskluzywne, drogie i luksusowe. Dążymy do tego by być tacy sami, by mieć to samo i by żyć tak samo, jak ludzie na zachodzie, w naszej podświadomości wciąż istnieje American Dream, mimo, że powoli zaczyna on przypominać jeden wielki koszmar. To dlatego w dużej mierze podobają nam się nazwy i wyrażenia zapożyczone z innych języków, zwłaszcza z angielskiego. Anglicyzmy budzą w nas pozytywne wrażenie, sprawiają, że odbieramy coś jako lepsze, ciekawsze.

Co w ujęciu potocznym znaczy dizajnerskie?

Przede wszystkim fajne, oryginalne i niepowtarzalne. Jako, że słowo design w języku polskim możemy interpretować różnie, w zależności od sytuacji, to też zakres znaczenia tego słowa może się zmieniać adekwatnie do sytuacji i przedmiotu, który obrazuje. Jeżeli coś ma ciekawy wzór – kolorowe paski, małe, wielkie kółka, niezwykłą kratkę itd., to można powiedzieć, że ma ciekawy dizajn. Jeżeli podoba nam się sposób, w jaki coś zostało zaprojektowane, to również możemy orzec, że ma fajny dizajn. Jeżeli coś nam się podoba, bo zwyczajnie zaskakuje nas forma i sposób w jaki zostało wykonane, jesteśmy wręcz zwaleni z nóg kreatywnością artysty, to śmiało możemy powiedzieć, że ma niepowtarzalny dizajn. Zatem dizajnerskie, to posiadające wyjątkowy, ciekawy, niepowtarzalny dizajn.

Dizajnerskie może też oznaczać oryginalne, pochodzące prosto od projektanta. Wtedy odnosi się do przedmiotów markowych, sygnowanych słynnymi nazwiskami. Niestety może być wtedy odbierane jako szpanerskie, co niestety daje temu wyrazowi zdecydowanie pejoratywny wydźwięk. Niemniej jednak, warto mieć to na uwadze.

Co może być dizajnerskie?

Właściwie wszystko to, co materialne. Począwszy od wszelkiego rodzaju ubrań – koszulek, butów, spodni, dodatków – bransoletek, czapek, okularów przeciwsłonecznych, torebek, naczyń – kubków, talerzy, mebli – foteli, szaf, stolików, a na pomieszczeniach zamkniętych i budynkach skończywszy. Oczywiście jest cała gama produktów, których nie wymieniłam, a o których można śmiało powiedzieć, że są dizajnerskie i mają fajny dizajn. Warunkiem niemalże koniecznym jest to, że przedmiot musi być „zmaterializowanym” wytworem człowieka. Dalsze kryteria nie są aż tak istotne i tak sprecyzowane.

Ale tak w ogóle to design czy dizajn?

Kwestia istotna i najbardziej sporna, odnośnie słowa dizajn, dotyczy głównie jego pisowni i sposobu odmieniania, dość sporadycznie sposobu wymowy. Jeżeli chodzi o anglicyzmy, to w zależności od sytuacji, niektóre wyrazy powinny zachować zarówno wymowę jak i pisownię „oryginalną”, a inne możemy spolszczać bez skrupułów. Często wiąże się to z naszymi subiektywnymi odczuciami, intuicja podpowiada nam jak używać danego słowa. Niemalże naturalnym jest dla nas odmienianie wyrazów zgodnie z zasadami gramatyki, stąd dizajn, dizajnu, dizajnowi, itd. To samo dotyczy innych zapożyczeń, ale o nich już kiedyś tu wspominano, więc nie będę się powtarzać.

Spolszczanie angilicyzmów jest całkiem trendy, a wielu z nas uważa je wręcz za przejaw patriotyzmu. Oczywiście budzi to kontrowersje, bo czy spolszczając wyrazy zapożyczone rzeczywiście manifestujemy naszą polskość? Kwestia pozostaje do indywidualnego rozważenia, ja nie zajmę stanowiska. Wypowiem się jednak na temat samego spolszczania. Uważam, że taki wyraz jak design zdecydowanie może, a nawet występować w formie spolszczonej. Mówimy dizajn, to piszmy dizajn. Nie każdy zna język angielski, a nie wyobrażam sobie by mówić design. Z tego choćby powodu uważam, że śmiało możemy używać formy spolszczonej w piśmie, dlatego też stosuję ją w tym artykule. Przepraszam tych, których gryzie to w oczy, ale takie jest moje zdanie i będę go dzielnie bronić.

Ponadto warto dodać, że ilość różnorakich wpisów na forach, portalach społecznościowych, a nawet na stronach firm zajmujących się dizajnem, w których forma dizajn występuje prawie tak często jak design świadczy o tym, że obie formy są jak najbardziej poprawne i akceptowalne w naszym społeczeństwie. Wpisując w wyszukiwarce design Wujek Google pyta, czy nie mieliśmy przypadkiem na myśli słowa… dizajn.

Co z tym dizajnem?

Artyści posługują się terminem dizajn w odniesieniu do swojej pracy, do swoich małych i wielkich dzieł sztuki. Sposób, w jaki używają tego terminu jest bez wątpienia kalką językową. Związek dizajnu ze sztuką – projektowaniem, architekturą, modą i grafiką, jest nieodłączny z etymologią tego słowa, o której warto pamiętać. W życiu codziennym nadajemy wyrazowi dizajn zupełnie inne nowe znaczenie. Czasem można nawet odnieść wrażenie, że słowo dizajn, ze względu na pozytywne uczucia jakie w nas budzi, jest wyznacznikiem dobrej jakości, elegancji i stylu, drogą do luksusu.

Tak jak już wspomniałam na wstępie, słowo dizajn zagościło w naszym języku na dobre. Można by śmiało powiedzieć, że jesteśmy nim bombardowani niemalże ze wszystkich stron. Czasami trudno zrozumieć znaczenie tego wyrazu, jednym razem jest to po prostu przymiotnik budzący w nas pozytywne emocje, idealny do manipulacji, a innym razem cenna informacja na temat produktu. W tej sytuacji niełatwo odróżnić ziarno od plew, nie trudno też dać się nabrać. Znajomość etymologii tego słowa może nam pomóc w świadomym użyciu tego terminu, natomiast uzmysłowienie tego jak może ono wpłynąć na nasze zachowanie pomoże nam dostrzec ewentualne niebezpieczeństwo manipulacji. Czyż nie jest czymś absurdalnym nabywanie czegoś, do czego do końca nie jesteśmy przekonani, tylko i wyłącznie dlatego, że coś ma fajny dizajn?

Polacy nie gęsi, swój język mają, jeżeli sami z niego rezygnujemy, to tylko i wyłącznie nasza sprawa. Miejmy jednak na uwadze to, że język jest powiązany ze sposobem w jaki myślimy, a to w jaki sposób myślimy jest odzwierciedlane poprzez nasz język. W całym tym dizajnowym zamieszaniu wciąż najważniejsza jest nasza tożsamość oraz to, by zachować zdrowy rozsądek. Jako że wędrownicy to mądrzy ludzie, to myślę, że bez większych problemów damy sobie radę.

pwd. Paulina Woźniak

PRZYBYLIŚMY, ZOBACZYLIŚMY, ZWYCIĘŻYLIŚMY!

2011-11-17T11:58:00.025+01:00

Pod koniec października, jeden z naszych jesiennych weekendów postanowiliśmy, podobnie jak w roku ubiegłym, spędzić na IV Historycznym Biwaku Integracyjnym. Tym razem, ta cyklicznie odbywająca się w Ostrzeszowie, wędrownicza impreza została zorganizowana w klimatach średniowiecznych. I tak oto, na biwak przybyły nadobne damy dworu wraz z dzielnymi rycerzami, a dokładnie sześć patroli z Wrocławia, Ostrzeszowa, Kołobrzegu, Pleszewa oraz Leszna, czyli my- 1 Leszczyńska Drużyna Wędrownicza.

Pierwszy biwakowy wieczór przeznaczony był na warsztaty: ceramiczne, taneczne oraz rękodzielnicze, a także na sporą dawkę integracji. Sobotni poranek, natomiast był już początkiem rycerskiej rywalizacji. Wtedy też wyruszyliśmy na trasę po Ostrzeszowie, podczas której musieliśmy wykazać się rycerskimi cnotami: prawdomównością, honorem, męstwem, odwagą oraz szybkością.

Po zakończeniu rywalizacji na trasie czekał nas prawdziwy turniej rycerski, zorganizowany u stóp baszty. W turnieju udało nam się zdobyć miejsce drugie, tuż za dzielnymi wojami rodem z Wrocławia. Zwycięzcy zostali hojnie obdarzeni połową królestwa oraz ręką księżniczki. Sobotnie popołudnie spędziliśmy na przygotowaniu wieczornego świecowiska oraz pokazie filmu „Oni szli szarymi szeregami”. A wieczorem, na zakończenie dnia, udaliśmy się na apel, by podsumować biwak i dowiedzieć się kto w ogólnej klasyfikacji poradził sobie najlepiej. Ku naszemu zaskoczeniu i ogromnej radości, okazało się, że to właśnie nasz patrol w tym roku okazał się najlepszy!

To jednak wcale nie był koniec zmagań na IV HBI, w nocy organizatorzy przygotowali dla nas jeszcze jedną niespodziankę- grę nocną. Podczas zabawy musieliśmy w mieście odnaleźć ampułki z tajemniczymi eliksirami.

Niedzielny poranek był już tylko czasem przeznaczonym na porządki, podziękowania i pożegnania. A dla nas był również okazją do spędzenia niezwykle miłego czasu w naszym ulubionym środku transportu- pociągu. A jak wyglądały nasze zmagania na sobotniej trasie podczas IV HBI możecie zobaczyć poniżej.

pwd. Agnieszka Skóra

ZMIANY

2011-11-13T12:59:00.001+01:00

Każdy o tym mówi. Mama, Tata, Babcia, Dziadek, znajomi, koleżanki, koledzy, przyjaciele. Wszędzie to słyszysz. Już prawie widzisz to przed oczyma. Tak, do Ciebie mówię, maturzysto! Wszystko się zmienia. Cały Twój świat, całe Twoje życie, wszystkie Twoje poglądy. Tak…? Ale czy na pewno…? Ale dlaczego…?

Kończąc 18 lat wyraźnie widać, że coś jest nie tak. Dorośli zaczynają traktować Cię inaczej, nagle stajesz się prawnie odpowiedzialny za wszystkie swoje czyny, masz dowód osobisty. To w państwie polskim, jak i w wielu innych krajach świata, magiczna granica wieku. Wszystko wtedy staje się takie „inne” i można to odczuć na każdym kroku.

Osiemnastka to nie koniec zmian. Niedługo potem zdajesz maturę i cały Twój świat kręci się wokół nauki, przygotowań, powtarzania do egzaminu dojrzałości. To czas kiedy wybierasz swoją przyszłą ścieżkę życiową. Czy to naprawdę takie ważne? W dzisiejszych czasach na pewno. Bez odpowiednich studiów i przygotowania, w ogóle bez wykształcenia wyższego, ciężko jest w dzisiejszym świecie znaleźć dobrą pracę.

No właśnie, praca. Jak to teraz jest z tą młodzieżą i pracą? A tak, że prawie każdy nastolatek szuka wakacyjne pracy! Stało się to teraz pewnego rodzaju trendem, modą… Młodzież, nawet gimnazjalna, szuka już możliwości łatwego zarobku, zatrudnienia na wakacje gdziekolwiek. Stało się to już jedną z tych „fajnych rzeczy”, które liczą się w młodym towarzystwie. „Nie pracowałeś w wakacje? Phi. Leń z Ciebie. Nie umiesz się ruszyć do pracy?!” Oprócz wciąż i wciąż nieprzemijającego przechwalania i wywyższania się wśród nastolatków, zjawisko to ma same zalety. Młodzi ludzie sami zarabiają na swoje przyjemności, nie leżą bezczynnie przez całe wakacje przed telewizorami, nie grają tylko w brutalne gry, ale ruszają się! Pracują! Są pożyteczni! Oczywiście z pożytkiem materialnym dla nich samych, ale co tak właściwie w naszym świecie nie opiera się na obustronnej korzyści…?

Kolejną zmianą w życiu już prawnie dorosłego człowieka jest wybór dalszej drogi życiowej, studiów, a co za tym często idzie: przeprowadzka do innego miasta, życie na własny rachunek. Obecnie jest to powszechne, że ludzie mieszkający na wsi czy w małych miastach, postanawiają kontynuować edukację w dużym mieście, nierzadko sporo oddalonym od rodzinnego miejsca zamieszkania. Zawiązują nowe znajomości, podejmują pracę by się utrzymać. Często zostają już tam na stałe – po studiach nie wracają w rodzinne strony, bo i po co? Przecież tam nie ma pracy, nie ma do czego wracać… Ale co jeśli nagle wszyscy tak zaczną robić? Małe miasta, miasteczka, wsie pozostaną zamieszkane tylko przez osoby w wieku poprodukcyjnym, natomiast duże miasta będą przeludnione i pełne bezrobotnych wykształconych. Istny mezalians bez krzty logiki.

Zmiany… zmiany… zmiany?! Ale po co?! Przecież w środku nadal jesteśmy dziećmi! Nadal w głowie mamy obraz siebie biegnących z płaczem do domu, bo zdarliśmy sobie kolano, skaczących w gumę, uciekających „do bazy!”, pijących soczek z kartonika i jedzących „czipsy”, bo „są nowe kapsle w środku”. Nasze tajne murzynkowe piromaństwo nadal będzie nasze, nasze robienie lizusków po kątach nadal będzie nasze i nasze wspomnienia, zdjęcia, piosenki, rozmowy, marzenia na zawsze pozostaną nasze. I żadne 18 lat, żaden mały fiat, żadna góra bieszczadzka, a tym bardziej przeprowadzka tego nie zmienią.

SKAUCI Z HONG - KONGU

2011-11-04T10:36:00.006+01:00

Hong Kong ma jedną z najwyższych średnich gęstości zaludnienia na świecie. Międzynarodowy węzeł komunikacji morskiej (9 portów), jedno z największych lotnisk świata, transport publiczny rozwinięty na najwyższym poziomie, najdłuższe schody ruchome świata oraz zapierające dech w piersiach drapacze chmur.

Zobaczcie sami:

Jak w HK wygląda skauting? Rozmawiałem o tym z Ivy, mieszkanką tej wielkiej aglomeracji, która specjalnie dla czytelników Echa Hufca, opowiedziała o skautingu w Hong Kongu.

„Obecnie skauting w HK liczy około 100000 członków. W tym roku obchodzimy 100 rocznicę rozpoczęcia działalności pierwszych skautów w Hong Kongu. Podobnie jak w Polsce, w zależności od wieku i potrzeb skautów, dzielimy się na 5 grup wiekowych :
•   grasshopper scout (wiek 5-8),
•   cub scout (wiek 8-12),
•   scout (wiek 12-15),
•   venture scout (wiek 15-21),
•    rover scout (wiek 18-26) (odpowiednik polskich instruktorów).

Nasze umundurowanie reguluje kodeks mundurowy. Bardzo ciężko byłoby opisać jak wyglądają mundury skautów z Hong Kong’u, więc sami zobaczcie pod tym linkiem!

Zbiórki odbywają się przeważnie raz w tygodniu, niezależnie od grupy wiekowej skautów. W zależności od grupy wiekowej, oraz umiejętności, dla każdego skauta układany jest indywidualny program odznak (możecie o tym poczytać pod tym linkiem).
Skauting dla skautów z Hong Kong’u jest przede wszystkim dobrą zabawą i przyjemnością!”

Jak widać niezależnie od miejsca zamieszkania, narodowości czy rasy, skauci zachowują się bardzo podobnie! Nic dziwnego, przecież ten wspaniały ruch zapoczątkowała jedna osoba, a dokładniej Robert Baden Powell!
Pozdrowienia z Hong-Kongu ;)

odkr. Filip Dankiewicz - uczeń pierwszej klasy w II Liceum Ogólnokształcącym w Lesznie, zastępowy w 11 Leszczyńskiej Drużynie Harcerskiej. Pasjonat lotnictwa, przyszły pilot, fan Adeli Dankowskiej. Artykuł napisał w ramach realizacji zadania na próbę harcerską.

KOTEK POWRACA - OPOWIADANIE DLA ZUCHÓW I HARCERZY CZĘŚĆ 3

2011-10-29T18:40:00.002+02:00

Te kobiety nie rozumiały, że nie chcę żyć w zamknięciu. Wszyscy ludzie myślą, że zwierzak zawsze cieszy się że z nimi mieszka. Nie zawsze tak jest. No ale wróćmy do mojej podróży. Noc spędziłem w jakimś garażu, a rankiem ruszyłem w dalszą drogę, dzięki temu wewnętrznemu kompasowi który mnie prowadził. Wyszedłem z miasteczka, i szedłem na przełaj przez las, by nie spotykać ludzi i ich psów. Poruszałem się dość szybko. Koło południa, czyli gdy słońce było wysoko na niebie, zacząłem odczuwać głód, ostatnio jadłem u tych kobiet, wczoraj popołudniu. Zacząłem się rozglądać i zastanawiać, co jedzą koty które nie mieszkają u ludzi. Cały czas podążałem do przodu. W pewnym momencie usłyszałem jakby płacz kociaka. Podszedłem bliżej i zobaczyłam wielkiego kociaka, ale małego wiekiem. Musiał być to jakiś inny gatunek kota czy coś takiego. Podszedłem do niego, i zacząłem wylizywać, zaczął mruczeć:-zgubiłem mamę. Mamę Rysiową. Pomóż mi. Szukajmy jej. Pomocy. Mamusiu.- Mały panikował-Spokojnie znajdziemy ją.- pocieszałem kociaka, który był rysiem, czyli takim dużym kotem. Wziąłem go ze sobą i poszliśmy dalej. Po jakimś czasie usłyszeliśmy dziwny ryk. Mały wrzasnął:-MAMA!!! Biegnijmy!Po chwili już przytulał się do mamy. Była to pani Rysiowa. Była bardzo miła i dała mi obiad. Trochę odpocząłem i ruszyłem dalej. Nigdzie nie mogłem siedzieć dłużej, zaraz mnie ciągnęło do domu, do Leszna. Szedłem dalej przez las, był piękny zielony las. Co jakiś czas mijałem jakieś stawki i jeziorka, albo leśne zwierzaki. W pewnym momencie spotkałem łanię, która skubała trawę na małej polance. Przywitałem się, najpierw się spłoszyła i chciała uciec, ale gdy zauważyła że jestem tylko małym kociakiem, postanowiła porozmawiać ze mną:-Skąd się tu wziąłeś? Taki mały kotek sam w środku lasu? - Idę do domu. Wywieziono mnie z niego i teraz wracam. Długa droga przede mną, ale dotrę tam.-Dzielny z ciebie malec. Mogę ci trochę towarzyszyć?- zapytała łania-Oczywiście, będzie mi milej. Pewnie nie wiesz jak daleko jest stąd do Leszna?-Pewnie wiem, ale nie znam ludzkich nazw ich siedzib. Znam położenie tych miast bardzo dobrze, ale nie znam ich nazw. - Szkoda. A gdzie jest najbliższe miasto? Podsłucham rozmów ludzi może dowiem się jak daleko do mojego miasta. - Najbliższe jest za polaną w tamtą stronę, ale ja z tobą do miasta nie pójdę. Boję się ludzi.-Żegnaj. Miło było z tobą rozmawiaćŁania ruszyła w drugą stronę. Przez chwilę patrzyłem na nią i zastanawiałem się czy życie takiego leśnego rysia czy łani nie jest ciekawsze od życia domowego kota. Ale kompas nie dał mi długo rozmyślać. Ciągnęło mnie do domu. Zaczęło się robić ciemno gdy dotarłem do polanki na której spędziłem noc, pod małym krzakiem, rozmyślając a tym jakie miasto znajdę po drugiej stronie lasu.

Anna Baraniak

SEZON NA DIETĘ

2011-10-25T23:30:00.025+02:00

Wprawdzie lato, wakacje i piękna pogoda już dawno za nami, ale wciąż jest pora, aby zmienić swój tryb życia z "kanapowego" na aktywny, a sposób odżywiania z fast food na slow food. Warto pomyśleć o tym już teraz, dzięki temu wkroczymy w nowy rok pełni świeżości i sił. Czas na… dietę! Okoliczności może nie do końca sprzyjają,ale przy odrobinie chęci i determinacji wszystko może się udać!

Od czego zacząć?

Odtego o czym nikt z nas nie pamięta, nie bierze pod uwagę lub uważa za absolutnągłupotę – czyli od wizyty u lekarza. Tak! Przed odchudzaniem każdy z naspowinien się przebadać, sprawdzić czy ewentualna dieta nie zagrozi naszemużyciu lub zdrowiu. Analiza krwi może wykazać niedobory witamin, minerałów, anawet wskazać przyczynę nadmiaru tkanki tłuszczowej. W tym artykule jednak,spróbuję pomóc co nieco tym, którzy postanawiają zrzucić kilka zbędnychkilogramów, bo zbytnio kochają łakocie, nie lubią przemęczać się na siłowni, aponad wszelką aktywność fizyczną najbardziej cenią sobie spanie;-).

Pragnęjednak zastrzec, że ten artykuł nie jest i nie będzie fachowym opisem tego jakpowinniśmy się odchudzać. Z mojej strony będzie to tylko i wyłączniepodzielenie się doświadczeniami – tymi słodkimi jak czekolada i gorzkimi niczymnajpaskudniejsze lekarstwo. Napiszę trochę o dietach cud, o tym czy wspomagaczeodchudzania pomagają i dlaczego warto się ruszać, zwrócę uwagę nanajpopularniejsze błędy popełniane przez osoby będące na diecie. Tym którzyzamierzają zabrać się za odchudzanie całkiem poważenie zalecam skonsultowaniesię z lekarzem rodzinnym oraz wykwalifikowanym dietetykiem, mile widzianawizyta w klubie fitness.

Dieta cud – czyli kusiciel dietetycznynumer jeden.

Taaak,to jest to, co tygryski lubią najbardziej – cudowny plan odchudzania, obietnicazgubienia wielu kilogramów w szybkim czasie. Przechodząc na dietę bardzo częstooczekujemy, że efekty będą natychmiastowe. Jednak dieta cud, to dieta ściema.Szybko możemy tylko odwodnić się lub w skrajnym wypadku zagłodzić naszorganizm. Standardowa dieta cud trwa krótko, a „efekty” widzimy szybko. Mamyteż jedyną w swoim rodzaju okazję przekonać się na własnej skórze jak wyglądaefekt jojo, czyli powrót do wagi sprzed odchudzania, nierzadko z nadwyżką.

Będącnastolatką, niekoniecznie głupiutką, ale bardzo naiwną wypróbowałam kilkatakich diet i mogę powiedzieć szczerze, z ręką na sercu: nie warto. Spośróddiet, które zastosowałam, „cud”, że nic mi się nie stało w trakcie odchudzania,wyróżnić mogę dwie – zdecydowanie przereklamowane, bardziej wyniszczające niżodchudzające i przede wszystkim takie, po których bardzo szybko wróciłam dowagi sprzed diety.

Mójnumer jeden to dieta kopenhaska. Trzynaście dni, utrata zbędnych kilogramów,które wróciły do mnie niczym bumerang. Efekt – marny, sama dieta była męczarnią.Ale właściwie czego mogłam się spodziewać po diecie, która opierała się tylko iwyłącznie na śniadaniu(kawa), drugim śniadaniu(jajko i pomidor) iobiedzie(kawałek mięsa i odrobina szpinaku)? Byłam senna, zmęczona i mimo tego,że po magicznych trzynastu dniach nie rzuciłam się na jedzenie(o dziwo,próbowałam jeść podobnie jak w trakcie diety – szczyt masochizmu, patrząc zperspektywy czasu oraz z odrobiną rozsądku i doświadczenia). Tę dietę wybijam zgłowy wszystkim, którzy na poważnie myślą o odchudzaniu. Szkoda czasu i energii.

Numerdwa to jeszcze większy hardcore(a co!) – głodówka (pseudo)zdrowotna(zwanarównież oczyszczającą). Taaak, posiadając szare komórki, w ilości dostatecznejby ogarniać kilka języków obcych można być na tyle głupim, by uwierzyć, żegłodzenie się przez kilka, kilkanaście czy kilkadziesiąt dni może wyjśćkomukolwiek na dobre. Zabierając się za tę „dietę” nie chodziło mi wcale oefekt zdrowotny(do teraz nie wierzę, że dałam się nabrać…), naprawdę chciałam oczyścićorganizm na wiosnę, miał to być wstęp do właściwej, zbilansowanej diety. Efektuoczyszczającego nie zauważyłam. Nie jadłam przez 5 dni, piątego dnia czułam siętak fatalnie, że postanowiłam przerwać głodówkę. Co pamiętam z tego czasu?Faktycznie po dwóch dniach człowiek nie odczuwa głodu – piszę to tylko dlatego,jakby ktoś, gdzieś, kiedyś utknął bez jedzenia – spokojnie da się przeżyć(podwóch dniach będzie już tylko coraz łatwiej=)). Zawiodę jednak wszystkichzaintrygowanych i ciekawych spadku wagi – jak już wspominałam chodziło mi tylkoi wyłącznie o efekt oczyszczania więc nie ważyłam się, ale po ubraniach niewidziałam różnicy.

Tabletka zamiast posiłku

Skorodiety cud nie działają błyskawicznie, to może jakieś wspomagacze? Taaak, jeśli już jesteśmy na tyle dojrzali/doświadczeni,że wiemy, że diety cud nie działają, to przychodzi iskra nadziei – środek cud odchudzający.Kawy, herbaty, tabletki, koktajle, plastry, zastrzyki, „akuaodchudzacze” czylisetki pomysłów na to, jak zarobić na wszystkich niezadowolonych ze swojej wagiosobach. Te środki, to wspomagaczeodchudzania, a nie środki odchudzające – jak to się mówi potocznie, to zwykłesuplementy diety, czyli to, co możemy, a właściwie powinniśmy, dostarczaćnaszemu organizmowi „w naturze”, czyli w pożywieniu. Prawda jest taka, że środkite(co też możemy przeczytać na opakowaniu tudzież ulotce) są skuteczne tylko wpołączeniu z dietą niskokaloryczną i ćwiczeniami. Osoby chcące się odchudzić częstojednak o tym zapominają, liczą na to, że środki te zadziałają same, że sprawiącud i odchudzą nas…

MŻ i ćwicz, i ćwicz, i ćwicz…

Czylio tym, że zbilansowana dieta i ćwiczenia są, mimo wszystko, najlepsze. Jeślichcemy pozbyć się nadmiernych kilogramów i zadbać o nasze ciało musimy podjąćniemały wysiłek. MŻ, czyli po prostu mniej żreć, wystarczy, że zrezygnujemy zesłodyczy, wypadów do fastfood’ów , zamiast ziemniaków, zjemy więcej surówki, azamiast wielkiego talerza kanapek, zjemy dwie kanapki i porcję sałatki ześwieżych warzyw. Zazwyczaj nie trzeba tak dużo, by zacząć. Drugim ważnymczynnikiem w odchudzaniu, za którym większość z nas nie przepada, jest wzmożonaaktywność fizyczna. Ruch to zdrowie, ruch to piękna sylwetka, ruch to zabójcazbędnych kilogramów. Zbilansowana dieta i odpowiednio dobrane ćwiczenia toklucz do dietetycznego sukcesu!

Jakie są największe i najczęściej spotykanedietetyczne błędy?

Takichbłędów jest mnóstwo, można je wymieniać długo, o części już pisałam o reszcietylko wspomnę:

Wierzymy w diety cud, chcemy schudnąć dużo i szybko, a tak się nie da – albo ucierpi na tym nasze zdrowie, albo szybko odzyskamy to co straciliśmy.
Cele, które sobie stawiamy sobie są nierealne(np. schudnę 10kg w dwa tygodnie), lub nie dostatecznie sprecyzowane(np. schudnę) – decydując się na dietę musimy jasno ustalić sami ze sobą ile chcemy schudnąć, w jakim czasie, jeżeli mamy dużo do zgubienia, warto podzielić sobie dietę na etapy, ułatwi to osiągnięcie celu, i zdecydowanie „szybciej” zauważymy efekty odchudzania.
Ważymy się za często(np. 5 razy dziennie), nie mierzymy się, nie doceniamy tego, co udało nam się osiągnąć(np. schudłam tylko 5kg). Ważmy się i mierzmy się np. dwa razy w tygodniu, zapisujmy dokładnie pomiary. Na początku zgubienie 1cm, czy 200g nie będzie nas cieszyło, ale z czasem zaczniemy to doceniać.
Myślimy, że środki wspomagające odchudzanie wystarczą same, a nawet pozwalamy sobie na więcej licząc na to, że cud środek zadziała i w efekcie końcowym zamiast się odchudzić, tuczymy się…
„Dzisiaj ćwiczyłam tyle i tyle, więc teraz mogę pozwolić sobie na…” lub „Cały tydzień się odchudzałam, więc teraz mogę zjeść to, na co mam ochotę i tyle, ile chcę”. W takiej sytuacji w najlepszym wypadku bilans wychodzi na zero, czyli nic nie tracimy, nic nie zyskujemy. Jeśli naprawdę zależy nam na zgubieniu kilku kilogramów, to niestety trzeba więcej ćwiczyć, mniej jeść i być wobec siebie bardzo surowym.
Decyzja o przejściu na dietę nie jest dobrze przemyślana – taki słomiany zapał. Zaczynam już, od zaraz, pierwsza lepsza dieta z Internetu, jakieś ćwiczenia, również z Internetu, i się odchudzam. Taka dieta kończy się zazwyczaj tak szybko, jak się zaczyna.
Nie przygotowujemy się do diety. Z dnia na dzień zaczynamy jeść mniej katujemy się ćwiczeniami - trzy razy dziennie, codziennie. Tak nie można - ilość spożywanych kalorii należy ograniczyć stopniowo, a ilość ćwiczeń zwiększać systematycznie – chyba, że przez pierwszy tydzień chcemy się zastanawiać, czy brzuch nas boli z głodu, czy to po prostu zakwasy…
Koniec diety i… szaleństwo, szaleństwo! O nie Kochani! Do diety trzeba się przygotować i z diety trzeba „wyjść”, czyli stopniowo zwiększać ilość spożywanych kalorii, z głową i do odpowiedniego momentu. Tylko tak można zachować nową wagę i być z siebie dumnym.
Odchudzamy się dla kogoś. W kategorii odchudzanie, najlepszym motywatorem jest własne ja i tego należy się trzymać!
Zbyt szybko się zniechęcamy. Musimy trzymać się wyznaczonego przez nas celu. Nie wolno się poddawać. Odchudzanie to bardzo powolny i męczący proces, jednym z etapów diety jest zastój w gubieniu zbędnych kilogramów, który może być bardzo zniechęcający. Ale gdy uda nam się już schudnąć, to mamy prawdziwy, niemały powód do dumy.

Odchudzanieto prawdziwy temat rzeka, zwłaszcza dla osób, które chociaż raz w życiu podjęłyten trud i uparcie dążyły do tego, by było ich „mniej”. Osobiście zachęcamwszystkich do zmierzenia się ze swoimi słabościami, naprawdę warto – dlalepszego samopoczucia, dla lepszego zdrowia, a nawet dla lepszego wyglądu.Pamiętajcie: W zdrowym, ciele zdrowy duch!

Powodzenia!

pwd. Paulina Woźniak

POZYTYWNA ENERGIA PROSTO ZE ŚLĄSKA

2011-10-20T18:13:00.001+02:00

Pod koniec sierpnia wróciliśmy do Leszna (nasz pociąg oczywiście nie omieszkał obdarzyć nas ponad półgodzinnym opóźnieniem, ale to już temat na kolejny artykuł do EH). W czasie trwania Wędrowniczej Watry 2011 mieliście okazję na łamach EH przeczytać naszą skrótową relację na temat tego, co działo się aktualnie na największej wędrowniczej imprezie w Polsce, a teraz nadszedł czas, by opowiedzieć i pokazać Wam dokładnie jak minął nam ostatni tydzień sierpnia.

Dla naszego patrolu watrowa wędrówka rozpoczęła się w poniedziałek 22 sierpnia tuż przed świtem, gdy wysiedliśmy z pociągu w Myszkowie. Stamtąd powędrowaliśmy na Górę Włodowską, gdzie właśnie zastał nas wschód słońca. Ponieważ do oficjalnego startu naszej trasy zostało jeszcze sporo czasu, zrobiliśmy sobie tam krótką, aczkolwiek naprawdę oryginalną drzemkę. W czasie całej watry wędrowaliśmy przez Jurę Krakowsko- Częstochowską, zahaczając tym samym o słynny Szlak Orlich Gniazd. Wielokrotnie, w czasie pokonywanie w upale kolejnych kilometrów, natrafialiśmy na różnego rodzaju kamieniołomy, natomiast ostatniego dnia watrowej wędrówki mieliśmy też okazję wykąpać się w zbiorniku Pogoria III w Dąbrowie Górniczej, który również jest pozostałością po miejscu, z którego wydobywano kruszce.Każdego dnia w czasie wędrówki, poza pięknymi widokami, organizatorzy zapewniali nam także ciekawe zajęcia dodatkowe. Mogliśmy spróbować swoich sił we wspinaczce, nauczyć się tańców irlandzkich, postrzelać z broni sportowej oraz dowiedzieć się sporo na temat krótkofalarstwa. Jednym z największych atutów trasy, po której wędrowaliśmy, były noclegi zorganizowane w fantastycznych zakątkach Śląska. Pierwszą watrową noc przyszło nam spędzić na dziedzińcu Zamku w Ogrodzieńcu. Widok tuż po przebudzeniu naprawdę wart był tych przebytych dzień wcześniej 32 kilometrów. Wierzcie!Podczas wędrówki przekonaliśmy się, że mieszkańcy Śląska to naprawdę sympatyczni ludzie, zobaczyliśmy jak wygląda ich codzienne życie, a także mogliśmy podziwiać uroki śląskiej przyrody i krajobrazów. Na zakończenie wędrówki czekał nas odpoczynek w Dąbrowie Górniczej i ku naszemu zdziwieniu zobaczyliśmy się, że to naprawdę kolorowe, nowoczesne i przyjazne miasto. Tak właśnie wyglądała nasza zlotowa codzienność, dzień zaczynaliśmy od wspólnego śniadania, po nim braliśmy udział w zajęciach przygotowanych przez innych uczestników watry, w międzyczasie przygotowaliśmy obiad i odpoczywaliśmy nad rzeką. Wieczorem, po kolacji, braliśmy udział w dyskotece, koncertach oraz maratonie śląskich filmów. Przed wyjazdem na tegoroczną Watrę czekało nas kilka zadań, które musieliśmy wykonać, aby zakwalifikować się do udziału w imprezie. Jednym z nich było zrobienie własnoręcznie koszulek drużyny i możemy się pochwalić tym, że nasze koszulki wzbudzały spore zainteresowanie i podziw wśród innych uczestników zlotu. Oprócz tego przygotowaliśmy też dwa zajęcia zlotowe, które również cieszyły się dużym zainteresowaniem i uznaniem. Wędrownicza Watra co roku jest okazją do spotkania mnóstwa ludzi z całej Polski, wzięcia udziału w niezwykle interesujących zajęciach, a przede wszystkim do doskonałego poznania regionu, w którym się odbywa. W tym roku przekonaliśmy się, że Śląsk naprawdę pełen jest pozytywnej energii.

pwd. Agnieszka Skóra

MUNDUR

2011-10-15T12:38:00.002+02:00

"Trzepoce z wiatrem jak płomień mundur harcerski nasz … ” mówią słowa piosenki „Zielony płomień”. Mundur. Mundur harcerski. Każdy harcerz i każda harcerka wie jak wygląda, wie jak się go powinno nosić, zna regulamin mundurowy, wie jakie zachowanie przystoi w mundurze, a jakie jest kategorycznie zabronione. Po prostu mundur zobowiązuje! To nie tylko moje zdanie, to powszechna opinia. Dlaczego więc część społeczności harcerskiej wielu hufców tak katastrofalnie niszczy wizerunek wspaniale umundurowanego polskiego scouta?Śmiało mogę wymienić siedem grzechów głównych umundurowania, jakie są niestety popełniane w większości przez harcerki, jednak panowie też mają swoje za uszami…

1. Golf

Stylowy golfik, najlepiej w paski albo w odcieniu ostrego różu bądź pomarańczu, uwielbiany przez harcerki z małych miejscowości, w zimowe miesiące noszony jest pod mundur. Cała szyja zakryta, a pod nią pięknie zawiązana chusta, najczęściej żywo kontrastująca kolorem z kołnierzem golfu. Drogie dziewczęta: nie. Zdecydowanie zasada „co wygodne, to i modne” się tutaj nie sprawdza. W zamian na długie zimne kościelne warty lub nocne zimowe apele polecamy ciepłe bluzki z długim rękawem, nieznacznie jednak wydekoltowane, tak by ładnie chowały się za mundurowym kołnierzem.

2. Białe obuwie, najczęściej modne obecnie ‘sneakersy’, czyli wysokie adidasy

Również atrybut zakładany głównie przez panie, aczkolwiek paru panów zostało też przyłapanych na tym grzeszku. Obuwie takie najczęściej prezentowane jest wraz z getrami lub wywijkami, co przypomina o dbałości o rozwój fizyczny harcerzy – przecież piłkarzy też widzimy w getrach! Stanowczo zamiast białych butów polecam buty „ciężkie” (glany, trekkingi), trampki, pełne obuwie w ciemnym kolorze – oczywiście jeżeli drużyna nie ma ustalonego wspólnego dla wszystkich członków rodzaju obuwia.

3. Leginsy

Dla niektórych może wydać się to całkowicie absurdalne i niemożliwe, a jednak! Na własne oczy miałem okazję zobaczyć harcerki w wieku 12-16 lat paradujące w leginsach w połączeniu z bluzą mundurową. Żeby było modnie proponuję „leginsy w panterkę”! Natomiast dla tych pań, które zrozumiały ironię, polecam – jeśli już tak lubią wąskie spodnie – proste, gładkie, wąskie jeansy, zaznaczając jednak, by raczej nie były to „totalnie-wąskie-rurki”.

4. Fikuśne buty na obcasie lub błyszczące kozaki

Ukochany dodatek druhen w starszym wieku, członkiń kręgów instruktorskich, starszyzny bądź seniorów. Nic tak przecież nie pasuje do krajki lub rogatywki jak nowe botki! Drogie druhny: rozumiem, że jesteście przyzwyczajone do obcasów i raczej macie dokładnie odwrotny stosunek do trekkingów, jednak czy nie byłoby możliwym zmienić obuwia na trochę mniej wyzywające? Na przykład pełne czarne buty na płaskim obcasie? Rzecz do przemyślenia…

5. Sportowe okulary słoneczne

Wygodny dodatek głównie panów z większych miast, miłośników rowerów i sportów ekstremalnych. Noszone najczęściej na nosie w połączeniu z „nażelowanymi do granic możliwości” włosami, a kolczyk w uchu byłby tutaj tylko nieznacznym dodatkiem. Chłopaki! Trochę wyczucia! Na pewno na biwaku, rajdzie, obozie czy zlocie znajdzie się jeszcze czas na zaprezentowanie swoich gustownych elementów ubioru…

6. Krótkie workowate jeansy „a la skate”

Nie mam żadnych uprzedzeń do ubioru osób o „hip-hopowych” poglądach muzycznych, jednak to już przesadą. Ogólnie inne niż regulaminowe krótkie męskie mundurowe spodenki nie wchodzą w grę – jeśli się w takowe koledzy nie zaopatrzycie, to przykro mi, ale gnijecie w długich.

7. Błyszcząca biżuteria i bardzo mocny makijaż

Stosowane najczęściej przez „bardziej imprezowe” harcerki lub te, które pokazują swój bunt przeciwko światu. Nastroszona fryzura, kolczyki w kolorach tęczy, krwistoczerwone usta to tylko niektóre przykłady tego, co mam na myśli. Czy nie lepiej jednak zostawić tego na „mniej harcerski” wyjazd?

Listę tą można by oczywiście ciągnąć jeszcze długo, jednak te 7 przykładów jest tym, co najbardziej uderza. Drużynowi: jeśli do tej pory nie zwracaliście na to większej uwagi może teraz, na początku roku harcerskiego, jest czas na zrobienie przeglądu mundurowego Waszych podopiecznych? Życzę powodzenia!

KOTEK POWRACA - OPOWIADANIE DLA ZUCHÓW I HARCERZY CZĘŚĆ 2

2011-10-09T17:53:00.007+02:00

Obudziłem się rano, i przypomniałem że jestem w lesie. Poczułem że muszę iść, tam gdzie daleko czeka moja mama i rodzeństwo. Mam nadzieję że nie zabrali ich jacyś ludzie. Szedłem polną drogą i zobaczyłem na horyzoncie domy. Przyspieszyłem, pomyślałem że to moje miasto, że już niedługo zobaczę mamę. Podszedłem do granic miasta.

Szedłem chodnikiem i nagle usłyszałem dziwny dźwięk, był straszny i buczący. Należał do wielkiego psa siedzącego (na szczęście ) za płotem, był przewiązany łańcuchem do małego drewnianego domku. Szczekał i warczał na mnie:- Zmiataj stąd! Co tak na mnie patrzysz?! Psa nie widziałeś?!- Nie, dlaczego jesteś taki niemiły?- nie rozumiałem go.-Nienawidzę kotów! Zjeżdżaj stąd!-Już sobie idę, ale nie rozumiem czemu nie lubisz kotów.-Nie rozumiesz co mówię?! uciekaj stąd! Już cię tu nie ma!!!Uciekłem, nie znałem wcześniej żadnego psa, pomyślałem ze chyba nie lubię psów. Ale może nie wszystkie psy są takie. Szedłem przez miasteczko, nagle trafiłem na duży plac. Na placu było dużo ludzi, psów i różnych zwierząt. Podszedłem do jednego ze stolików, przy którym pudełku były małe pieski. Zacząłem z nimi rozmawiać. Były bardzo małe, biszkoptowe, czarne i czekoladowe. Nie potrafiły zbyt dużo o sobie powiedzieć. Nagle podszedł jakiś człowiek i wyjął z kartonu jednego z jasnych piesków. Rozmawiał jakiś czas z człowiekiem stojącym przy stoliku, dał mu kilka papierków, to są pieniądze, coś bardzo ważnego dla ludzi, nie wiem dlaczego. Potem człowiek, odszedł z pieskiem na ręku. Reszta szczekała i piszczała ale ludzie nie zwrócili na nie uwagi. Siedziałem koło kartonu i rozmawiałem z pieskami. Nagle człowiek schylił się i zauważył mnie, nie zdążyłam uciec. Chwycił mnie i włożył do klatki. Nie widziałem co zrobił, zacząłem przeraźliwie miauczeć. Podeszła jakaś ludzka kotka i zainteresowała mną. Człowiek otworzył klatkę i wyjął mnie. Podał mnie kobiecie, wtedy zacząłem ją drapać i upuściła mnie. Uciekłem przez plac, i schowałem się wśród jakichś liści pod następnym stolikiem. Odczekałem chwilę, człowiek który mnie szukał pobiegł w inną stronę. Wybiegłem z liści, potem się dowiedziałem się ze to sałata. Przebiegłem przez dziurę w płocie i skryłem się na czyimś podwórku. Postanowiłem odpocząć, i poleżeć pod drzewem. Zacząłem słuchać rozmowy dwóch kobiet które siedziały w domu obok. W pewnym momencie zauważyły mnie:-To twój kot? Jaki ładny- zaczęła jedna-Nie jest mój. Nigdy go nie widziałam, może go zatrzymam, dajmy mu coś do jedzeniaWyszła do ogrodu i położyła na trawie miseczkę z mięsem. Schowała się powrotem do domu. Postanowiłem podejść, ostatnio jadłem wczoraj wieczorem, byłem głodny. Zjadłem szybko wszystko co było w misce i uciekłem pod drzewo. Kobiety dalej mi się przyglądały i zachwycały moją urodą. Nagle jedna z nich zniknęła z balkonu, nawet nie zauważyłem kiedy. Po chwili usłyszałem cichy szmer za swoimi plecami. Zrozumiałem, że ta kobieta jest za mną i prawdopodobnie chce mnie złapać. W ostatniej chwili odskoczyłem i przebiegłem przez malutką dziurę w płocie. Znów musiałem uciekać, wiedziałem już ze to nie jest to miasto w którym mieszkałem, musiałem iść dalej, serce mówiło mi w która stronę. Wyszedłem z miasteczka i ruszyłem w dalszą drogę, z rozmów kobiet zrozumiałem że miasto w którym, została kobieta która mnie zabrała to Wolsztyn, a moje rodzinne miasto to Leszno. Kocham Leszno, muszę do niego wrócić i zrobię to, choćbym musiał iść na koniec świata. Znajdę je!

Anna Baraniak

UZUPEŁNIANIE NIEDOBORÓW POKARMOWYCH

2011-10-05T20:02:00.001+02:00

Większość z nas nie potrzebuje uzupełnianiadiety dodatkiem preparatów farmaceutycznych. Pożywienie urozmaicane świeżymiproduktami dostarcza organizmowi wszystkich składników odżywczych.

Są jednak osoby, które sądzą, że ich dieta jestniepełnowartościowa i wg własnego uznania przyjmują niektóre, z wieludostępnych na rynku, preparatów farmaceutycznych. Pobierają je w dowolnychilościach. Jest mało prawdopodobne, aby rzeczywiście wpłynęły one na poprawęstanu zdrowia, mogą natomiast czasem zaszkodzić.

Kiedypotrzebne jest uzupełnianie niedoborów?

Chociaż lekarze nie są zwolennikami przepisywaniapreparatów zawierających witaminy i składniki mineralne, w pewnych warunkachmogą je zalecic, np. kobietom w ciąży lu w przewlekłych chorobach, w którychwystępują niedobory pewnych składników. Przyczyną ich powstania jest na ogółbieda powodująca niedożywienie. Zdarza się jednak, że ludzie nie odżywiają sięprawidłowo innych powodów, takich np. jak alkoholizm, narkomania, lub chorobypsychiczne.

Choroba akoniecznośc uzupełniania składników odżywczych

Niektóre choroby żołądka, jelit, trzustki albo wątrobymogą prowadzic do upośledzenia trawienia oraz wchłaniania różnych składnikówodżywczych. Przewlekła biegunka jest przyczyną nadmiernej utraty potasu imagnezu. Jeśli nie uda się usunąc przyczyny choroby, uzupełnianie składnikówodżywczych może być bardzo pomocne w poprawie stanu zdrowia.

Zażywanie pewnych leków może wpłynąc ujemnie nawchłanianie i metabolizm niektórych składników pokarmowych. I tak pigułkaantykoncepcyjna zwiększa zapotrzebowanie na niektóre witaminy z grupy B,witaminę C i E. Prawidłowa dieta pokrywa łatwo te podwyższone potrzeby.Niektóre leki przeciwpadaczkowe podnoszą zapotrzebowanie na witaminę D i kwasfoliowy. Przu długotrwałym stosowaniu leków należy spytac lekarza o potrzebęuzupełniania pożywienia preparatami farmaceutycznymi.

Produktyoczyszczone i przetwory

Spożywanie dużej ilości przetworów i produktów oczyszczonychmoże wywołac łagodne niedobory przede wszystkim witaminy C, grupy B, E żelaza,a także miedzi, cynku i prawdopodobnie selenu i chromu. Niedobory te nie dająwyraźnych objawówi wykryc je można jedynie poprzez badania krwi.

Współczesne tempo życia zmusza ludzi do niestarannegoodżywiania się i korzystania z żywności przetworzonej, w której większoścskładników odżywczych została zniszczone. Straty te trudno jest potem uzupełnić.Rozwiązaniem nie jest więc uzupełnianie niedoborów, ale racjonalne żywienie.

Czas potrzebnych uzupełnień

Wpewnych warunkach dieta nawet zdrowych ludzi wymaga uzupełnienia w niektóreskładniki odżywcze. U kobiet obficie miesiączkujących może wystąpić niedobórżelaza. Organizm ludzi w podeszłym wieku gorzej wchłania niektóre składnikiodżywcze. Odchudzanie poprzez stosowanie drastycznych diet może doprowadzić dodeficytu pewnych składników. Nawet urozmaicona, ale długotrwale stosowana izubożona ilościowo dieta, o niższej wartości energetycznej, nie zapewnia ichwystarczającej podaży. Różnego rodzaju modne diety odchudzające, propagującespożywanie bardzo małych ilości różnych produktów spożywczych, mogą spowodowaćspore niedobory niezbędnych składników odżywczych.

pwd. Paulina Woźniak

Artykuł pochodzi z książki: "JAK ŻYĆ ZDROWO" Dr Stephen Carroll i Dr Tony Smith.

WYSTARTOWALIŚMY!

2011-10-03T10:44:00.003+02:00

W minioną sobotę na terenie leszczyńskiego Domu Harcerza odbył się Harcerski Start będący inauguracją roku harcerskiego 2011/2012. Gromady Zuchowe uczestniczące w Starcie wzięły udział w grze sprawnościowo- wiedzowej "50", natomiast harcerze na podstawie mapy poszukiwali tajemniczych znaków ukrytych na terenie Zatorza. Na zakończenie spotkania odbyło się ognisko z kiełbaskami, projekcje harcerskich filmów, a także pokazy obozowych zdjęć. Przytaczając słowa Druha Komendanta życzymy Czytelnikom, aby nowy rok był dla nich tak pogodny, jak dzień Harcerskiego Startu.

Zapraszamy do galerii zdjęć zamieszczonej poniżej!

]

phm. Katarzyna Skóra

pwd. Agnieszka Skóra

KOTEK POWRACA - OPOWIADANIE DLA ZUCHÓW I HARCERZY CZĘŚĆ 1

2011-10-01T17:18:00.001+02:00

Pierwsze co pamiętam to miękkie ciepło, poczucie bezpieczeństwa, dotyk miękkiego futra mojej mamy, no i moich braci i sióstr. Tak było przez jakiś czas, nie wiem ile bo byłem wtedy za mały. Podrastałem i pewnego dnia pozwolono mi i mojemu rodzeństwu pobiegać po podwórku. To było wspaniałe, zielona trawka, ptaszki na drzewie, mama pokazywała nam jak na nie wskoczyć, ale nam się nie udawało. Minęło jeszcze kilka dni i przyszli jacyś ludzie...

Codziennie ktoś przychodził więc nas to nie zdziwiło, ale oni interesowali się nami. Oglądali nas, brali na ręce i nagle wyszli. Po chwili zorientowaliśmy się że zabrali jedną z naszych sióstr. Mama tłumaczyła nam, że nie możemy zawsze mieszkać razem, ale nie potrafiliśmy tego zrozumieć, modliliśmy się żeby już żadnego z nas nikt nie zabrał. Minęło kilka dni, przestaliśmy o tym myśleć i przyszła nowa pani, była już u nas kilka razy więc się nie przejęliśmy. Bawiła się z nami chwilę. A potem wzięła mnie na ręce i włożyła do jakiegoś koszyka. Przeraziłem się , zacząłem wołać rodzeństwo, przybiegli ale mama ich zabrała, wiedziała że muszą mnie zabrać. Wyszli z domu, moja ludzka kotka i jej dwóch synów. Szli przez miasto, cały czas wołałem mamę, choć wiedziałem, że nie usłyszy, miałem nadzieję, że zrozumieją i odniosą mnie do domu. Weszli do jakiegoś pokoju. Nagle podłoga się poruszyła, byłem przerażony, coś nas porwało!!! Ale ludzie się nie przejęli, więc po jakimś czasie się uspokoiłem i wbiłem w kąt koszyka. Co jakiś czas pokój zatrzymywał się. Po długim czasie, dla mnie to była wieczność, ludzie wysiedli niosąc mnie w koszyku. Przeszli kawałek i weszli do jakiegoś ogrodu, zrozumiałem, że to ma być mój nowy ogród i nowy dom. Byłem przerażony, weszli do domu i postawili koszyk, zachęcali mnie do wyjścia, ale nie chciałem, więc zostawili mnie i poszli porozmawiać na dworze. Robiło się już ciemno gdy zdecydowałem się wyjść, byłem głodny i to spowodowało ta decyzję, inaczej mógłbym tam siedzieć do końca życia. Postanowiłem poszukać czegoś do jedzenia. W jednym pokoju, nazywanym przez ludzi kuchnią, znalazłem miseczkę z jedzeniem. Ci ludzie nie są tacy źli. Zjadłem i schowałem się pod kanapę, to taki mebel na którym ludzie siedzą i pozwalają kotom na nim leżeć. Rano ludzka kotka która mnie przywiozła zaczęła mnie szukać, znalazła mnie i wyciągnęła spod kanapy, chociaż się opierałem. Wyniosła mnie do ogrodu i postawiła na trawie. Lubię trawę, więc nie mogłem się oprzeć i zacząłem się w niej bawić. Kotka poszła do domu, więc ukryłem się pod krzakiem i zacząłem oglądać płot. Był wysoki i mocny, szukałem dziury żeby uciec. Musiałem niestety zrezygnować, płot był nowy, i nie miał najmniejszej dziurki. Zero szans na ucieczkę. Byłem zrozpaczony, musze wrócić do mamy i rodzeństwa. Postanowiłem przesiadywać w ogrodzie pod krzakiem i czekać na otwarcie furtki. Pewnego dnia do mojej samicy przyjechało wiele ludzi, pewnie jej rodzeństwo, było dużo dzieci które biegały po ogrodzie. W pewnej chwili zostawiły otwartą furtkę, na to tylko czekałem. Odczekałem chwilkę, aż dzieci oddaliły się i wybiegłem z ogrodu. Znalazłem się na ulicy którą od dawna obserwowałem przez płot. Nie wiedziałem gdzie iść, postanowiłem się ukryć. Schowałem się pod jakimś drzewem i zacząłem myśleć o domu. Wtedy poczułem, że wiem gdzie iść, że coś mnie poprowadzi. Ruszyłem w stronę którą podpowiadało mi serce. Wyszedłem z miasteczka i ruszyłem polną drogą w stronę drzew które widziałem przed sobą. Były ogromne i było ich niezliczenie wiele. To był las. Nie znałem lasu, nigdy w żadnym nie byłem, ale czułem ze tam gdzieś za nim jest mój dom. Szedłem, aż do zachodu słońca i zaczął doskwierać mi głód. Wtedy poznałem straszną prawdę, nie pomyślałem o tym co będę jadł. Jedzenie było dla mnie czymś oczywistym, zawsze było w misce, nigdy nie musiałem się o nie troszczyć. Zacząłem się zastanawiać skąd wziąć cos do jedzenia, i wtedy przebiegł koło mnie straszny olbrzymi stwór. Zamiast nóg miał koła i wył. Schowałem się za drzewem, ale potem zobaczyłem że stwór coś po sobie zostawił, to była siatka, a w niej jakieś bułki i trochę mięsa, zjadłem wszystko i najedzony usnąłem pod krzakiem.

Anna Baraniak

LONDYN

2011-09-27T09:45:00.013+02:00

Ktoś kiedyś zapytał mnie dlaczego właśnie Londyn, dlaczego właśnie to jest moje ulubione miasto, miejsce, gdzie czuję się wspaniale, gdzie mógłbym mieszkać i żyć i zestarzeć się do 153lat. Dlaczego? Przecież jest to jak każde inne na świecie duże miasto, metropolia, gdzie tłok i tłumy ogarniają nas prawie każdego dnia (szczególnie w letnim sezonie turystycznym), ceny życia i utrzymania są jednymi z najwyższych na naszej planecie, a gwar i hałas chyba nigdy nie ustają. A ja odpowiedziałem: Londyn po prostu nie jest jak każde inne miasto, jest wyjątkowy w każdym swoim calu.

Mówi się, że prawdziwych londyńczyków już nie ma, że wyginęli. Że nie ma osoby, która by się tam urodziła, wychowała, przeżyła całe życie. Ale dlaczego tylko takie osoby nazywa się prawdziwymi londyńczykami?! Czy nie mogę być nim też ja? Czy nie może być nim KiYeol z Korei, Okori z Nigerii albo Eduardo z Brazylii? Londyn to najprościej mówiąc jedna wielka mieszanka kulturowa. Z 12 milionów mieszkańców jedna trzecia to imigranci spoza Wielkiej Brytanii. Każdego dnia na ulicy możemy spotkać kogoś o odmiennym kolorze skóry, wyznaniu, kulturze, wizji świata. To wspaniałe móc mieszkać w jednym mieście (choć czy obszar ponad półtora tysiąca kilometrów kwadratowych możemy nazwać jeszcze miastem?) z tymi wszystkimi ludźmi, którzy urodzili się w innych zakątkach świata, mówią innymi językami, myślą zupełnie innymi kategoriami, które nam jest sobie nawet ciężko wyobrazić. W Londynie wszyscy czują się swobodnie, są prawdziwymi obywatelami świata.

Londyn w okresie od czerwca do września staje się prawdziwą turystyczną Mekką – tego lata ugości nawet kilkoro leszczyńskich harcerzy! A jest co zwiedzać… Od wspaniałego Buckingham Palace – „skromnego” M4 Królowej Elżbiety II, Trafalgar Square – znany z telewizji plac z kolumną Nelsona, Houses of Parliament z najbardziej znaną na świecie wieżą zegarową z najsłynniejszym dzwonem Big Benem, Westminster Abbey – w której biorą ślub książęta i królowie brytyjscy, cudownych ponad dwustu muzeów, po Królewskie Ogrody Botaniczne w Kew, Królewskie Obserwatorium w Greenwich, zielony punkt widokowy Londynu w Hampstead Heath i dzielnicę rozrywki Soho oraz Covent Garden. To ostatnie to chyba moje ulubione miejsce w Londynie. Skupiona wokół centralnego Covent Garden Piazza, zamknięta dla ruchu samochodowego sieć brukowych dróg z najdroższymi butikami świata przepełniona jest ulicznymi artystami, kuglarzami, magikami, amatorami łatwego zarobku w strojach z poprzedniej epoki. Klimat jaki to miejsce roztacza jest po prostu nie do opisania. Gdyby ktoś miał okazję, polecam udać się tam w weekendowe popołudnie czy też wieczór, gdzie (tak jak w całym Soho) ludzie w każdym wieku wprost wylewają się z tych bardziej tradycyjnych i super-nowoczesnych pubów i restauracji, gdzie każdy dla każdego jest miły, sympatyczny, otwarty, gdzie nie sposób jest znaleźć stereotypowego ponurego i oziębłego Anglika.

Mój Londyn to też – a w zasadzie przede wszystkim – Dulwich. Londyn jest podzielny na ponad 30 dzielnic, tzw. Boroughs, których centra były kiedyś odseparowanymi osadami – stąd pochodzą nazwy dzielnic. Dulwich to dzielnica, która do dnia dzisiejszego swym charakterem przypomina wioskę, została założona przez Edwarda „Neda” Alleyna, aktora szekspirowskiej sceny za czasów Miłościwie Nam wtedy Panującej Królowej Elżbiety I. Od jego nazwiska nadal nazwę nosi główna ulica Dulwich, która przebiega przez Dulwich Village, czyli historyczną część dzielnicy. To miejsce jest oazą ciszy i spokoju osadzoną pośród zagajników, parków, boisk sportowych i budynków Dulwich College; gdyby pojawić się tu znikąd, nigdy w życiu nie domyślilibyśmy się, że jesteśmy w Londynie. Ciche uliczki z prawie identycznymi domami po obydwóch stronach jezdni nie zdradzają obecności żadnego mieszkańca.

Londyn to bogata historia, to drogie sklepy, to również dzielnice biedy; to miasto, gdzie powstała pierwsza na świecie kolej podziemna, to trzecie co do wielkości miasto Europy i największe miasto Unii Europejskiej; to Dom dla każdego, kto chce by Londyn był jego Domem. W takim razie… Do zobaczenia w Domu, może już niedługo?

PLANOWANIE PRAWIDŁOWEGO ODŻYWIANIA

2011-09-25T12:11:00.003+02:00

W związku z mailową burzą jaka rozpętała się po opublikowaniu naszego testu „Czyzdrowo się odżywiasz?”, redakcja EH postanowiła wyjść naprzeciw oczekiwaniomnaszych czytelników. Może nie jesteśmy, jeszcze, specjalistami w dziedzinieodżywiania, ale staramy się wyjść naprzeciw Waszym oczekiwaniom i zaspokoićWaszą, i naszą, ciekawość. Dlatego, specjalnie dla Was przygotowaliśmy dwaartykuły z książki „Jak zdrowo żyć”.Mamy nadzieję, że w ten sposób rozwiejemy rodzące się wątpliwości i wesprzemyWas na nowej, zdrowszej, drodze życia.

Prawidłowe nawyki żywieniowe odgrywają wielką rolę w umożliwieniu pełnego życia w zdrowiu.

Kluczem do właściwego odżywiania jest zapewnienie w diecie odpowiednich ilości iproporcji węglowodanów, tłuszczów i białka, witamin i składników mineralnych.Tak zestawione pożywienie powinno wystarczyć na pokrycie zapotrzebowaniaenergetycznego organizmu i nie powinno powodować zbędnego przyrostu masy ciała.Zapewnia również podaż odpowiedniej ilości błonnika pokarmowego oraz wody,niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu.

Prawidłowo zestawione posiłki

Jedzącartykuły spożywcze, należące do każdej z wymienionych wcześniej głównych gruppokarmów, można zaspokoić wszystkie potrzeby pokarmowe organizmu. Należycodziennie spożywać posiłki złożone z produktów pochodzących z 5 gruppożywienia: pieczywa, kasz i innych produktów zbożowych; owoców i warzyw;mięsa, drobiu, ryb, jaj; roślin strączkowych(suszona fasola, groch, sojasoczewica) oraz produktów mlecznych. W skład posiłków muszą wchodzić równieżtłuszcze, z których co najmniej 1/3 powinna zawierać nienasycone kwasytłuszczowe.

Węglowodanypochodzące z produktów zbożowych, ziemniaków, strączkowych powinny pokrywać50-55% zapotrzebowania energetycznego, białka – ok. 10-15%, a tłuszcze 25-30%.Jednakże wiele ludzi spożywa zbyt dużo tłuszczów i węglowodanów – głównie wformie oczyszczonej – co powoduje niedobór witamin, składników mineralnych ibłonnika.

Redukcja ilości tłuszczów

Zmniejszeniespożycia tłuszczów obniża ryzyko wystąpienia chorób serca na tle miażdżycy.Próbuj zastępować tłuszcze nasycone nienasyconymi, kiedy to tylko możliwe.Tłuszcze nasycone znajdują się w mięsie, serach, mleku, oleju kokosowym,palmowym i maśle, dodaje się je też do wielu wyrobów spożywczych. Powodują onewzrost cholesterolu we krwi, co z kolei zwiększa ryzyko odkładania się złogówtłuszczowych w ścianach tętnic. Tłuszcze nienasycone zawarte w tłustych rybach,większości rodzajów olejów roślinnych mogą wpływać na obniżenie poziomucholesterolu, działając ochronnie na serce oraz układ krążenia.

Zwiększenie ilości błonnika

Prawidłoweżywienie nie oznacza, że należy jeść mniej. Żywność wysokobłonnikowa, jak chlebrazowy, grube kasze, strączkowe, świeże warzywa i owoce, powoduje uczuciesytości bez jednoczesnego dostarczania zbędnej energii. Jest też dobrym źródłemwitamin i składników mineralnych. Wysoka zawartość błonnika w pożywieniuzapobiega zaparciom, a także zmniejsza wchłanianie glukozy i kwasówtłuszczowych z przewodu pokarmowego.

Węglowodanypowinny pochodzić z niskoenergetycznych, ale obfitych w błonnik, produktów.Należy ograniczyć spożycie ciast i słodyczy, gdyż dostarczają one kalorii, niezawierających istotnych składników odżywczych. Zwiększają też ryzyko powstaniaotyłości i próchnicy zębów.

Codzienne pełnowartościowe posiłki

Jednąz zasad właściwego odżywiania jest regularne spożywanie 3 posiłków dzienniezamiast na przykład wielu kanapek czy przekąsek i jednego dużego dania. Nienależy rezygnować ze śniadań, bo organizm funkcjonuje lepiej, jeśli mazapewnione stałe uzupełnianie potrzebnych mu składników odżywczych. Ludzie nieodżywiający się regularnie łatwiej przybierają na wadze.

Planowanie prawidłowego odżywiania

Świadomei uważne dobieranie produktów stwarza warunki do tego, aby żywienie byłoodpowiednie dla zdrowia. Ograniczenie spożycia mięsa oznacza zmniejszenieilości tłuszczu, nasyconych kwasów tłuszczowych i białka zwierzęcego. Wskazanejest jeść mięso raz dziennie, a przynajmniej raz w tygodniu nie spożywać go wogóle. Dla zmniejszenia podaży cholesterolu powinno się jadać nie więcej niż 4 jajana tydzień.

Rozsądne zakupy

Podczaszakupów powinno się wybierać więcej produktów świeżych niż przetworzonych,ponieważ odznaczają się większą wartością odżywczą i nie zawierają dodatkucukru i soli. Kupując konserwy sprawdź informację na etykiecie, zwracając uwagęna ich skład, a zwłaszcza dodatek soli lub cukru. Częściej wybieraj ryby wsosie własnym niż w oleju. Lepsze są przetwory mleczne o niższej zawartościtłuszczu, jak: odtłuszczone mleko, chude jogurty, twarogi, mniej tłuste sery.Chude kawałki mięsa dostarczają mniej nasyconych kwasów tłuszczowych i energii.Drób i ryby zawierające mniej tłuszczu niż przetwory mięsne, są źródłem wielubardzo cennych składników odżywczych.

Sporządzanie potraw z myślą o zdrowiu

Podczasprzygotowywania potraw przestrzegaj zasad warunkujących otrzymanie najbardziejwartościowych posiłków: staraj się wykrawać widoczny w mięsie tłuszcz; zkurczaka zdejmij skórę; zamiast smażyć – stosuj pieczenie, gotowanie, duszenie,obsmażanie produktów lub przyrządzanie potraw z grilla; do smażenia zamiastmasła i wielonienasyconych olejów roślinnych używaj smalcu, ewentualnie oliwy zoliwek, oleju rzepakowego(lub tzw. stołowego).

Każdegodnia przynajmniej w 2 posiłkach powinny znaleźć się produkty zawierające dużeilości błonnika, takie jak razowe pieczywo, grube kasze lub strączkowe(groch,soja, fasola).

Równieżze względu na błonnik, a także zawartość witamin i składników mineralnych 2-3razy dziennie należy spożywać warzywa i owoce, w tym co najmniej połowę wformie surowej. Surówki i sałatki zaprawiać należy olejem roślinnym(sojowym,słonecznikowym, kukurydzianym), majonezem, lub sosem na bazie tych olejów.

Słodyczei alkohol, jako wysokokaloryczne, powinny być spożywane z umiarem. Chociażznany jest fakt, że małe ilości alkoholu wpływają korzystnie na serce ikrążenie, powinno się ograniczyć jego picie najwyżej do 2 kieliszków dziennie.

pwd. Paulina Woźniak

Artykuł pochodzi z książki: "JAK ŻYĆ ZDROWO" Dr Stephen Carroll i Dr Tony Smith.

ECHO HUFCA NA STRACIE

2011-09-18T22:36:00.001+02:00

Rozpoczynamy nowy rok harcerski 2011/2012. Z tej okazji redakcja EH przygotowała dla Was kolejne wydanie naszego magazynu w wersji tradycyjnej - papierowej. Gazetka trafi do Waszych rąk tuż po wtorkowej odprawie, lecz już dzisiaj macie okazję zapoznać się z nią na naszej stronie. A tam min.: relacje z wakacyjnych wojaży, o harcerstwie na odległość, planowaniu pracy drużyny oraz kącik dla zuchów i harcerzy, a w nim łamigłówki, zagadki i kolorowanka! Przyjemniej lektury!!

pwd. Paulina Woźniak

phm. Katarzyna Skóra

ZJAZD SPRAWOZDAWCZO-WYBORCZY 2011

2011-09-14T17:30:00.003+02:00

Wczorajszy Zjazd Sprawozdawczo-Wyborczy Hufca ZHP Leszno podjął następujące decyzje:

1. Udzielono absolutorium Komendantowi Hufca ZHP Leszno oraz wszystkim członkom Komendy Hufca w latach 2007- 2011.
2. Zatwierdzono sprawozdania: Komendanta i Komendy Hufca ZHP Leszno, Komisji Rewizyjnej oraz Sądu Harcerskiego.
3. Wybrano Komendanta Hufca - drugą kadencję sprawował będzie hm. Rafał Maćkowiak.
4. Na wniosek Komendanta Hufca wybrano członków Komendy Hufca:
Zastępczyni Komendanta Hufca ds. organizacyjnych - phm. Katarzyna Piekara
Zastępca Komendanta Hufca, Kwatermistrz Hufca - hm. Piotr Majorczyk
Zastępczyni Komendanta Hufca ds. programowych - pwd. Agnieszka Skóra
Członek Komendy Hufca ds. kształcenia - hm. Wojciech Jędrzejczak
Członek Komendy Hufca ds. Stowarzyszenia Przyjaciół Harcerstwa - hm. Tomasz Żurek.
5. Wybrano Komisję Rewizyjną:
Przewodniczący Komisji Rewizyjnej - phm. Eligiusz Klawiński
Zastępczyni Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej - phm. Katarzyna Skóra
Członek Komisji Rewizyjnej - phm. Edward Matyja.
6. Zrezygnowano z powoływania Sądu Harcerskiego.

ZDECYDUJĄ OBECNI - ZJAZD SPRAWOZDAWCZO -WYBORCZY HUFCA ZHP LESZNO

2011-09-09T21:39:00.004+02:00

Pierwsze pochmurne wrześniowe dni nieco osłabiły wakacyjny entuzjazm. Do letnich wspomnień powrócimy w kolejnym papierowym wydaniu EH, które do rąk Czytelników trafi już 13 września, natomiast później, żeby przypomnieć upalne, letnie dni publikować będziemy na naszych stronach fotorelacje z wakacyjnych wojaży. Tymczasem jednak skierujemy naszą uwagę na Zjazd Sprawozdawczo- Wyborczy Hufca ZHP Leszno, który obędzie się we wtorek 13 września 2011 roku w Domu Harcerza.

Zjazd Zwykły hufca powinien odbyć się w terminie 01 września – 31 października 2011 roku, zwołuje go Komenda Hufca w formie uchwały (najpóźniej na 28 dni przed jego rozpoczęciem) i ogłasza to w Rozkazie Komendanta Hufca. W tym rozkazie powinna znaleźć się także lista osób posiadających czynne prawo wyborcze wraz z pełnioną funkcją. Czynne prawo wyborcze posiada instruktor mający przydział służbowy do danego hufca, opłacone składki instruktorskie, pełniący funkcję instruktorską (wychowawczą lub organizatorską związaną z realizacją zadań statutowych ZHP), na którą został mianowany w rozkazie komendanta hufca; czynne prawo wyborcze posiadają także instruktorzy będący członkami władz hufca, pochodzący z wyboru.

Najpóźniej na 14 dni przed terminem zjazdu powinny być przekazane uczestnikom zjazdu: informacja o miejscu i godzinie rozpoczęcia zjazdu, proponowany porządek i regulamin obrad zjazdu oraz sprawozdania władz hufca (komendanta i komendy, komisji rewizyjnej, sądu harcerskiego) za okres od ostatniego Zjazdu Zwykłego. Wszystkie te materiały muszą być przekazane uczestnikom zjazdu osobiście lub wysłane pocztą w formie pisemnej (papierowej) lub elektronicznej.

Podczas Zjazdu Zwykłego Zjazd osoby posiadające czynne prawo wyborcze decydują o najważniejszych sprawach hufca, przyjmują program rozwoju hufca, rozpatrują i zatwierdzają sprawozdania wszystkich władz hufca za okres od ostatniego zjazdu zwykłego, określają liczebność i wybierają komisję rewizyjną hufca (fakultatywnie można wybrać także sąd harcerski, określając jego liczebność).

Centralnymi elementami zjazdu zwykłego jest podjęcie uchwały w sprawie absolutorium dla poszczególnych członków komendy hufca za okres pomiędzy zjazdami Hufca. Absolutorium to zatwierdzenie merytoryczne sprawozdań przedstawionych przez członków ustępującej komendy. Udzielenie absolutorium to wyraz pozytywnej oceny pracy tych osób na zajmowanych przez nich funkcjach. Głosowanie nad absolutorium dla władz odbywa się zawsze na wniosek komisji rewizyjnej, która przed zjazdem zapoznaje się ze sprawozdaniem komendanta i komendy, analizuje je i przygotowuje swoją opinię o pracy poszczególnych członków komendy stawiając Zjazdowi wniosek o absolutorium. Oprócz tego Zjazd Zwyczajny wybiera komendanta hufca i na jego wniosek określa liczebność i wybiera pozostałych członków komendy hufca, w tym, co najmniej jednego zastępcę komendanta hufca i skarbnika hufca. Komendantem hufca może zostać instruktor posiadający przydział służbowy do danego hufca, wybrany na funkcję przez zjazd hufca, powinien posiadać przynajmniej stopień podharcmistrza oraz przeszkolenie do pełnionej funkcji, lub spełnić te wymagania w ciągu 1 roku od daty objęcia funkcji. Natomiast komenda hufca to kolegialna władza hufca wybrana przez zjazd hufca. W jej skład wchodzi komendant hufca i co najmniej 4 członków komendy, w tym co najmniej 1 zastępca i skarbnik.

Wybranym do władz hufca może być osoba posiadająca bierne prawo wyborcze. Prawo do "bycia wybranym" posiada każdy instruktor ZHP, posiadający opłacone składki członkowskie oraz zaliczoną służbę instruktorską. Bierne prawo wyborcze na funkcję skarbnika mają także pełnoletni członkowie zwyczajni ZHP nie będący instruktorami.

Zjazd to niezmiernie ważne wydarzenie dla społeczności instruktorów hufca, bowiem wtedy zapadną decyzje, które zadecydują o kształcie Hufca Leszno na kolejne cztery lata. Lecz prawo w tych najważniejszych sprawach będą mieli tylko obecni.

Dokumenty zjazdowe:
Sprawozdanie Komendanta i Komendy Hufca ZHP Leszno
Porządek obrad
Korzystałam z materiałów na stronie http://www.dokumenty.zhp.wlkp.pl/zjazd/

phm. Katarzyna Skóra

TRWA WĘDROWNICZA WATRA 2011 NA ŚLĄSKU!

2011-08-25T20:35:00.050+02:00

Watrę zaczęliśmy w poniedziałek, tuż przed świtem w Myszkowie. Wędrówka wiodła przez Pustynię Błędowską, miejscowość Błędów, Dąbrowę Górniczą - trasa pierwsza szlakami Jury Krakowsko- Częstochowskiej stanowiła wyzwanie i okazję do wykazania się wytrwałością! Po drodze nie zabrakło atrakcji: zajęć alpinistycznych, strzeleckich i krótkofalarskich. Na miejsce zlotu w Górkach Wielkich przybyliśmy w środę, tam o 22 zapłonęła wędrownicza watra, inaugurując spotkanie wędrowników z całej Polski! Na miejscu: ogrom wrażeń i mnóstwo okazji do aktywnego spędzenia czasu: dyskoteka w kilmatach górniczych, zajęcia z jogi, mulinowego rękodzielnictwa, teatralne, na temat energii atomowej, pokaz Beskidzkiej Grupy GOPR... A już w niedzielę o świcie dowiemy się, która drużyna zdobędzie tytuł Primus Inter Pares...

wędrownicy z 1 Leszczyńskiej Drużyny Wędrowniczej

BIEGUNI

2011-07-31T16:45:00.002+02:00

Może najlepsza książka Olgi Tokarczuk – na tylnej okładce widnieje opinia Jerzego Jarzębskiego, z którą całkowicie się zgadzam.

„Bieguni” to książka, której chyba nie da się określić jednoznacznie i podporządkować pod konkretny rodzaj tekstu literackiego. To zbiór spostrzeżeń, luźnych myśli, doświadczeń, historii z życia nie tylko autorki, opisanych prawdziwych wydarzeń historycznych. Książka (choć równie dobrze mógłbym ją nazywać Skarbnicą Wszelkiej Wiedzy) z każdą stroną zaskakuje coraz bardziej.

Czytając nie wiemy czego się dalej spodziewać: kolejnej części opowiadania o czterdziestoletnim Kunickim, fragmentu wykładu psychologii podróżnej, sentencji z opakowania podpasek czy opisu życia współczesnych tytułowych Biegunich. Książka ta w oczywisty, prosty sposób dostarcza czytelnikowi tyle informacji i wiedzy ile – nie przesadzając – przeciętna encyklopedia. Poznałem dzięki niej tyle miejsc, zaplanowałem tyle podróży ile żaden agent turystyczny by mi nie zaproponował; dowiedziałem się tyle o preparowaniu szczątków roślin, ile żaden podręcznik do biologii by mnie nie nauczył; wreszcie przeczytałem tyle wydających się w życiu codziennym nieistotnych informacji, które okazały się niezmiernie ciekawe i przydatne, ile nie przyniosło by mi 100 lat życia.

Ciekawostką, która chyba do końca życia utkwi mi w pamięci będzie krótkie zdanie z książki, pochodzące pierwotnie z „uczącego” opakowania podpasek: „Arachibutyrophobia to lęk przed przyklejeniem się masła arachidowego do podniebienia.” . Jednak wszystkie te słowa, które napisałem powyżej, ta nieudolna próba recenzji, choćbym nie wiem ile ją jeszcze upiększał epitetami i jakich bym nie zastosował porównań, nigdy w świecie nie zastąpią po prostu przeczytania tej książki. Olga Tokarczuk pisze w sposób tylko sobie w 100% zrozumiały. Przeciętny czytelnik wśród jej rozbudowanych zapisów myśli prawdopodobnie za wiele nie zrozumie, jednak doświadczony „Tokarczukoman”, po lekturze zapewne takich bestsellerów jak „Dom dzienny, dom nocny” czy „Prawiek i inne czasy”, rozpoczynając czytanie kolejnej jej książki szuka w sobie pewnego dystansu, może podświadomej wiedzy co go czeka: filozoficzne rozpatrywanie życia i świata, ot co!

Nie tylko „Bieguni”, ale praktycznie wszystkie powieści, felietony, opowiadania Olgi Tokarczuk nauczyły mnie postrzegać świat tak, jak nic nigdy przedtem. To dostrzeganie jego szczegółów, osobliwości, tego co zwykły człowiek omija wzrokiem. Nauczyła mnie jeszcze jednego: że książka nie powinna być pachnąca, błyszcząca, z nienagannie czystymi brzegami i okładką, rajem dla oka wśród innych odkurzanych specjalną szczoteczką pozycji w domowej biblioteczce, lecz świadectwem lektury! Bo przecież przy idealnym wyglądzie nie ma śladu jej czytania, a jeśli nie ma śladu jej czytania, to znaczy, że książka nie jest, kolokwialnie mówiąc, „dobra”. Dlatego też mój egzemplarz „Biegunich”: ma pozaginane rogi stron, na których są szczególnie da mnie ciekawe informacje, jego spód umazany jest od jakiegoś flamastra, miękki brzeg pomarszczony w połowie (zapewne od rozginania), a wnętrze pachnie kawą z londyńskiej kawiarni i wnętrzem mojej torby, w której to zabieram go prawie w każdą podróż.

ćw. Jędrzej Celer - tegoroczny maturzysta, drużynowy 11 Leszczyńskiej Drużyny Harcerskiej, pasjonat podróżowania i nauki języków obcych, artykuł napisał w ramach realizacji próby przewodnikowskiej.

CZY PRAWIDŁOWO SIĘ ODŻYWIASZ? SPRAWDŹ!

2011-07-27T12:27:00.004+02:00

To co jemy wpływa nacały nasz organizm, na to jak wyglądamy, w jakim stanie fizycznym jest naszeciało i jak się czujemy. Zdrowa dieta to przede wszystkim dobre samopoczucie, adobre samopoczucie to krok do sukcesu! Dlatego proponuję każdemu rozwiązanie tego testu i przekonanie się czyodżywiacie się zdrowo. Do dzieła!

1. Ile podstawowych posiłków zjadasz w ciągu dnia?

a)     Dwa lub trzy
b)     Więcej niż trzy
c)      Jeden

2. Czy masz nadwagę?

a)     Nie
b)     Niewielką
c)      Dużą

3. Ile razy dziennie przekąszasz między posiłkami?

a)     Wcale
b)     Jeden lub dwa
c)      Trzy lub więcej

4. Jak często jadasz czerwone mięso(wołowina, baranina, wieprzowina)?

a)     Dwa razy w tygodniu lub rzadziej
b)     Trzy, cztery razy w tygodniu
c)      Prawie codziennie

5. Jak często jadasz świeże owoce i warzywa?

a) Dwa razy dziennie lub częściej

b) Prawie codziennie

c) Mniej niż cztery razy w tygodniu

6. Jak często jadasz produkty zbożowe o niskim stopniuprzetworzenia(nie obłuskany brązowy ryż, grube kasze, pieczywo razowe,płatki owsiane lub kukurydziane, makarony)?

a)     Co najmniej raz dziennie
b)     Od trzech do sześciu razy w tygodniu
c)      Mniej niż trzy razy w tygodniu

7. Ile razy w tygodniu jadasz smażone potrawy?

a)     Raz w tygodniu lub rzadziej
b)     Około trzy razy w tygodniu
c)      Prawie codziennie

8. Jak często jadasz masło, pijesz pełne mleko lub używaszśmietany?

a)     Dwa razy w tygodniu lub rzadziej
b)     Większość dni w tygodniu
c)      Więcej niż raz dziennie

9.Ile filiżanek kawy, herbaty lub coca-coli wypijaszdziennie?

a)     Dwie lub mniej
b)     Trzy, cztery
c)      Więcej niż pięć

Teraz za każdą odpowiedź A przyznaj sobie 2 punkty, za każdąodpowiedź B jeden punkt, za każdąodpowiedź C 0 punktów i podlicz wszystkie punkty.

14 – 18 punktów - Tak trzymaj!

Twoja dieta jest naprawdę bardzo zdrowa. Wiesz jakichproduktów potrzebuje Twój organizm do prawidłowego funkcjonowania. Zdajeszsobie sprawę z tego, które produkty są dla Ciebie szkodliwe i świadomiewykluczasz je ze swojej diety. Oby tak dalej! Z pewnością cieszysz się wyśmienitym zdrowiem.Jeżeli nie zdobyłeś 18 punktów, to zapraszam do zapoznania się z krótkimkomentarzem. Zawsze może być lepiej, a o zdrowie warto wałczyć!

6 – 13 punktów –Nie jest źle, ale mogłoby być lepiej

Twoja dieta przypomina górski krajobraz – są piękne wzniesieniai głębokie doliny. Twoja dieta nie jest zła, ale wymaga wprowadzenia kilkuzmian – w końcu chodzi o Twoje zdrowie, Twoje samopoczucie i przede wszystkimTwoją przyszłość. Gorąco zachęcam Cię do zapoznania się z komentarzem donaszego quizu. Mam nadzieję, że uda Ci się wprowadzić kilka pozytywnych zmian iulepszyć swój sposób odżywiania.

0 – 5 punktów – Uwaga niebezpieczeństwo

Z tym stylem odżywiania nie zajdziesz daleko. Musiszkoniecznie zmienić swoje nawyki żywieniowe zanim sprawy przyjmą zły obrót! Zezdrowiem nie ma żartów, może teraz czujesz się jeszcze dobrze, ale za kilka lattaka dieta może zrujnować Twoje zdrowie na dobre, a wtedy nie będzie już możnanic z tym zrobić… Koniecznie zapoznaj się z komentarzem do quizu, zobacz corobisz źle a nad czym koniecznie musisz popracować. Powodzenia!

Komentarz do quizu:

1.      Korzystniej jest jadać dwa lub trzy podstawowe posiłkiśredniej wielkości niż jeden duży. Dzięki regularnym dostawom „paliwa” nasz organizmlepiej sobie radzi. Nasz organizm „wie”, że otrzymuje jedzenie regularnie więclepiej wykorzystuje to co ma. Jedząc jeden duży posiłek niepotrzebnierozciągamy żołądek, jednocześnie głodząc nasz organizm. Czy wiecie, że dla organizmu„dieta – głodówka” zaczyna się za każdym razem, gdy przez 5 godzin niedostarczymy mu pokarmu? Wtedy nasz organizm przestawia się na tryb awaryjny –zamiast przetwarzać jedzenie na energię, magazynuje ją w postaci tłuszczu.Jedząc regularnie zapobiegamy nie tylko napadom głodu, ale także: wrzodomtrawiennym, zaburzeniom trawienia iotyłości!

2.     Nadwaga to pierwsza oznaka, że coś w Twoim styluodżywiania się, w stylu życia jest nie tak. Przeanalizuj dokładnie swójjadłospis. Może po prostu za mało się ruszasz? Pamiętaj od nadwagi do otyłości drogajest bardzo krótka, a powrót do idealnej sylwetki to niemałe wyzwanie. Lepiej zapobiegaćniż leczyć, lepiej mieć wagę w normie, niż co pół roku się odchudzać i patrzyćna nieubłagalny efekt jojo…

3.      Podjadanie to bardzo zły zwyczaj, z którego naprawdę trudno się „wyleczyć”.Najgorsze w podjadaniu jest to, że najczęściej łapiemy to, co mamy pod ręką lubto co nam bardzo smakuje – chipsy, cukierki, czekoladki - puste kalorie, którenic nam nie dają. Jeżeli odczuwamy „małego głoda” lepiej sięgnąć po cośzdrowego – owoc, warzywo, koktajl owocowy lub jogurt. Jeśli już musimy podjadać,to róbmy to z głową.

4.      Czerwone mięso zawiera mnóstwo nasyconych kwasówtłuszczowych – czyli tych, z których trawieniem i przetwarzaniem nasz organizm nie radzi sobie najlepiej. Co za tymidzie? Nasz organizm odkłada je w postaci tkanki tłuszczowej. Jak temu zaradzić?Zrezygnować z czerwonego mięsa na rzecz mięsa białego – przede wszystkim drobiuoraz ryb. W ten sposób dostarczymy naszemu organizmowi niezbędnego dofunkcjonowania białka w lepszej, zdrowszej postaci.

5.      Spożywanie świeżych owoców i warzyw jest bardzo ważne.Warzywa i owoce są nie tylko cennym źródłem witamin i minerałów, ale takżeźródłem błonnika, który jest niezastąpiony w procesie trawienia. Ponadto sąproduktami niskokalorycznym! W kategorii odżywanie i warzywa są różne szkoły, którekłócą się ile tak naprawdę porcji warzyw powinniśmy spożywać w ciągu dnia. Tenajbardziej popularne podają, że 5 do 7 porcji warzyw i owoców dziennie, aleostatnio spotkałam się ze stwierdzeniem, że nawet 9 porcji warzyw i owoców.

6.      Należy przynajmniej raz dziennie spożywaćprodukty zbożowe nisko przetworzone. Nie tylko są one bogatym źródłem błonnika,niezbędnego do prawidłowego procesu trawienia, ale także mają niższą wartośćenergetyczną niż tzw. białe pieczywo.

7.      Potrawy smażone są bardzo tłuste. Zawierająznacznie więcej tłuszczu niż potrawy gotowane, grillowane, czy gotowane naparze. Są nie tylko bardziej kaloryczne, ale zdecydowanie ciężęj strawne dlanaszego organizmu. Dlatego powinniśmy ograniczać do minimum spożywanie potrawsmażonych. A jeśli już smażymy, używajmy olejów roślinnych, które zawierająmniej nasyconych kwasów tłuszczowych, a co za tym idzie są dla nas zdrowsze.

8.      Przetwory z pełnego mleka zawierają dużonasyconych kwasów tłuszczowych, dlatego nie powinniśmy ich spożywać zbyt dużo.Aby nie doprowadzić do choroby wieńcowej serca czy otyłości, powinniśmy zastąpićmasło margaryną(mniej kwasów tłuszczowych), śmietanę jogurtem, a pełne mlekomlekiem chudym.

9.      Organizm każdego z nas inaczej reaguje nakontakt z kofeiną, ale więcej niż 5 filiżanek kawy czy herbaty jestzdecydowanie szkodliwe dla każdego. Kofeina wypłukuje z naszego organizmu wapńi magnez co szkodliwie wpływa na nasz układ kostny(osteoporoza!). Dostarczająctyle kofeiny możemy odczuwać drażliwość, trudności w zasypianiu, drżenie ibolesne skurcze nóg.

pwd. Paulina Woźniak

SKAUCI

2011-07-23T14:03:00.004+02:00

Harcerstwo w moim życiu jest odkąd pamiętam. Od „Zielonego Płomienia”zamiast zwykłej kołysanki, od zlotu w Zegrzu w 1995 roku (z pieluchą zamiastpoduszki do siedzenia), od za dużych koszulek z różnych harcerskich imprez.Wychowywanie się w harcerskiej rodzinie ma swoje plusy i minusy, jednakzdecydowanie najlepszym według mnie jego atrybutem są wspomnienia spotkań zeskautami z całego świata. Nie wiedzieć czemu najciekawszym dla mnie (bonajlepiej zapamiętanym) okazało się ich umundurowanie.

Pierwsze wspomnienie jakie nasuwami się na myśl to rok 2003, kiedy spotkałem holenderskich skautów. Pamiętam, żemieli czerwone mundury obwieszone jak choinki różnego rodzaju plakietkami ichustami, oczywiście rozpięte, luźno powiewające na wietrze. Była to drużyna skautówmniej więcej w wieku wędrowniczym, może trochę młodszym. Byli oni bardzozainteresowani polską kulturą i zwiedzanymi miejscami – Kraków, Zakopane,górskie wędrówki po Tatrach. By jakoś odwdzięczyć się za życzliwość, jakąokazywali im kaliscy harcerze (w roli przewodników podczas tego obozu) uczyliich swoich pląsów, wszystkich w stylu znanego również w naszym hufcu „PizzaHut, KFC, McDonald’s”. Ostatnią rzeczą z nimi związaną jaką mogę sobieprzypomnieć jest zdziwienie tych wszystkich harcerzy z Kalisza (moje również)na widok całej holenderskiej drużyny robiącej przerwę w ognisku „na papierosa”…

Podczas tego samego obozuKaliszanie gościli również skautów z Białorusi. Różnica pomiędzy nimi aHolendrami była tak diametralna, że wprost niewyobrażalna. Mieli po 14, może 15lat. Ich mundury były o wiele prostsze, żeby nie powiedzieć ubogie, wporównaniu z tymi należącymi do Holendrów. Były, o ile dobrze pamiętam, beżowe,również noszone na wierzch, z mniejszą ilością plakietek, za to miały tęzaletę, że mogły być noszone z każdym rodzajem obuwia: od japonek po glany. Białorusiniw zamian za przyjaźń słowiańskich braci uczyli ich piosenek, z których każda namoje ucho brzmiała jak „Biełyje rozy”.

Kolejne moje międzynarodowedoświadczenie ze skautami to Jamboree w 2007 roku w Wielkiej Brytanii z okazji100-lecia skautingu. Takiej różnorodności kolorów, fasonów, dodatków wprzypadku umundurowania harcerskiego chyba nikt sobie nigdy nie wyobrażał. Oddługich różnokolorowych arabskich strojów (oczywiście z nieodłącznymi chustamiarafatkami), poprzez świecąco pomarańczowe chusty i inne dodatki mundurówskautów z Barbadosu, aż po fioletowe koszule mundurowe należące doniezidentyfikowanych przeze mnie mieszkańców zapewne egzotycznego państwa.Wszystko to w ilości razy prawie 40 tysięcy uczestników. A w tym tłumiezielono-szarzy Polacy postrzegani troszeczkę jako organizacja militarna, a nieskautowa.

Przez ostatnie kilka lat miałemokazję bliżej przyjrzeć się mundurom i zachowaniu tych „oryginalnych” skautów,czyli Anglików. Oprócz mojego zdziwienia wobec faktu, że do najstarszej inajbardziej tradycyjnej organizacji skautowej, czyli angielskiego ScoutAssociation, mogą obecnie należeć również dziewczęta (dla porównania dobrytyjskiego Girlguiding UK chłopcy nie mają dostępu), zaskoczył mnie ichregulamin umundurowania, który przewiduje inny kolor bluz mundurowych dlaróżnych grup wiekowych – przykładowo Scouts, czyli polscy harcerze (dawniharcerze młodsi) noszą bluzy koloru morskiego/seledynowego, natomiast członkowieScout Network, czyli polscy wędrownicy – ciemnego beżu/bardzo jasnej kawy zmlekiem. Obowiązuje również dość swobodny i ustalany bezpośrednio wdrużynach/szczepach system zasad noszenia munduru, tzn. czy jest on noszony wspodniach, czy na zewnątrz, jaka jest dozwolona liczba plakietek na mundurze,jakie spodnie czy buty nosi się do munduru itd. Program brytyjskich drużynskautowych z reguły opiera się (podobnie jak polskich drużyn harcerskich) narozwoju umiejętności puszczańskich, pionierskich, terenoznawczych, na poznaniuhistorii skautingu, znanych postaci związanych z ruchem skautowym, zasadach najakich działają organizacje skautowe na całym świecie. The Scout Associationstawia również na rozwój fizyczny dzieci i młodzieży poprzez organizację zawodówsportowych, spływów kajakowych, zajęć wspinaczkowych itp.

Swobodnie, z pełną świadomościznaczenia tych słów mogę powiedzieć, że „Harcerstwo to styl życia”. W moim jestgo pełno, ale nie żałuję, bo teraz widzę ile dzięki niemu osiągnąłem, ilu ludzipoznałem, ile ciekawych rzeczy się dowiedziałem. Wszystkie spotkania zeskautami nauczyły mnie jednego: że harcerstwo to przede wszystkim świetna zabawai być skautem-harcerzem oznacza mieć wielki uśmiech oducha do ucha nie znikający nigdy z twarzy!

JA BIEGAM!

2011-07-18T18:58:00.004+02:00

Jako dorosły, odpowiedzialnyczłowiek, a nawet przyszła matka i żona zdaję sobie sprawę z tego, że samowchodzenie po schodach i bieganie z zakupami nie wystarczy by wypracować pięknysześciopak. Z tego też powodu postanowiłam podjąć dodatkową aktywność fizyczną.

Uwaga,proszę się upewnić, że siedzicie wygodnie – ja Paulina Klaudia Woźniak(z tyłuHO, a z przodu pwd.), urodzona dawno, dawno, (ale nie TAK!) dawno temupostanowiłam… biegać - rano w poniedziałki i wtorki. Mówiłam, żeby siedziećwygodnie – i proszę już się więcej nie śmiać! Samo podjęcie decyzji nie byłołatwe, nie mówiąc już o podejściu do zadania na poważnie i opisaniu go w celachnaukowo- badawczych dla harcerskiej potomności na łamach naszego magazynu EchaHufca.

Przygotowania

Powszechniewiadomo, że aby nie uszkodzić pewnych części ciała(moje piękne, malutkie stópkimam na myśli, więc proszę się tu skoncentrować), trzeba mieć odpowiedni sprzęt.Jako, że znam swoje podejście do sportu, a zwłaszcza do biegania(wspomniałamjuż o tym, że na lekcjach W-F nauczycielki były tak litościwe, że po każdymbiegu wpisywały mi zaliczenie, bo mój czas nie mieścił się w skali ocen od 2 do6?), to wydatki powiązane z kompletowaniem ekwipunku do joggingu nie byłykosmiczne. Spodnie zakupione przez Internet, obuwie sportowe, których już nienoszę na co dzień(niemodne ;p) i mogępodbijać świat – o ile można tak powiedzieć, uwzględniając moje żółwie tempo.

Dzień I – Poniedziałek, 28 marca2011

Godzina5:30 dzwoni budzik. Wczoraj poszłam spać przed 24:00, więc jedyne o czym marzęto podusia, kołderka i… nie ma mnie. Za oknem szaro, buro i ponuro, poza tym wnocy z niedzieli na poniedziałek mieliśmy zmianę czasu, więc tak właściwie tojest 4:30… no nie tego to już za wiele, poza tym na termometrze tylko 4 stopnie– zimno brr, idę spać. Pobiegam sobie wieczorem, co prawda nie chcę, by ludziena mnie patrzyli, ale cóż mogę na to poradzić, jakoś to przeżyję.

Jestgodzina 22:36, przed chwilą zabrałam się do pisania mojego pamiętnika biegania,i właśnie mi się przypomniało, że miałam pobiegać wieczorem, a to peszek… to jalepiej pójdę spać, rano trzeba w końcu pobiegać, bo się wyda, że nic nie robię…

Próba nr 2 – Wtorek, 29 marca2011

5:30pojedynek: podusia kontra budzik – 2:0 dla podusi, przewracam się na drugi boki idę spać, kiedyś w końcu zacznę biegać z rana, ale to nie musi być dziś, czyżnie? Może lepiej zostawić to bez komentarza…

HURRRA! – Środa, 30 marca 2011

Udałosię, tak ja, I Śpioch Polski wstałam wcześniej. Nie była to co prawda 5:30, a7:30(co jednak robi różnicę, gdy człowiek uczy się po nocach i czasem chcezaszaleć i pospać trochę dłużej niż 4 godziny). Przemarszobiegłam dystansprawie 3 km(jak doliczymy schody na trzecie piętro akademika, to wyjdzie ponad 3 km). Wbrew moim początkowymobawom, przeżyłam ten wysiłek – nie udusiłam się po przekroczeniu 50 metrów,nie poplątały mi się nogi i nie musiałam błagać portiera by wniósł mnie dopokoju. Co jeszcze ciekawsze, na drugi dzień podniosłam się z łóżka o własnychsiłach – moja kondycja jednak nie jest w aż tak opłakanym stanie jak to mi sięwydawało. A! Doszłam do wniosku, że będę biegać w środy – większeprawdopodobieństwo, że zwlekę się z łóżka ;P.

W kupie siła – Wtorek, 5kwietnia/Środa, 6 kwietnia 2011

Jakto w akademiku bywa, zawsze znajdzie się ktoś z kim można pogadać, lub ktośkomu można się pochwalić, że się biega(nie, że się biega w środy rano, tylko,że się biega). Tym sposobem udało mi się zebrać czteroosobową ekipę doporannego joggingu. Zbiórka – środa 6:30 rano, tak, poświęciłam się ze względuna koleżanki i wstałam godzinę wcześniej! Okazało się, że bieganie w grupiejest naprawdę przyjemne - pokonałyśmy razem ponad 4 km. Chyba po raz pierwszy wżyciu biegłam zadowolona i czułam ogromną satysfakcję, nie musiałam nikogo doganiać,bo miałyśmy równe tempo i przede wszystkim nikomu niczego nie musiałamudowadniać. Biegłam z radością i tą pozytywną energią emanowałam do końca dnia.Gorąco polecam bieganie z przyjaciółmi(Pozdrawiam koleżanki z akademika, którewięcej już ze mną nie pobiegły ;p)!

Co daje bieganie?

Pozazmęczeniem? Satysfakcję – zmuszam się do wcześniejszego wstawania, co już jestniemałym wyzwaniem, mobilizuję się do ruchu, a co za tym idzie moje ciałoprodukuje endorfinę – hormon szczęścia. Ruszam się i za każdym razem przebiegamwięcej i maszeruję mniej, nie mierzę czasu, bo mimo wszystko mogłoby sięokazać, że moje wyniki są znacznie poniżej normy, ale widzę postęp. Mojakondycja odradza się jak Feniks z popiołu, ale sześciopaka na łydce chyba niewyhoduję.

Polecam czy odradzam?

Zdecydowaniepolecam. Nie tylko tym, którzy kochają sporty wszelkiego rodzaju, w tymbieganie, ale przede wszystkim tym, którzy do jakiejkolwiek dyscyplinysportowej podchodzą z dużą dawką sceptycyzmu. Po pierwsze, do bieganiawystarczą wygodne buty, luźne ubranie i odrobina przestrzeni – a o tonietrudno! Po drugie, warto walczyć z własnymi słabościami – ja walczę z moimidwoma grzechami głównymi: spaniem i lenistwem w kategorii sport, udowadniamsobie i innym, że pracować nad sobą można cały czas. Ponadto, to uczucie dumy,gdy jesteśmy w stanie dogonić podjeżdżający autobus bez większej zadyszki lub wogóle go dogonić, satysfakcji gdy inni niezgrabnie toczą się po chodniku, a myzgrabnie mijamy ich w biegu i samozadowolenia, gdy przesuwamy granicę własnej wytrzymałości. Ostatnie,choć nie najmniej ważne jest nasze zdrowie. Podczas każdej aktywności fizycznejdotleniamy nasz organizm, pozbywamy się nadmiaru negatywnej energii i, wbrewpozorom, relaksujemy się. Jak widać z biegania wypływają same korzyści, niepozostaje nic innego, jak zmobilizować się i rozpocząć przygodę z joggingiem.

pwd. Paulina Woźniak

12 LWDH SPRZĄTA JEZIORO DOMINICKIE!

2011-07-14T12:00:00.016+02:00

Bardzo nam się podoba film - w pełni popieramy akcję - zachęcamy drużyny do podobnych działań ekologicznych - zobaczcie koniecznie!

<p>&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;msmmsm</p>

Autorka:

druhna Małgorzata Tomczyk z 12 LWDH

AKCENTY JĘZYKA ANGIELSKIEGO

2011-07-11T20:15:00.006+02:00

W dzisiejszych czasach nie tylko „ignorantia iuris nocet” (łac. Nieznajomość prawa szkodzi), ale również nieznajomość języka angielskiego. Język ten na przestrzeni ostatnich kilku dekad stał się niepisanym urzędowym językiem świata. Posiada niezliczoną ilość dialektów, które między sobą różnią się fonetyką, słownictwem i do pewnego stopnia gramatyką. Nie oznacza to jednak, że mieszkaniec dawnych brytyjskich kolonii lub terytoriów zależnych Wielkiej Brytanii nie dogada się z mieszkańcem Londynu, pewne trudności będą jednak ogólny sens wiadomości na pewno zostanie przekazany.

Podstawowymi dwoma dialektami są angielski brytyjski i angielski amerykański, które również posiadają swoje dialekty. Oglądając stację telewizyjną BBC i po chwili przełączywszy kanał na CNN gołym uchem słyszymy różnice tak duże, jakby były to dwa zupełnie inne języki. Tak różne akcentowanie poszczególnych głosek, np. „r” w słowach „more”, „never” czy też „o”, „a” oraz „t”. Wiele wyrazów posiada całkowicie inną wymowę, chociażby „potatoe”, „vitamin”, „schedule”. Nie tylko w języku mówionym widać różnice, ale również w pisanym. Dążąc do uproszczenia ortografii, Amerykanie pozbyli się niektórych zbędnych liter:

Bryt. A. – Am. A.
favourite – favorite
colourful – colorful
theatre – theater

W wielu przypadkach, aby wyrazić dane znaczenie, użytkownik amerykańskiego angielskiego użyje innego słowa, niż mówiący brytyjskim angielskim, np.:

Am. A. - Bryt. A. - Tłumaczenie polskie
apartment - flat - mieszkanie
bathroom - loo / WC - toaleta
can - tin - puszka
cookie - biscuit - herbatnik
elevator - lift - winda
fries - chips - frytki
gas - petrol - benzyna
subway - underground - metro

W internecie możemy znaleźć mnóstwo przeróżnych filmików, plików dźwiękowych, które ukazują różnice między różnymi akcentami/ dialektami języka angielskiego. Według mnie trzy najlepsze z nich to:

Have fun!

Źródło: http://kochamangielski.pl/2009/08/czym-rozni-sie-brytyjski-angielski-od-amerykanskiego/

2011-07-06T19:34:00.000+02:00

Z przykrością informujemy, że zmarł hm. Tadeusz Mazur, instruktor Hufca ZHP Leszno, odznaczony Honorową Odznaką "HARCERSKA SŁUŻBA WIELKOPOLSCE".

Społeczność Hufca ZHP Leszno, rodzina i przyjaciele pożegnali dziś Druha Tadeusza podczas mszy żałobnej na cmentarzu przy ul. Kąkolewskiej.

Z żalem rozstajemy się z Druhem Tadeuszem, dziękując za jego działania na rzecz leszczyńskich harcerzy!

POCZĄTKUJĄCY KIEROWCY

2011-07-01T09:51:00.001+02:00

Każdego dnia, o każdej godzinie, w każdej minucie, nieważne czy jesteśmy kierowcą czy pieszym, na drodze możemy spotkać początkującego kierowcę. A kto to taki? To osoba, która niedawno odbyła kurs oraz zdała egzamin na prawo jazdy i rozpoczyna swe drogowe podboje. Czym takie osoby się charakteryzują? Czy to tylko ludzie młodzi? Czym różnią się od doświadczonych kierowców? Postanowiłem zapytać czterech kierowców płci żeńskiej, ze stosunkowo krótkim stażem „za kółkiem”, jednak bardzo krytycznym spojrzeniem na sytuację na drogach…

Paulina: Po pierwsze, niekoniecznie trzeba być młodym by być „świeżym” kierowcą. W dzisiejszych czasach jednak większość młodych ludzi robi prawo jazdy z przyczyn praktycznych: ma fundusze na opłacenie kursu (fundusze czyli osiemnastkowe prezenty w postaci pieniędzy), świeże podejście, uczą się bo chcą. Uważam, że takie właśnie osoby, zaraz po kursie i egzaminie, bardziej szanują przepisy i są ostrożniejsze na drodze. Jeśli natomiast chodzi o już bardziej dojrzałe osoby, które po raz pierwszy siadają za kierownicę, to od razu mam przed oczyma wizję, w której kobieta po x latach małżeństwa postanawia nauczyć się prowadzić samochód, utwierdzona w swym postanowieniu koniecznością dowożenia dzieci do szkoły i odbierania męża z coraz to dłuższych i coraz mocniej zakrapianych alkoholem wieczorów służbowych. Dużej różnicy teoretycznie nie ma pomiędzy „młodymi” a „starymi” „świeżymi” kierowcami, i jedni i drudzy są mało pewni siebie na drodze. W zależności od osobowości staną się albo brawurowymi kierowcami z wizją siebie, jako „Pana Asfaltu” lub pozostaną szanującymi przepisy drogowymi szarakami.

Agnieszka: Według mnie młodzi kierowcy (choć nie wszyscy) charakteryzują się przede wszystkim tym, że jeżdżą szybko i nie są świadomi konsekwencji tej szybkiej jazdy. Wydaje im się, że są nieśmiertelni. Prawo jazdy robią po to, by stać się niezależnym, czy też żeby nie być gorszym od swoich rówieśników. Mimo wszystko patrzą również w przyszłość i kolejnym powodem dla ukończenia pozytywnie kursu na prawo jazdy jest dla nich kolejna posiadana umiejętność, ceniona przez potencjalnych pracodawców. Młodzi kierowcy to oczywiście nie tylko Ci osiemnastolatkowie, ale również osoby po 50., czy nawet 60. roku życia. Uważam, że ci drudzy są bardziej świadomi i bardziej ostrożni, podobnie do doświadczonych kierowców, którzy umieją „wyjść cało” z trudnych sytuacji na drodze, zastosowując odpowiedni manewry.

Marta: W wieku lat osiemnastu młodzi ludzie mają ogromną wyobraźnię, jednak na drodze czasem jej im brak. Mimo niewielkiego doświadczenia młodych kierowców, jeśli tylko nie chcą się popisać przed innymi, potrafią jeździć bezpiecznie. Dlaczego? Właśnie dlatego, że nie mają doświadczenia. Jeżdżą ostrożniej, zdają sobie sprawę, że nie mają wyrobionego refleksu i nie mają aż tak dobrze opanowanych manewrów i to właśnie powstrzymuje ich od szaleńczej jazdy. Zaletą młodych kierowców jest na pewno znajomość nowego kodeksu drogowego, bo przecież który chociażby z naszych rodziców czy dziadków śledzi zmiany w kodeksach? Według nich zajmuje to tylko czas… a przecież nieznajomość prawa szkodzi! Jeśli natomiast chodzi o zdecydowanie starszych wiekiem kierowców to liczy się przede wszystkim wzrok! Wzrok i refleks niestety w podeszłym wieku zawodzą. Wiele słyszymy o przypadkach, gdzie starszy kierowca w obcym mieście miał wypadek, bo „nie widział znaku”… Oczywiście, powinny być one widoczne dla każdego, ale przecież wiemy, że nikt nie jest w stanie zauważyć wszystkiego! Wystarczy zwykła gałąź drzewa, aby przysłonić zapewniające nam bezpieczeństwo symbole. Co innego jeśli mówimy o kulturze jazdy. Często nawet sami mówimy: „Dlaczego mam mu zjechać?! Ja tu mam pierwszeństwo! Co za dziad się pcha!”. Czasami jednak warto ustąpić naginającemu przepisy, chociażby ze względu na własne bezpieczeństwo. Jeśli chodzi o osoby, które przykładowo dopiero po 50. roku życia siadają po raz pierwszy w życiu za kierownicę to jedyne co mogę powiedzieć to to, że myślę, że w tym wieku już nie tak łatwo przyswoić wiedzę i takie umiejętności. Wsiadając za kółko na pewno chcą być kulturalni, pokazać, że potrafią zachować się na drodze jeżdżąc ostrożnie, czasami nazbyt, bo jak powtarzał zawsze jeden z instruktorów jazdy: „nadgorliwość jest gorsza od faszyzmu”.

Karolina: Według mnie młody kierowca charakteryzuje się ostrożnością i wielkim skupieniem podczas prowadzenia samochodu. Te cechy są bardzo istotne, ponieważ my, młodzi kierowcy, nie mamy jeszcze nabytego „tego” doświadczenia i jakby nie patrząc jesteśmy mniej przewidywalni wobec tego co może się stać na drodze. Uważam, że początkującym kierowcą jest każda osoba, która dopiero co nauczyła się jeździć i zdała egzamin, bez względu na wiek. Jeśli miałabym 50 lat i dopiero co nauczyła się jeździć to, pomimo swojego wieku, nie mogę uważać się za „starego” kierowcę ponieważ jeszcze nie wyrobiłam w sobie odpowiednich nawyków. Dlatego też sądzę, że nie ma różnicy pomiędzy początkującym kierowcą w wieku 18 lat a początkującym kierowcą w wieku 50 lat. Według mnie doświadczony kierowca jest bardziej przewidywalny na drodze, ma tą cechę, której początkujący kierowca nie ma. Początkujący stara się jeździć uważnie i jak najlepiej, podczas gdy doświadczony kierowca może wygodnie siedzieć w fotelu czując „luz i bans” w mięśniach. Z autopsji wiem, że kierowca, który dopiero co zdał egzamin woli prowadzić w ciszy, bez włączonego radia czy też otwartego okna. Ta cisza mimo wszystko pomaga w skupieniu się tylko na jeździe.

Na podstawie tych czterech odpowiedzi na moje pytania widać jak na dłoni, że nawet te młode dziewczyny, początkujący kierowcy, mają różne zdanie na temat, który mówi właśnie o nich samych! To zastanawiające jak osoby w podobnym wieku, mieszkające w tym samym mieście, posiadające takie samo wykształcenie mogą na ten sam temat odpowiadać w zasadzie tak różnie. To nie tylko interesujące ze względu na sam problem początkujących kierowców, ale również ze względu na określenie przyczyn jakie warunkują właśnie takie, a nie inne poglądy… lecz to już temat na inny artykuł :) Zapytałem moje rozmówczynie o jeszcze jeden aspekt, który zawsze wywołuje dyskusję nie tylko wśród kierowców i również tutaj czekało mnie zaskoczenie…

Czy jeśli posiadałabyś taką władzę, możliwości, zmieniłabyś granicę wieku, od jakiej można uczestniczyć w kursie i zdawać egzamin na prawo jazdy?

Paulina: Tak zmieniłabym, obniżyłabym ją do wieku 16 lat, ponieważ wierzę w naszą młodzież!Agnieszka: Mimo wszystko podwyższyłabym ją do wieku przynajmniej 21 lat i wprowadziłabym bardziej rygorystyczne badania przeprowadzane pod kątek zdolności do prowadzenia pojazdów. Uważam też, że prawo jazdy nie powinno być wydawane bezterminowo, ponieważ po przekroczeniu granicy wieku „70 lat” niektórzy kierowcy zdecydowanie stanowią zagrożenie dla innych użytkowników dróg.

Marta: Podwyższyłabym do wieku 21 lat. Nie oszukujmy się: 18 lat to wiek dojrzałości tylko na papierze. Nie wierzę, że ktoś w dniu swoich 18 urodzin nagle zmienia swoje całkowicie zapewne jeszcze dziecinne zachowania i staje się „prawdziwym dorosłym”, nie ma czegoś takiego.

Karolina: Myślę, że te 18 lat jest trafionym wiekiem. Nie jest to ani za wcześnie, ani za późno, mimo, że sporo osób uważa inaczej. Według mnie ten wiek jest tak pomiędzy dzieciństwem a dorosłością. Jeszcze nie ma się wtedy tej pewności dorosłego człowieka, że można to zdać za pierwszym razem, ale również wsiadając do samochodu trzeba się zachowywać już nie jak nastolatek, tylko jak dojrzały człowiek. Dla mnie, młodego kierowcy, był to w sumie dobry czas na naukę jazdy, dlatego nie zmieniłabym granicy wieku, od jakiej można uczestniczyć w kursie.

Proszę jak nasze koleżanki dojrzale odpowiedziały na pytania… Ciekaw jestem tylko, czy one same przyjęłyby krytykę własnego autorstwa…? Mnie pozostaje tylko słuchać dobrych rad innych i w końcu zapisać się na kurs prawa jazdy kategorii B.

ZŁOTY KRZYŻ "ZA ZASŁUGI DLA ZHP" DLA DRUHA TOMASZA!

2011-06-29T09:00:00.001+02:00

Z wielką radością informujemy, iż decyzją Przewodniczącego ZHP z dnia 30 marca 2011 roku w sprawie odznaczenia Złotym, Srebrnym i Brązowym Krzyżem "Za zasługi dla ZHP", Złotym Krzyżem "Za zasługi dla ZHP' został odznaczony hm. Tomasz Żurek, instruktor leszczyńskiego Hufca, przyjaciel i propagator idei skautingu, czynnie wspierający działania harcerzy i instruktorów (wyjątek z rozkazu Komendanta Chorągwi Wielkopolskiej im. Powstańców Wielkopolskich 1918- 1919 L6/2011 z dnia 20 czerwca 2011 roku).

Dziękując za zaangażowanie w życie leszczyńskiego Hufca, składamy serdeczne gratulacje!

Złoty Krzyż "Za Zasługi dla ZHP" to Harcerskie Odznaczenie Honorowe, najwyższe wyróżnienie w Związku Harcerstwa Polskiego.

phm. Katarzyna Skóra

ECHO HUFCA SZUMI W LESIE!

2011-06-28T17:00:00.040+02:00

Drodzy Czytelnicy!

Już niedługo wyruszycie na przeciw wakacyjnej przygodzie, spędzicie harcerskie lato nad morzem, na jeziorach, w lasach. Pragniemy, aby wszędzie tam towarzyszyło Wam wakacyjne, papierowe wydanie EH pt. "ECHO HUFCA SZUMI W LESIE"! Mamy nadzieję, że będzie ono dla Was źródłem rozrywki i ciekawych informacji, poczytać możecie min. o: letnich wyprawach leszczyńskich harcerzy, ciekawych miejscach niedaleko Waszych obozowisk, o tym, co robić w czasie ciszy poobiedniej i wiele więcej ...

Wakacyjne wydanie magazynu ECHO HUFCA możecie otrzymać, w wersji papierowej, od swojego komendanta obozu, już na samym początku wakacyjnego wyjazdu lub pobrać z naszej strony.

Wszystkich instruktorów Hufca Leszno zapraszamy po odbiór papierowego wydania EH do Domu Harcerza od wtorku 28 czerwca 2011 roku (godz. 17:00)!

Życzymy miłej lektury!

pwd. Paulina Woźniak i phm. Katarzyna Skóra

STOP PSEUDO DOMOWYM HODOWLOM!

2011-06-27T18:55:00.003+02:00

Chciałabym zwrócić waszą uwagę na coraz częściej występujące pseudo” domowe hodowle” w których łączy się ze sobą psy „w miarę rasowe” i sprzedaje szczeniaki jako przedstawiciele danej rasy. Najgorzej to wygląda wśród Yorków. W każdym sklepie zoologicznym można znaleźć ogłoszenia o treści „sprzedam szczeniaki York terier miniaturka, po małych rodzicach mama 1.8kg , tata 2kg”, podczas gdy waga Yorka powinna być około 3-3,5 kg...

Na każdym spacerze spotykam takie pseudoyorki. Niektóre mają drobne wady wyglądu, które choć dyskwalifikują psa na wystawie, to nie przeszkadzają mu w życiu. Są to wady umaszczenia np. yorki rude, całe czarne, lub dorosłe, a wciąż czarne podpalane. Wady sierści czyli yorki szorstkowłose, krótkowłose, z sierścią długą ale nie rosnącą, ale także psy kędzierzawe a nawet o sierści strukturą przypominającą pudla. Gorsze są wady budowy, czyli yorki za duże (nazywane cesarskimi) za małe, achondroplastyczne(jamnikowate. Miniaturki mają też często niezrośnięta ciemiączko i zbyt cienki ogon, który łamie się podczas merdania.

Często zdarzają się wady psychiki, York powinien być żywiołowy, i wesoły, nie dać się zastraszyć przez żadnego psa. Tymczasem większość Yorków spotykanych na ulicach, przechodzi ze strachu na druga stronę na widok byle jamnika, podczas gdy powinny zacząć szczekać nawet na Owczarka niemieckiego. Niektórzy ludzie po prostu nie wiedzą że robią źle, są jednak tacy którzy specjalnie wybierają ze schronisk psy podobne do Yorka i sprzedają ich młode jako Yorki, lub tacy którzy mieszają inne rasy by otrzymać ciekawe mieszanki sprzedawane jako rasowe ale bez rodowodu.

Zdarza się na przykład że mieszają maltańczyka z Yorkiem i sprzedają jako Yorki Brewery. Znalazłam na przykład takie foto, przedstawiające (według właściciela)Yorka Biewera, który powinien być yorkiem z białymi łatami, a jest cały rudy.

„Hodowle” tego typu istnieją tylko dlatego że większość ludzi kupuje „yorka” nie przeczytawszy wcześniej ani jednej książki o tej rasie, ale tez dlatego że np. właściciele sklepów zoologicznych pozwalający na wieszanie ogłoszeń nie reagują na okłamywanie klientów i wciskanie im „miniyorków”. Jest też duże grono oszustów, którzy hodują mieszańce lub inne rasy które gdy są szczeniakami wyglądają jak yorki, można na przykład zobaczyć właścicieli yorka, którzy naprawdę na smyczy prowadzą silky teriera lub teriera australijskiego. Dzieje się tak tylko dlatego że ludzie nie czytają o rasie zanim ja kupią.

Pierwsze zdjęcie Yorka umieszczamy dzięki uprzejmości koleżanki Kasi z Będzina:)

Anna Baraniak

MATURALNY AUTOBUS

2011-06-22T08:45:00.001+02:00

Pierwsze dni maja, słoneczko już nad linią horyzontu, budzi się nowy dzień, okolice godziny 5:45 w mieszkaniu na jednym z leszczyńskich osiedli. Trzy budziki w odstępie około 2 minut jeden od drugiego drapieżnie przerywają błogą, lepką ciszę pozostałości nocy. „Jeszcze 3 minutki…” – myślę wyłączając każdy z nich, po czym zapadam w kolejną drzemkę.

„6:41” miga mi przed oczyma, gdy podnoszę powieki. „CO?! 6:41?!” – zaczyna krążyć w mojej głowie – AAAAA! – to już mój krzyk, który wydostaje się z gardła tak samo szybko, jak ja z łóżka. Szybki prysznic, którego efektem staje się podtopiona łazienka; mycie zębów w trakcie prasowania koszuli przynosi ze sobą decyzję: „ta w kratkę będzie dzisiaj jednak lepsza, bez tych miętowych plam”; kuchnia natomiast daje mi w prezencie rozsypaną na podłodze kawę i zadławienie płatkami z mlekiem. O godzinie 7:26 zbiegam po schodach i wylatuję jak z procy na dwór, z dowodem w portfelu, biletem w ręce, czterema czarnymi długopisami i innymi „potrzebnymi rzeczami” w torbie oraz małym miedzianym słonikiem w kieszeni marynarki. „Matura…” przemyka mi przez głowę, gdy dochodzę jak gdyby nigdy nic spokojny na przystanek. Autobus właśnie wyjeżdża zza zakrętu. „Zdążyłem. Trzeci dzień już, a ja znowu zaspałem.” Wsiadam do autobusu i moim oczom ukazuje się przewidywany widok – każdy na swoim miejscu. To jest dopiero filozofia. W wielu porannych pociągach, autobusach - tych miejskich i podmiejskich i PKS-ach – możemy zauważyć pewną powtarzającą się każdego dnia sytuację, efekt niewerbalnej i niepisanej umowy. Pasażer stale jeżdżący tym środkiem transportu ma przypisane sobie miejsce. Choćby wygrał w totolotka, choćby był uczniem jadącym do szkoły, studentem na zajęcia, hydraulikiem, agentem ubezpieczeniowym, dyrektorem banku, prawnikiem, lekarzem, choćby dwa dni temu wyszedł ze szpitala po operacji usunięcia wyrostka robaczkowego, jeżdżąc regularnie tym pociągiem czy autobusem ma przypisane sobie miejsce. Podczas kursu o 5:30 to siedzenie będzie gościło Pana Henia, wracającego Z Nocnej Zmiany, natomiast już o 7:30 zamieni się w przyjemny fotel, idealny do dodatkowych 3 minut porannej drzemki dla Karoliny Z Naprzeciwka, jadącej na zajęcia. I tak w moim autobusie widzę Chłopaka, również W Garniturze na drugim siedzeniu pod oknem, Chłopaka W czarnej Baseball’ówce na siedzeniu dalej, Dziewczynę W Chuście po przeciwnej stronie przejścia i prawdopodobnie Doświadczoną Belferkę (zdradza ją nauczycielski neseser i zmęczone rutyną spojrzenie) na siedzeniu przed nią. Tak, to mój Maturalny Autobus na trzecim przystanku licząc od pętli. Umiejscawiam się wygodnie za Dziewczyną w Chuście i wyciągam z torby słuchawki. Teraz mój maturalny autobus jedzie w rytmie Jamesa Morrisona. Zbliżamy się do kolejnego przystanku a ja już wiem, że za kilkanaście sekund ujrzę kolejnych odświętnie ubranych Maturzystów, Ekspedientkę Z Papierniczego i kogo jeszcze? Jakie to jeszcze Osobistości przewiezie dziś mój Maturalny Autobus? A co by było, gdyby jakiś przypadkowy, jednodniowy gość zajął czyjeś miejsce? Gdyby stało się tak, że Spóźnialska Basia spóźniła by się na swój Regularny Autobus, wybierając się na i tak Spóźniony Pociąg, i wsiadła razem ze mną do mojego Maturalnego Autobusu? I gdyby właśnie wtedy skasowała bilet i usiadła na miejscu Ekspedientki z Papierniczego? Co by wtedy było? O zgrozo! A jeśli to ja jestem tutaj gościem? Przecież mój Maturalny Autobus to nie mój Regularny Autobus? A co jeśli to właśnie ja podsiadam Ekspedientkę z Papierniczego, a ona Krzycha z Ulicy Porannej, którego akurat w tym tygodniu zmógł wiosenny wirus grypy? Co wtedy? N i c . Bo to tylko mój maturalny autobus, który po tych wszystkich moich rozważaniach dowozi mnie właśnie na maturę z języka angielskiego. Wysiadam z wielkim uśmiechem na ustach żegnając się z wszystkimi pasażerami.

DEMOKRACJA NAM NIE STRASZNA!

2011-05-05T12:07:00.001+02:00

W dniach 8 - 10 kwietnia odbył się Rajd Bohater. XVI edycja tej, kultowej już w naszym środowisku, imprezy harcerskiej przyciągnęła 7 drużyn harcerskich, 3 gromady zuchowe oraz 2 patrole utworzone przez uczniów ze szkoły podstawowej w Kaczkowie i gimnazjum w Rydzynie. Łącznie, w rajdzie wzięło udział 200 uczestników.

Bohaterem, a właściwie bohaterami tegorocznego "Bohatera" byli Twórcy Demokracji i to ich śladami kierowaliśmy się w trakcie całej trasy. Nie zabrakło okazji do zdobycia nowej wiedzy jak i wykazania się znajomością podstawowych praw, obowiązków oraz zasad panujących w demokratycznym państwie. W nagrodę za poprawną odpowiedź na pytanie lub poprawne wykonanie zadania uczestnicy zdobywali rajdowniki. Uwaga! za złą odpowiedź rajdowniki można było stracić, na szczęście żadna drużyna nie skończyła rajdu z ujemną ilością punktów ;-).

W trakcie gry terenowej nie mogło jednak zabraknąć niezbędnego na każdym rajdzie pierwiastka harcerskiego. Na większości punktów harcerze mogli wykorzystać swoją wiedzę z zakresu szyfrów, nie zabrakło także pląsów i pieśni harcerskich. W trakcie pierwszego świecowiska uczestnicy mieli możliwość przedstawienia przygotowanych przez siebie prezentacji multimedialnych na temat osób, które w szczególny sposób zasłużyły się dla demokracji. Na drugim, i niestety ostatnim świceowisku, uczestnicy zaprezentowali przygotowane przez siebie, w trakcie zajęć popołudniowych, loga rozmaitych demokracji, a także wykonali ułożone przez siebie piosenki, których tematem przewodnim była demokracja.

W trakcie rajdu najlepsze na trasie harcerskiej okazały się drużyny:

12 LWDH „Calypso” im. Zaruskiego 177 I

SP im. Armii Krajowej w Kaczkowie 167 II

11 LDH zastęp „ Rude wiewiórki” 164 III

Gimnazjum im Sułkowskich w Rydzynie 161 IV

8 DH „Tropiki” zastęp harcerski 160 V

a na trasie zuchowej:

GZ „Tęczowe Słoneczka”” 120 I

GZ „Zdobywcy Lasu” 112 II

GZ „Tęczowe Niedźwiadki 105 III.

Wszyscy uczestnicy rajdu wrócili zadowoleni, bogatsi o nowe doświadczenia i wiedzę, która z pewnością przyda im się w przyszłości, a niewątpliwie poszerzy ich horyzonty. Poniżej przedstawiamy wybrane zdjęcia z rajdu, wykonane i udostępnione nam przez druha Jacka Cybichowskiego i druhnę Karolinę Markiewicz.

Więcej zdjęć na Facebooku!
pwd. Paulina Woźniak

OBOJĘTNOŚĆ NA KRZYWDĘ PSÓW

2011-04-26T12:57:00.002+02:00

Gdy przeczytałam artykuł Pauliny o obojętności wobec ludzi starszych, od razu pomyślałam, że obojętność wobec bezdomnych, porzuconych i chorych psów jest jeszcze większa. Dzieje się tak bo ludzie myślą że skoro pies pochodzi od wilka to przecież sobie poradzi sam. Jednak niestety tak nie jest.

Gdyby pies wychował się dziko wśród innych psów i nie znał człowieka to na pewno by sobie poradził, ale wychowany przez człowieka traci instynkt łowiecki, a niektóre rasy w ogóle go nie mają, wystarczy spojrzeć na Shih tzu czy Pekińczyka. „Jesteśmy na zawsze odpowiedzialni za to co oswoiliśmy” to cytat z Małego Księcia, który zawsze mi się przypomina gdy widzę błąkającego się psa. Ludzie nie zwracają na nie uwagi. Ja od jakiegoś czasu noszę ze sobą smycz, zawsze mam ją w kieszeni kurtki. Gdy widzę psa bez smyczy i właściciela biegnącego ulicą, automatyczni zawracam i podążam za nim próbując go złapać. Gdy pytam ludzi mieszkających w miejscu gdzie błąka się pies czy nie wiedzą czyj jest lub jak długo się błąka, to odpowiadają wymijająco i wracają do domów. Nie interesuje ich los psów które nie poradzą sobie bez człowieka. Obojętność ludzi mnie załamuje, jak można minąć brudnego i zabiedzonego psa i pójść do domu na obiad?

Niestety ludzie którzy nie są całkiem obojętni tez nie wiedzą co robić, czasem dadzą psu coś do jedzenia. A powinni go złapać na jakiś sznurek lub zamknąć w jakimś ogródku i zadzwonić na 112. Tak, mnie też na początku zdziwiło że mam dzwonić na numer alarmowy jak znajdę zwierzaka, nie rozumiałam dlaczego pogotowie albo policja ma się zajmować porzuconymi zwierzakami. Ale dyżurny do którego się dodzwonimy tylko zapisze miejsce znajdowania się psa i jego wygląd i zadzwoni do MZZ by jakiś pracownik po niego przyjechał.

Osobiście złapałam już 2 koty i jednego psa. Pies okazał się rasowym Jack Russel Terierem po którego szybko zgłosił się właściciel. Większość ludzi uważa że są specjalne służby które zajmują się schroniskiem i to oni powinni zajmować się łapaniem psów. Tak tylko oni nie są wszędzie, nie mogą bez przerwy jeździć i patrolować miasta, muszą się dowiedzieć od nas, że pies się błąka i musimy z tym psem na nich poczekać bo zanim przyjadą pies może się przemieścić. Nie bądźmy obojętni. Gdybyśmy zgubili psa na pewno chcielibyśmy żeby ktoś go złapał i przyprowadził, a sami nie zainteresujemy się biegnącym samotnie psem. Jeśli wszyscy ludzie będą się interesować bezdomnymi psami to procent bezdomnych psów wreszcie przestanie rosnąć.

Jeszcze gorsza jest obojętność wobec psów trzymanych w strasznych warunkach i takich nad którymi właściciel się znęca. Większość ludzi myśli że to nie ich sprawa, nie ich pies. Pies nie jest przedmiotem, który jak się znudzi można wyrzucić na podwórko albo strych. Wiele ludzi nie wie że trzymanie psa na łańcuchu jest zabronione, ale niestety nikt nie doniesie na człowieka trzymającego psa na łańcuchu, bo przecież od zawsze psy były tak uwiązywane. A to że pies przez wiele lat cierpi, bo ma za mało ruchu, że mieszka w ciasnej budzie, w brudzie i bez obecności człowieka to nas nie obchodzi, na to nie zwracamy uwagi. Na szczęście nie wszyscy. Wolontariuszki z naszego schroniska jeżdżą na wizyty poadopcyjne do wszystkich psów które zostały zaadoptowane z naszego schroniska, odebrały już wiele psów trzymanych w złych warunkach. Na przykład maleńka Poly którą ktoś trzymał zimą na łańcuchu. Albo szczeniaczka Mimzy, która miała mieszkać i bawić się z dziećmi, a trafiła do małego kurnika bez jedzenia i wody. Najgorszy jednak los spotkał Cheri którą wolontariuszki wyprosiły u właściciela, która mieszkała w dziurze w ścianie obok budy do której nie dosięgała bo miała pół metrowy łańcuch, wokół niej były jej odchody, nie miała jedzenia, a w misce deszczówka z glonami. Właściciel uznał ze jest stara i kopie sobie grób. Ludzie są okrutni, a będąc obojętnym pozwalamy im na to, milczenie oznacza zgodę, więc nie reagując na krzywdę psów przyczyniamy się do ich jeszcze większej krzywdy.

Proszę was, gdy następnym razem zobaczycie bezdomnego psa, zainteresujcie się jego losem, a jeśli znacie psa który mieszka w złych warunkach to spróbujcie mu jakoś pomóc. Jeśli znacie tak skrajny przypadek okrucieństwa jaki spotkał Cheri to napiszcie do mnie ania.baraniak1@wp.pl wraz z wolontariuszkami spróbujemy wyrwać psa z tego piekła.

Przy okazji zapraszam na www.adopcja-leszno.za.pl

Cheri w piekle, który stworzył jej właściciel

Anna Baraniak

WESOŁYCH ŚWIĄT!

2011-04-23T19:56:00.000+02:00

TRANSPLANTACJA TO ŻYCIE

2011-04-13T22:25:00.001+02:00

TRZECIE POLANO, CZYLI BANKRUCTWO BIURA PODRÓŻY

2011-03-24T17:54:00.005+01:00

Drużyna wędrownicza- grupa rówieśników: licealistów i studentów. Tworząc takie środowisko wiele zbiórek poświęcamy, by wykreować zgrany, zintegrowany i tolerancyjny zespół. Jest wesoło, wspólnie się uczymy, podróżujemy, zdobywamy stopnie. Wszystko brzmi wspaniale, jednak metodyka wędrownicza to nie tylko wędrówka, zabawa, praca nad sobą czy szukanie własnego miejsca w społeczeństwie. wędrownicza watra ma też trzecie polano, symbolizujące służbę.

Przypomnijmy sobie skąd właściwie wzięła się idea współczesnej metodyki wędrowniczej. Oczywiście u jej podstaw tkwią przedwojenne tradycje wędrownicze, nie możemy zapominać jednak także o tym, że obecny sposób działania tego pionu harcerskiego jest jakby poprawioną wersją metodyki starszoharcerskiej funkcjonującej w latach 90. Do największych bolączek tej metodyki należał brak zaangażowania w pracę na rzecz innych, a także poświęcenie całej energii i pasji wędrowników na działanie do wewnątrz- rozwijanie siebie oraz własnego środowiska wędrowniczego. Owszem harcerze starsi dbali o rozwój siły ciała, ducha i umysłu, pełnili nieraz służbę na rzecz drużyny, dyskutowali, szukali własnych ścieżek wiodących przez dorosłe życie. Nie wynikało z tego jednak nic na zewnątrz. Brakowało idei służby. Wiązało się to także z problemem braku sympatii ze strony hufcowej czy szczepowej społeczności. Harcerze nie chcieli stawać się harcerzami starszymi, ponieważ do tak zamkniętej, hermetycznej grupy trudno było się przedrzeć. Wszystkie te błędy starali się naprawić twórcy współczesnej metodyki wędrowniczej, którzy jednym z filarów wędrownictwa ustanowili służbę.

Obserwując obecnie środowiska wędrownicze dostrzegam często powtarzające się te same błędy. Wędrownicy świetnie się bawią, a przy tym rozwijają we właściwym kierunku. Dużo wyjeżdżają, poznają nowych ludzi, zdobywają bezcenne doświadczenia, uczą się dorosłego życia. Pozwolę sobie tak właśnie działające drużyny wędrownicze porównać do biura podróży organizującego fajne, niedrogie wyprawy. Owszem, podróże kształcą, lesz biuro podróży to jeszcze nie środowisko wędrownicze.

Obecnie wiele mówi się i pisze w harcerskim świecie na temat metodyki wędrowniczej. Wędrownicy mają swoją gazetę „Na Tropie”, swój zlot- Wędrowniczą Watrę, swoje referaty. A wędrowniczy instruktorzy dodatkowo mnóstwo konferencji (jak choćby odbywająca się niedawno w Łodzi), szkoleń, kursów metodycznych. W wędrownictwie dużo się dzieje, a co za tym idzie sporo się na ten temat mówi. Ważne jednak nie ile się mówi, lecz co się mówi, a z tym bywa różnie. Spójrzmy przykładowo na jeden z internetowych magazynów wędrowniczych, regularnie pojawiają się w nim artykuły na temat wędrowniczych imprez, szkoleń czy wypraw. Możemy poczytać o muzyce czy filmie, wędrowniczych specjalnościach oraz ciekawych środowiskach wędrowniczych. Znajdzie się również kilka artykułów przeznaczonych dla instruktorów. We wszystkich mówi się sporo na temat samej metodyki, widać wyraźnie, że ogromny nacisk kładziony jest na realizowanie wyczynów, pracę nad wędrowniczymi charakterami oraz odkrywaniem życiowych dróg. Nie ma jednak ani słowa o wędrowniczej służbie.

Nikt nie mówi o trzecim polanie, zapewne dlatego, że to temat trudny. Zapewne wiele wysiłku wymaga znalezienie takiego pola służby, które zarazem byłoby rozwijające, pożyteczne, jak i satysfakcjonujące. Zapewne nie jest łatwym zadaniem realizowanie przez dłuższy okres czasu pracy wymagającej wiele poświęceń. Jednak to właśnie jest wędrownictwo. A ma ono sens wyłącznie wtedy, gdy jest bardziej pod górkę niż z górki.

Znalezienie przez wędrowników pola służby i konsekwentna realizacja zadań z nim związanych to wędrownictwo w najczystszej postaci: wyczyn, doskonalenie na przyszłość i szukanie miejsca w społeczeństwie. A spektrum możliwości związanych z wędrowniczą służbą jest obecnie olbrzymie. Wędrownicy mogą prowadzić drużyny harcerskie, pracować na rzecz ludzi biednych i chorych, mogą angażować się w akcje społeczne, zajmować zwierzętami, ochroną środowiska naturalnego czy prowadzić zajęcia wyrównawcze dla mniej zdolnych dzieci. Możliwości jest mnóstwo, najważniejsze, by wybrać, takie działanie które będzie dawać wędrownikom mnóstwo radości i spełnienia. W ten sposób nauczymy ich konsekwencji, wytrwałości, altruizmu, bezinteresowności i zainspirujemy do działania na rzecz społeczeństwa obywatelskiego już w nieharcerskiej przyszłości. Ważne, by wędrownicza służba była żywa i ciekawa, gdyż na pewno niewielu wędrowników będzie zainteresowanych służbą polegającą na oddawaniu honorów pod pomnikami. Natomiast jestem przekonana, że całkiem spora grupa zainteresowana byłaby wolontariatem na rzecz Muzeum Powstania Warszawskiego. Przykłady można by mnożyć, bo ile wędrowników tyle inspirujących pomysłów na służbę. Należy pamiętać jednak, by zawsze dobierać je zgodnie z predyspozycjami danej wędrowniczej grupy.

Marzyłoby mi się, żeby każdy wędrowniczy drużynowy miała na stole karteczkę z napisem: „Służba, głupcze!”, po to, by nigdy nie zapominał o tym elemencie wędrowniczego wychowania. Bo wędrownicza watra ma nie tylko trzy płomienie, ale też trzy polana, z których każde jest tak samo ważne i tylko wszystkie razem mogą stworzyć ten niezwykły wędrowniczy symbol. Starszoharcerskie biura podróży zbankrutowały już kilka lat temu, nie pozwól, by z Twoją drużyną wędrowniczą stało się tak samo- wyjdź w świat i działaj!

pwd. Agnieszka Skóra

WSPÓŁCZESNE ORGANIZACJE HARCERSKIE DZIAŁAJĄCE W POLSCE

2011-03-17T18:37:00.001+01:00

Zdajemy sobie sprawę, że oprócz Związku Harcerstwa Polskiego, w którym działamy, w Polsce są też inne organizacje harcerskie. Są jednak osoby, które, nie mając kontaktu z naszym środowiskiem są przekonane, iż na terenie naszego kraju działa jedna organizacja zrzeszająca harcerzy. Postaram się krótko przybliżyć działalność innych organizacji harcerskich.

Związek Harcerstwa Rzeczpospolitej - podobnie jak ZHP, ZHR jest organizacją pożytku publicznego. Związek opiera swoją działalność wychowawczą na społecznej pracy członków, odwołuje się do Związku Harcerstwa Polskiego lat 1918-1939. ZHR używa tradycyjnego hymnu, odznak czy symboliki. Wychowanie Związku Harcerstwa Rzeczpospolitej, oparte jest o wartości chrześcijańskie. Jest organizacją otwartą dla wszystkich osób poszukujących wiary. Instruktorzy i instruktorki muszą być chrześcijanami, co jest główną cechą odróżniającą ZHR od ZHP.

Stowarzyszenie Harcerstwa Katolickiego "Zawisza" Federacja Skautingu Europejskiego - organizacja harcerska, która nawiązuje do scouting’u katolickiego ojca Savina. Od 1995 roku, jest członkiem Międzynarodowego Związku Przewodniczek i Skautów Europy. Zajęcia odbywają się osobno, w nurcie żeńskim i męskim.

Stowarzyszenie Harcerskie - organizacja harcerska powstała w 1996 roku. Stowarzyszenie uznaje system harcerski za bardzo dobry i sprawdzony sposób wychowania młodzieży. Jako organizacja ideowo-wychowawcza opiera swą działalność na treści Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego, uważając pełnienie służby za najpełniejszy sposób samorealizacji człowieka. Każdy członek stowarzyszenia ma obowiązek pełnić służbę Polsce oraz bliźnim oraz, zależnie od indywidualnych przekonań, pełnić służbę Bogu lub uniwersalnym wartościom - prawdzie i sprawiedliwości.

W Polsce działa jeszcze wiele harcerskich organizacji lokalnych. Mimo, że różnią się kilkoma szczegółami, wszystkie realizują działalność wychowawczą opartą o tradycyjną metodę Baden-Powell’a.

Wszystkich zainteresowanych organizacjami zrzeszającymi harcerzy w Polsce, zapraszam do bardziej wnikliwej analizy ich działalności :

http://sh.org.pl/

http://www.zhr.pl/

http://skauci-europy.pl/

http://pl.wikipedia.org/wiki/Organizacje_harcerskie

mł. Filip Dankiewicz - uczeń trzeciej klasy Gimnazjum nr 4, zastępowy w 11 Leszczyńskiej Drużynie Harcerskiej. Pasjonat lotnictwa, przyszły pilot, fan Adeli Dankowskiej. Goniąc swoje marzenia, we wrześniu planuje rozpoczęcie nauki w liceum lotniczym w Warszawie. Artykuł napisał w ramach realizacji zadania na próbę harcerską.

GŁOS ODDAJEMY NACZELNEMU SKAUTOWI ŚWIATA

2011-03-12T14:22:00.001+01:00

Pewnie nie raz widziałeś zdjęcia sir Roberta Baden - Powell: w kapeluszu skautowym, ze skautową laską i w mundurze. Lekko uśmiechniętego, otoczonego grupą skautów. Być może oglądałeś fotograficzne relacje ze Wszechbrytyjskiego Zlotu Skautów w Birmingham i Jamboree w Londynie. Ale czy wiesz, że zachował się filmik, na którym Bi Pi zachęca do wstąpienia w szeregi organizacji skautowych? Dzisiaj na łamach EH głos oddajemy Naczelnemu Skautowi Świata - koniecznie posłuchajcie!!

Hello!
You boy in the corner there.
You ought to be a boy scout.
You're a fine looking fellow
and I know you'll make a
jolly Wood Badge woodsman
by the look of you.
You are lucky enough anyway.
And you belle there.
I don't mean, you.
I mean the pretty one behind you .
You ought to be a girl guide you know.
Oh! You are one!
I beg your pardon.
That's quite right.
Now, go on and tell all your pals
to come and be girl guides like you.
I am glad to see you there.
Thank you all.
Good luck to you.
And I wish we'll meet again.

phm. Katarzyna Skóra

HARCERSTWO JAKO METODA WYCHOWAWCZA - KONFERENCJA PEDAGOGICZNA

2011-03-07T11:04:00.001+01:00

22 stycznia 2011 roku w leszczyńskiej Szkole Podstawowej nr 13 odbyła się II Harcerska Konferencja Pedagogiczna, której tematem przewodnim była rola wychowawcza metody harcerskiej. Konferencja została przygotowana w ramach współpracy Komendy Hufca ZHP Leszno oraz Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. J.A. Komeńskiego w Lesznie. Konferencja była ostatnią imprezą z cyklu wydarzeń organizowanych w ramach obchodów 100-lecia Harcerstwa w Lesznie.

Tegoroczna konferencja pedagogiczna była już drugim tego typu wydarzeniem organizowanym w Lesznie, poprzednia poruszała problematykę wychowawczej pracy z dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo i łączyła wykłady z pracą warsztatową. W tym roku uczestnicy konferencji mieli okazję wyłącznie wysłuchać wykładów zaproszonych gości. Pierwszym prelegentem był prof. dr hab. Heliodor Muszyński, wykładowca min. PWSZ Leszno. Profesor w swym wystąpieniu odpowiedział na pytanie czym jest wychowanie. Drugi z przygotowanych wykładów został wygłoszony przez dr Zofię Ziarko, również pracownika naukowego PWSZ Leszno. Doktor Zirako poruszyła temat wychowania w harcerskim duchu, podkreślając, że jest ono tak skuteczne ze względu na pozytywną atmosferę, w jakiej proces kształtowania zachodzi w harcerskich środowiskach. Po wygłoszonych wykładach odbyła się gorąca dyskusja min. na temat zasad, na jakich powinna odbywać się współpraca na linii Dyrektor Szkoły- Komendant Hufca.

Po przerwie nastąpił blok wykładów przygotowanych przez instruktorów naszego Hufca. Pierwszy z nich przygotowała, redaktor naczelna EH- phm. Katarzyna Skóra. Druhna omówiła cechy metody stosowanej w ZHP, podkreślając, że o wychowaniu w duchu tej metody możemy mówić wyłącznie, gdy wszystkie jej cechy i elementy zostaną zastosowane łącznie. Na zakończenie swój wykład przedstawił dr hm. Wojciech Jędrzejczak, wieloletni kształceniowiec naszego Hufca. Druh omówił metodykę zuchową i zaprezentował sposoby jej wykorzystania w kształceniu wczesnoszkolnym.

W konferencji wzięli udział nauczyciele leszczyńskich szkół, a także instruktorzy Hufca Leszno oraz innych wielkopolskich Hufców min. Rawicza, Krotoszyna oraz Poznania. Niestety reprezentacja leszczyńskich instruktorów nie była zbyt liczna, mimo, że konferencja trwała zaledwie kilka godzin, a zaproszeni prelegenci są postaciami powszechnie cenionymi w świecie nauki oraz w gronie instruktorskim. Wykłady były interesujące, podczas dyskusji stawiono otwarcie pytania dotyczące najbardziej gorących problemów w ZHP, a odpowiedzi udzielał na nie jeden z najbardziej uznanych polskich pedagogów. Naprawdę, żałujcie Druhny i Druhowie, że Was tam zabrakło.

pwd. Agnieszka Skóra

SPORT TO ZDROWIE, CZYLI O AKTYWNOŚCI FIZYCZNEJ Z PRZYMRUŻENIEM OKA

2011-02-24T18:57:00.001+01:00

Słyszymy to od dziecka, powtarzamy niczym mantrę, wmawiamy nie tylko sobie, ale i wszystkim dookoła – zwłaszcza podopiecznym. Ale co zrobić, gdy nam się po prostu nie chce? Jako pierwszy Leniwiec – Czekoladożerca IV RP postaram się odpowiedzieć na to pytanie.

Świat jest w ruchu a my razem z nim!

Spójrzcie: samo to, że wstajemy rano z łóżka wymaga od nas niemałego wysiłku. Nie tylko fizycznego, w końcu to niełatwa sztuka – przekonać samego siebie do opuszczenia łóżka z samego rana, zwłaszcza zimą, gdy za oknem hula wiatr, sypie śnieg a rtęć w termometrze uparcie nie przekracza grubej kreski. A gdyby tak wyskoczyć z łóżka, zrobić 5 przysiadów, 2 skłony, poziewać i podskoczyć 7 razy(tak, żeby sąsiadom przypomnieć, że pora wstawać :-)? Nie ma z czego się śmiać, to naprawdę dobry pomysł na rozpoczęcie dnia, obudźmy w sobie energię tak szybko, jak to tylko możliwe. Włączmy muzykę, radosną i żywą muzykę, podładuje ona nasze baterie, a nasze ulubione utwory sprawią, że od razu będziemy chcieli się poruszać.

Stópki zamiast samochodu, schody zamiast windy

Taaaak, mnie też nie jest łatwo to przyznać, ale to naprawdę skuteczne. W zeszłym roku mieszkałam na 8 piętrze, na początku dzielnie wchodziłam po schodach. Wyjątek stanowiły sytuacje, kiedy wracałam z zakupami, wtedy wolałam jednak skorzystać z windy. Efekt? Zaskakująco szybko zauważyłam, że wchodzenie po schodach nie tylko nie jest aż tak uciążliwe, jak mogłoby się wydawać, ale daje ogromną satysfakcję. Ponadto wchodzenie na niższe piętra – 3, 4 do teraz nie sprawia mi większych trudności. Przemierzam takie dystanse szybko, sprawnie i bez zadyszki – nie, to nie jest kwestia wieku, na początku łapałam powietrze jak ryba już w okolicach 2 piętra ;p. Mieszkałam też blisko uczelni i dworca kolejowego, więc nie posiadałam biletu sieciowego. Przemieszczałam się głównie pieszo, po najbliższej okolicy, analizując wielokrotnie plan miasta i kombinując, jakby tu wybrać najkrótszą trasę. Bez wątpienia, chęć oszczędzania nawet na biletach MPK skutecznie motywowała mnie do spacerów – głównie zakupowych spacerów. Teraz mam sieciówkę i czuję jak się rozleniwiam, z dnia na dzień co raz bardziej.

Nie obijaj się!

Porządki domowe, zakupy, mycie samochodu, czy wysłanie listu, wszystko wymaga energii! Wiem, sprzątanie nie jest wcale ciekawe, a bieganie na drugi koniec miasta tylko dlatego, że w tamtym supermarkecie masło jest o 5 groszy tańsze niż w osiedlowym sklepiku wydaje się istnym szaleństwem. Jednak od czegoś trzeba zacząć, na początku motywacji trzeba poszukać w najbliższym otoczeniu. Takie domowe porządki mają wiele zalet. Po pierwsze ruszamy się, zwróćcie na to szczególną uwagę, gdy następnym razem zabieracie się za odkurzanie i mycie podłóg. A ile energii zużywamy, gdy znajdziemy jakąś oporną plamę nie do wyszorowania! Ponadto, porządki domowe mają to do siebie, że trzeba je robić dość regularnie, a na tym polega uprawianie sportu nie tylko od święta, ale przede wszystkim na co dzień. I ostatni argument, choć wcale nie najmniej istotny – widać efekty naszego wysiłku, a pozostali domownicy na pewno je docenią, nie ma to jak poczucie satysfakcji z wykonanej pracy. A! Może do końca zimy nie zabierajcie się za okna, ja wiem, że to świetne pole do popisu, ale w tym okresie szczególnie łatwo o przeziębienie, a przecież naszym hasłem przewodnim jest Sport to zdrowie!

Korzystaj z tego co masz!

Tak, mnie też szkoda wydać pieniędzy na karnet miesięczny, znam swoje możliwości i chęci i wiem, że biegając od 8 rano do 20 wieczorem nie miałabym już ochoty maltretować swojego ciała godzinnym treningiem na siłowni lub aerobikiem. Ale dlaczego by nie korzystać z tego co mam? W moim uczelnianym planie zajęć jest(naprawdę tam jest) godzina zajęć W-F tygodniowo. Wiem, szału nie ma, półtorej godziny raz w tygodniu to mało, ale zawsze coś. To jest mój czas, a właściwie czas dla mojego ciała. Jeżeli macie obowiązkowy W-F, to korzystajcie z niego ile tylko się da! Nie unikajcie zajęć, nie wyłudzajcie na piękne czy zaświadczeń lekarskich, nie wykręcajcie się złym samopoczuciem, czy małym przeziębieniem. Jeżeli to dla Was trudne, to potraktujcie to jako wyzwanie, taki mały wyczyn, wymagający odrobiny samozaparcia i narzuconej samodzielnie dyscypliny. Dają darmo trzeba brać, kiedyś za tym zatęsknicie(tak właściwie to ja już tęsknię za obowiązkowym W-F, wiedząc, że w przyszłym roku nie będę go mieć…).

Wracasz do domu?

Zanim wejdziesz i zamkniesz za sobą drzwi okrąż go, przejdź obok, pokonaj jeszcze jakieś 500m i wtedy zawróć. Masz koło domu park lub rondo? – zrób sobie małą rundkę dookoła. Nie trzeba być narcyzem by poczuć dumę – mogłem pójść prosto do domu, ale nie, wybrałem dłuższą drogę. To nie wiele, ale ruch potrzebny jest w każdym wieku, mały spacer na pewno nam nie zaszkodzi, a zdecydowanie może pomóc. Nota bene, wielu dietetyków i ogólnie rzecz biorąc lekarzy poleca swoim pacjentom długie spacery jako sposób aktywnego wypoczynku i odrobina sportu zdrowego dla ducha i ciała. Warto mieć to na uwadze, gdy czujemy, że mamy ochotę się poruszać, ale nie chcemy się zbytnio przemęczać.

Znajdź towarzystwo

Człowiek jest istotą społeczną, do dobrego funkcjonowania potrzebni nam są inni. Nie muszę chyba tłumaczyć, że wiele czynności wykonywanych regularnie, rutynowo, nabiera całkiem innego znaczenia, gdy wykonuje się je w gronie przyjaciół. Dlatego do naszego super hiper aktywnego spędzania czasu zaprośmy naszych znajomych. Upieczemy dwie pieczenie na jednym rożnie – rozruszamy się i umocnimy więzi. Poza tym jest mnóstwo sportów grupowych, świetnych gier i zabaw, do których potrzebni nam są inni. Dobrym pomysłem jest też wzajemne odprowadzanie się po lekcjach, zajęciach czy pracy. W ten sposób nie tylko przespacerujemy niemały dystans, ale także dowiemy się co i jak u naszych przyjaciół. Uwaga – strasznie pożera czas!

Ostatnie odliczanie

Naukowcy utrzymują, że dla prawidłowego funkcjonowania naszego mózgu i organizmu należy uprawiać sport przez ok. 45 minut każdego dnia. Pytaniem pozostaje fakt, czy za sport uznamy popularne i dobrze znane nam dziedziny aktywności fizycznej takie jak bieganie, pływanie, czy jazda na rowerze, czy też zwykłe czynności, które wykonujemy na co dzień, a którym moglibyśmy zwyczajnie poświęcić więcej czasu i energii? Być może za chwilę okaże się, że nieźli z nas sportowcy ;-). Wiadomo, nie można przeginać, ale sugerowaną dzienną dawkę sportu możemy sobie zafundować w postaci wypełniania naszych obowiązków, to co pożyteczne może okazać się bardzo przyjemne.

Pewnie znajdą się tacy, którym moje pomysły wydadzą się absurdalne, być może będą i tacy, którzy skorzystają z moich rad a idee zawarte w tym tekście uczynią istotnym elementem swojego życia. Jedno jest pewne, już niedługo życie pewnych z Was zmieni się na lepsze, bo stanie się żywsze, bardziej „ruchliwe”, a co za tym idzie zdrowsze. Tego z całego serca Wam wszystkim życzę, bo wierzę w to, że Sport to zdrowie! mimo, że niejednokrotnie samej ciężko mi zmobilizować się do jakiejkolwiek „ponadprogramowej” aktywności fizycznej.

POWODZENIA!

pwd. Paulina Woźniak

BIEGAĆ, SKAKAĆ, LATAĆ, PŁYWAĆ!

2011-02-03T19:34:00.002+01:00

W 2010 roku Pływalnia "Akwawit" przygotowała dla leszczyńskich gromad zuchowych i drużyn harcerskich niemałą niespodziankę - darmowe wejściówki na basen. Jesienią i zimą harcerze mieli okazję rozwinąć swoją sprawność fizyczną pływając, zjeżdżając na zjeżdżalniach, pląsając w wodzie, skacząc, na koniec zaś leniwie odpocząć w gorącym jacuzzi. Zabawy było co niemiara, a wyjście na basen, na którym panowała temperatura około 28 stopni Celsjusza stało się miłą odmianą od chłodów, deszczów, śniegów i minusowych temperatur panujących na zewnątrz. Co się działo na basenie można zobaczyć w naszej podwodnej relacji.

Katarzyna Skóra

Zdjęcia dzięki mł. Filipowi Dankiewiczowi

ZAPROSZENIE NA V REGIONALNY KURS DRUŻYNOWYCH!

2011-01-30T20:08:00.000+01:00

DO KOŃCA ŚWIATA I JESZCZE JEDEN DZIEŃ DŁUŻEJ!

2011-01-29T10:19:00.003+01:00

9 stycznia 2011 roku odbył się kolejny, 19. finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Tym razem pieniądze zbierane były na rzecz dzieci z chorobami urologicznymi i nefrologicznymi. Tradycyjnie, jak co roku, wzięli w nim udział harcerze leszczyńskich drużyn. Sztab naszego Hufca mieścił się w jednostce wojskowej, a dowodził nim pwd. Łukasz Grzelczak.

Wolontariusze WOŚP bardzo pracowicie spędzili dzień finału, już o godz. 8.00 rano wielu z nich spotkało się w sztabie, by odebrać puszki. Potem ruszyli na ulice miasta, pod kościoły, sklepy, w okolice szpitala oraz Rynku. Starali się dotrzeć wszędzie tam, gdzie pojawiali się leszczyniacy chętni, by weprzeć działania fundacji. W czasie kwesty wolontariusze mogli przekonać się o ogromnej hojności, a przede wszystkim wielkim sercu mieszkańców Leszna. Właśnie to pozwoliło na zebranie w Lesznie ponad 108 tysięcy złotych, które niebawem trafią na konto Orkiestry.

W tym roku Orkiestrę można było wesprzeć także w czasie odbywających się na Rynku oraz w Miejskim Ośrodku Kultury koncertów oraz licytacji. Tradycyjnie, finał zakończył się pokazem sztucznych ogni pod hasłem Światełko do nieba, który odbył się o godz. 20.00 i był podziękowaniem dla leszczyniaków za okazane wsparcie dla działań WOŚP.

Agnieszka Skóra

ZAPROSZENIE NA II HARCERSKĄ KONFERENCJĘ PEDAGOGICZNĄ

2011-01-07T17:05:00.005+01:00

Kliknij na plakat, aby powiększyć!

7 z 365 DNI

2011-01-04T08:35:00.003+01:00

Koniec roku, a tym samym początek kolejnego skłaniają do refleksji na temat minionych 365 dni. To czas na podsumowania i wspomnienia, ale przede wszystkim czas na ocenę minionych wydarzeń oraz wyprowadzenie wniosków na przyszłość. Poniżej prezentujemy subiektywną listę 7 najbardziej znaczących harcerskich przedsięwzięć mijającego roku. Będą to zarówno refleksje na temat działalności leszczyńskiego Hufca, jak i wydarzeń ogólnozwiązkowych. Tym samym zapraszam do dyskusji na temat tego, jak Drodzy Czytelnicy oceniacie poniżej prezentowane przedsięwzięcia.

1. Jubileuszowy Zlot Stulecia Harcerstwa Polskiego Kraków 2010.

Na ten temat w EH oraz prasie i portalach harcerskich napisano już naprawdę wiele. Zapewne dlatego, że to jedna z najważniejszych imprez 2010 roku, ale pewnie również z tego powodu, że to jedno z najlepiej przygotowanych wydarzeń ogólnozwiązkowych w historii. Wreszcie organizatorzy uporali się z problemem zlotowego wyżywienia, które było smaczne i zdrowe. Kolejne plusy zlotu to idealnie dobrana na tą okazję lokalizacja- Krakowskie Błonia, wieczorne koncerty, fantastyczne zlotowe kolorowe koszuli, nienaganna organizacja zlotowego życia… i mogłabym wymieniać je bez końca, ale ja pozwolę sobie przypomnieć jeszcze jedno zlotowe wydarzenie- wizytę Premiera RP na Błoniach. Słowa szefa rządu skierowane do harcerzy na krakowskim rynku zostały w harcerskiej prasie okrzyknięte później, tymi, na które przez 100 lat czekały kolejne pokolenia instruktorów. Takie przeżycia- bezcenne.

2. Obchody 100-lecia harcerstwa w Lesznie.

Tym razem bardzo huczne i zorganizowane z olbrzymim rozmachem, głównie dzięki ogromnemu wsparciu miasta Leszna, na czele z Prezydentem. W ramach świętowania odbyło się spotkanie harcerskich pokoleń, które miało miejsce 3 maja w leszczyńskim MOK-u. Podczas niego przyjaciołom leszczyńskiego harcerstwa oraz instruktorom wręczone zostały okolicznościowe medale. W ramach obchodów 100-lecia ZHP na leszczyńskim rynku odbył się również festyn harcerski, który był prezentacją naszej działalności mieszkańcom miasta. Ponadto zorganizowano 50-lecie istnienia Kręgu Instruktorskiego im. T. Solli, po szkołach podstawowych wędrowała wystawa fotograficzna, odbył się również Rajd Bohater, tym razem śladami żołnierzy garnizonu leszczyńskiego. Uroczystości przygotowane zostały na naprawdę szeroką skalę, co pozwoliło na popularyzację harcerskiej idei wśród leszczyniaków, a także na nawiązanie bliższej współpracy z władzami samorządowymi.

3. Zjazd Chorągwi.

2010 rok był rokiem, w którym wróżono zmiany na stanowiskach kierowniczych w wielkopolskiej chorągwi. Na długo przed Zjazdem powołany został Ruch Programowo- Metodyczny „21”, którego celem miało być wprowadzanie pozytywnych zmian na polu wielkopolskiego harcerstwa. Ruch prężnie rozwija się, przyciągając do swojego grona wielu instruktorów, dzięki czemu na forum chorągwi toczy się otwarta i nieskrępowana dyskusja na temat programu, wizerunku czy strategii. Zjazd ponownie na Komendanta wybrał hm. Jarosława Rurę. Chorągiew, tym samym, zyskała spokojną przyszłość, a pewnie będzie podążała wyznaczoną już wcześniej drogą, jednocześnie jednak na chorągwianym forum rozpoczęła się szeroka dyskusja na temat naszych największych problemów.

4. Krzyż pod Pałacem Prezydenckim.

Zapewne nie jest to czysto harcerskie wydarzenie, jednak warte odnotowania w tym miejscu, z powodu rozgłosu, jaki ZHP zyskało w związku z zaistniałą sytuacją. 2010 rok okazał się dla harcerzy faktycznym, realnym rokiem służby- w czasie żałoby po katastrofie smoleńskiej oraz w trakcie powodzi. W związku z tym w mediach harcerze pojawiali się bardzo często i prezentowani byli jako absolutnie pozytywni bohaterowi tych dramatycznych wydarzeń. Jednak niedługo później harcerze zyskali rozgłos w związku z postawionym przez nich przed Pałacem Prezydenckim krzyżem. I wtedy pojawił się problem, harcerski wizerunek stał się ofiarą walk między obrońcami, a przeciwnikami widomego symbolu wiary chrześcijańskiej. Mówiono o nas raczej z pobłażaniem i ironią, tym samym jednak dla części społeczeństwa ZHP straciło swój apolityczny charakter. W zamian zyskaliśmy łatkę organizacji kościelnej. Przypomnijmy jeszcze, że harcerze określeni zostali w 2010 mianem ludzi bez charyzmy, w których przynależność do ZHP zabiła indywidualizm. Niestety, ale harcerski wizerunek w mijającym roku stracił bardzo wiele, a na jego poprawę będziemy musieli zapracować przez najbliższych kilka lat.

5. Remont leszczyńskiego Domu Harcerza.

O tym, że jest niezbędny wiedzieliśmy już od dawna. Od dłuższego czasu również trwały różnego rodzaju akcje mające na celu poprawę panujących w hufcu warunków, nigdy jednak te działania nie były tak kompleksowe, znaczące, a przede wszystkim widoczne i odczuwalne. Rok 2010 naprawdę pozwolił na kolosalną zmianę zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz budynku. Staramy się działać na miarę XXI wieku, wreszcie mamy reprezentacyjne miejsce na miarę XXI wieku- to jeden z największych sukcesów tego roku w naszej małej społeczności.

6. Mam szczerą wolę- propozycja programowa GK.

Pod koniec roku spotkało nas bardzo pozytywne zaskoczenie- Główna Kwatera zaproponowała hufcom możliwość zamówienia, całkowicie za darmo, wydanej w formie ksiązki propozycji programowej opartej na wartościach i przesłaniu Przyrzeczenia Harcerskiego, a stworzonej we współpracy z Rzecznikiem Praw Dziecka. Propozycja okazała się strzałem w 10, jest naprawdę ciekawa, zaproponowane konspekt są nowatorskie i bardzo rozwijające dla harcerzy. Wszystko wydane jest w formie czytelnej i estetycznej. Na takie dzieło czekaliśmy od dłuższego czasu, wreszcie się udało!

7. Propozycja programowa z okazji 100-lecia harcerstwa dla drużyn Hufca Leszno.

Wprawdzie początek realizacji tej propozycji przypadał na koniec roku 2009, jednak jej podsumowanie nastąpiło w roku 2010, dlatego warto napisać o tym przedsięwzięciu właśnie teraz. Propozycja stwarzała ramy, w które wpisać musiały się jednostki hufca realizując swój własny indywidualny program. Aby wziąć w niej udział należało uczestniczyć w hufcowych imprezach, a także zrealizować zadanie związane z liczbą 100. Z programu skorzystały dwie drużyny naszego Hufca, ale i tak: jedna z nich nie brała udziału we wszystkich ogólnohufcowych wydarzeniach (taki dokładnie był wymóg programu), a druga nie zmieściła się w terminie z realizacją zadania nawiązującego do liczby 100. Teraz należałoby spytać czy program został niepoprawnie skonstruowany czy coś nie tak jest raczej ze środowiskami naszego Hufca. Pewnie wina leży po obydwu stronach, bo zarazem propozycja mogła zostać uznana za zbyt mało skonkretyzowaną i kreatywną, jak i zauważyć można, że leszczyńskie drużyny raczej niechętnie korzystają z propozycji programowych przygotowywanych czy przez GK czy Chorągiew (regularnie korzystają z nich tylko te dwie jednostki, które i z tej opisywanej tu propozycji skorzystały). Leszczyńscy drużynowi także nie są zbyt skorzy do przygotowywania swoich planów pracy (regularnie piszą je właśnie te drużyny, które w propozycji wzięły udział). Warto przemyśleć tę sprawę i wyciągnąć wnioski na przyszłość, bo czy kiepski program nie jest obecnie naszą największą leszczyńską bolączką?

pwd. Agnieszka Skóra

2011!

2010-12-31T10:40:00.001+01:00

W ostatnim dniu 2010 roku składamy wszystkim Czytelnikom EH serdeczne życzenia na nadchodzący 2011 rok. Życzymy wytrwałości w dążeniu do celów, podejmowania dobrych wyborów, satysfakcji z realizacji własnych marzeń. W 2011 żyjcie tak, aby niczego nie żałować!

Redakcja EH

2010 RAZ JESZCZE

2010-12-30T12:05:00.002+01:00

Rok 2010 zapisze się szczególnie w historii Związku Harcerstwa Polskiego. Nie bez powodu! Świętowaliśmy stulecie ruchu harcerskiego na ziemiach polskich i jest to rocznica, z której możemy być dumni. Upamiętnienie stu lat bohaterstwa, przygody, wychowania, radości, braterstwa wymagało pięknej oprawy. Dziś wiemy już, że leszczyński Hufiec sprostał temu wyzwaniu, a w naszym mieście działo się, jak w mało którym. Dzień Myśli Braterskiej, Rajd Bohater, obozy, biwaki, film o harcerstwie, Betlejemskie Światło Pokoju, w końcu wieńczący wszystko Zlot. To wszystko dzięki zaangażowaniu kilkudziesięciu instruktorów, których wytężona praca dała imponujący wynik. Przeżyjmy to raz jeszcze - 2010 na zdjęciach!

STYCZEŃ

Leszczyńscy harcerze tradycyjnie biorą udział w finale Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Podczas XVIII edycji udaje się zebrać 88,5 tys. złotych.

LUTY

Dwie jednostki z naszego Hufca biorą udział w Rajdo-biwaku "Szlakiem Powstańców Wielkopolskich" w Nowych Skalmierzycach, w ten sposób upamiętniając bohaterów powstania wielkopolskiego. Harcerze uroczyście świętują także Dzień Myśli Braterskiej, podczas spotkania z przedstawicielami władz pokazują dorobek swojej pracy.

MARZEC

Rozpoczynają się intensywne przygotowania do Jubileuszowego Zlotu Stulecia Harcerstwa w Krakowie, harcerze biorą udział w biwaku w Murowanej Goślinie.

KWIECIEŃ

Tradycyjnie odbywa się Rajd Bohater. XV edycja prowadzi harcerzy śladami Żołnierzy Garnizonu Leszczyńskiego, dzięki czemu poznają oni historię bohaterów Hufca ZHP Leszno.

MAJ

Dzieje się szczególnie wiele. 3 maja 2010 roku harcerze uczestniczą w obchodach rocznicy uchwalenia Konstytucji Trzeciego Maja. Później w Miejskim Ośrodku Kultury odbywa się "Spotkanie Pokoleń", podczas którego działacze leszczyńskiego Hufca zostają odznaczeni pamiątkowymi medalami. 30 maja w atmosferze radości i zabawy trwa Festyn Harcerski na Rynku, dzięki temu naszej pracy mogą się z bliska przyjrzeć mieszkańcy Leszna.

CZERWIEC

Instruktorzy pochłonięci są intensywnymi przygotowaniami do akcji letniej. To nie lada wyzwanie - w 2010 roku weźmie w niej udział zaskakująco duża liczba harcerzy.

LIPIEC

Odbywają się obozy: hufcowy na bazie harcerskiej w Imiołkach i zorganizowany przez 18 Leszczyńską Drużynę Harcerską na bazie w Lginiu.

SIERPIEŃ

Zwieńczeniem stulecia harcerstwa jest Jubileuszowy Zlot Stulecia Harcerstwa w Krakowie. Wraz z harcerzami z całej Polski są tam również leszczyniacy.

WRZESIEŃ
12 Leszczyńska Wodna Drużyna Harcerska organizuje rejs po jeziorze Drawskim. Żeglarze zdobywają nowe umiejętności i doświadczenia, a wszystko to w atmosferze niezapominanej harcerskiej przygody.

PAŹDZIERNIK

Zaczynamy nowy rok harcerski 2010/2011. Harcerze uczestniczą w rajdzie "Czterech Żywiołów". Przednia zabawa połączona jest z nauką i zdobywaniem nowych umiejętności.

LISTOPAD
Drużyny pełną parą wchodzą w nowy rok harcerski. Instruktorzy organizują cotygodniowe zbiórki, akcje naborowe i zarobkowe.

GRUDZIEŃ

Harcerki i harcerze roznoszą swoim przyjaciołom i sojusznikom Betlejemskie Światło Pokoju jako znak przyjaźni i braterstwa. Pod koniec grudnia odbywa się spotkanie opłatkowe, podczas którego instruktorzy podsumowują rok stulecia harcerstwa.

Katarzyna Skóra

W BLASKU BETLEJEMSKIEGO ŚWIATŁA

2010-12-27T10:28:00.004+01:00

We wtorek 21 grudnia w leszczyńskim Domu Harcerza odbyła się instruktorska wigilia naszego Hufca. Spotkanie było okazją do podsumowania roku, podziękowań, ale przede wszystkim do wspólnego złożenia życzeń na Święta Bożego Narodzenia oraz cały nowy rok.

Na wigilijne spotkanie w blasku Betlejemskiego Światła Pokoju przybyli zaproszeni goście, serdeczni przyjaciele leszczyńskiego Hufca: Prezydent miasta Leszna- Tomasz Malepszy, Przewodniczący Rady Miejskiej- Tadeusz Pawlaczyk, były Naczelnik ZHP- hm. Ryszard Wosiński, radny hm. Zenon Kurt, hm. Tomasz Żurek oraz Skarbnik Chorągwi Wielkopolskiej- hm. Wieńczysław Celer. Nie zabrakło również instruktorów oraz funkcyjnych leszczyńskich drużyn.

Na początku spotkania głos zabrali zaproszeni goście oraz Komendant Hufca- hm. Rafał Maćkowiak, który dokonał podsumowania roku stulecia harcerstwa w leszczyńskim hufcu. Komendant przygotował również świąteczne upominki, by podziękować za udaną współpracę w mijającym roku.

Wigilia, jak co roku, była dla leszczyńskich instruktorów okazją do rozmów przy wspólnym stole, wspomnień i wymiany doświadczeń. Nie zabrakło również najserdeczniejszych życzeń świątecznych i noworocznych, którym towarzyszył trzask przełamywanych opłatków.

pwd. Agnieszka Skóra

WESOŁYCH ŚWIĄT!

2010-12-24T14:13:00.001+01:00

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia składamy wszystkim czytelnikom Echa Hufca najserdeczniejsze życzenia: zdrowych i pogodnych chwil przy świątecznym stole oraz samych pięknych dni w nadchodzącym roku. Druhnom i druhom życzmy prawdziwie harcerskich Świąt pełnych braterstwa, zadumy i miłości!

Redakcja EH

OSZCZĘDZANIE SIĘ OPŁACA

2010-12-17T10:15:00.002+01:00

Brzmi naiwnie, wręcz niemożliwie, ale mimo wszystko zdecydowaliście się przeczytać ten artykuł. Nic dziwnego, żyjemy w XXI wieku, wszystko kosztuje, za darmo nic nie ma, czas to pieniądz, itd. W ciągu dnia słyszymy te, jakże już oklepane, zwroty i zastanawiamy się ile w nich prawdy. Dla osoby, której płaci się na godzinę, niewątpliwie czas to pieniądz, a co z pozostałymi? Cóż nie można być zbyt bogatym - oszczędzają bogaci to i nam się opłaci, a więc do dzieła!

Od czego zacząć?
Człowiek nieustannie się zmienia, zmieniają się jego potrzeby i jego podejście do życia. Niespełna półtora roku życia "prawie" na własną rękę sprawiło, że także na pieniądze i oszczędności spojrzałam z nieco innej perspektywy. Oszczędzając można dosłownie na wszystkim, co nie znaczy, niestety, że koniecznie trzeba. Podzielę się kilkoma moimi, naprawdę prostymi do zastosowania w życiu codziennym, zasadami oszczędzania.

Wskazówka nr 1 - Skrupulatnie notuj!
Nie ma lepszego sposobu na oszczędzanie od regularnej kontroli wydatków. Wystarczy kartka papieru (jak najbardziej możemy wykorzystać jakiś nieudany wydruk lub inną zapisaną np. tylko z jednej strony) i długopis. Zapisywanie wydatków nie sprawia najmniejszego problemu, gdy zachowujemy paragony. Na początku może to nam "wypadać z głowy", ale ostatecznie wyrobimy sobie dobry nawyk zachowywania wszystkich rachunków, nawet tych najdrobniejszych. Dzięki temu będziemy świadomi swoich wydatków i przestaniemy mieć wrażenie, że pieniądze same uciekają nam z portfela. Odchodząc od kasy warto sprawdzić, czy kasjerka nie pomyliła się i nie skasowała np. jednego produktu kilkukrotnie.

Wskazówka nr 2 - Wybieraj tańsze, za każdym razem, gdy jest to możliwe
Przede wszystkim, należy zacząć od odpowiedniego sklepu, a właściwe supermarketu. Nikt za reklamę mi nie zapłacił, więc nie podam konkretnych nazw, ale jako studentka najchętniej kupuję w sklepie, którego nazwa kojarzy mi się z czerwonym owadem w czarne kropki. Tanie i dobre jakościowo produkty można znaleźć w sklepach "niemieckich" takich jak świat zakupów czy taki, którego nazwa zaczyna się na literę L. Nawet jeśli różnica cenowa w różnych sklepach wynosi kilkanaście lub kilkadziesiąt groszy, to w skali miesiąca czy roku można zgromadzić spore oszczędności. Wiem, są produkty, które są tanie i beznadziejne, ale nie oznacza to, że zawsze trzeba kupować to, co leży tylko i wyłącznie na przysłowiowej najwyższej półce.

Wskazówka nr 3 - Rusz tyłek
W naszym kochanym mieście Lesznie odległości pomiędzy różnymi miejscami nie są gigantyczne. Każdy, kto się uprze może śmiało przemierzyć miasto pieszo wzdłuż i wszerz, a co za tym idzie wcale nie musi korzystać z transportu publicznego. Takim sposobem 1,15 na bilet, a właściwie to 2,30, bo przecież trzeba jeszcze wrócić, pozostaje w portfelu. Przy okazji zadbamy o zdrowie i kondycję, ach same zalety z tego oszczędzania!

Wskazówka nr 4 - Kombinuj!
Tak jak tygryski najbardziej w świecie lubią brykanie, tak Polacy najbardziej uwielbiają kombinowanie. Czy to zaleta czy wada zależy od sytuacji. Ja oczywiście zamierzam zachęcać do kombinowania, w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Czasami wcale nie musimy kupić nowej bluzki, czy sukienki, wystarczy, że nieco przerobimy starą - coś doszyjemy, coś odprujemy. To samo dotyczy mebli, piórników, a nawet talerzy, czy szklanek. Wystarczy nieco kreatywności, tym mniej zdolnym polecam prośbę o podpowiedź do Wujka Google'a, na pewno coś doradzi. Kombinując i tworząc coś z niczego(czyli prezent z wszystkiego tego, co w domu mamy pod ręką) tylko zyskujemy: tworzymy coś niepowtarzalnego, wkładamy w proces tworzenia całe swoje serce, więc nawet jeśli efekt jest marny to inni docenią nasze zaangażowanie, i co najważniejsze oszczędzamy.

Wskazówka nr 5 - Planuj wydatki z głową
Wszystkie spontaniczne wydatki, o ile nie są dobrze przemyślane, mogą okazać się zgubne dla naszego portfela. Warto planować na co chcemy wydać pieniądze, i, co najistotniejsze, ile chcemy wydać. Po prostu, gdy nagle wydamy zbyt wiele, zapali nam się czerwone światło - miałem wydać tylko x zł, a już przekroczyłem tę sumę, lub zbliżam się do limitu, a te pieniądze mają mi wystarczyć aż do przyszłego miesiąca. Przydatne okazuje się tworzenie listy z zakupami, dzięki niej kupujemy tylko to co potrzebujemy, i nie wpadamy w promocyjne pułapki.

Oczywiście zasad na to jak dobrze oszczędzać jest o wiele więcej. Tutaj przedstawiłam tylko kilka, tych prostszych, z których praktycznie każdy może korzystać w życiu codziennym. Jak widać nie kazałam nikomu biegać po wszystkich sklepach w mieście i sprawdzać, gdzie, który produkt jest najtańszy, bo nawet przy oszczędzaniu trzeba zachować zdrowy rozsądek. Mam nadzieję, że dzięki moim wskazówkom, kilku osobom zacznie starczać kieszonkowego do końca miesiąca ;-). Pamiętajcie: Harcerz jest oszczędny i ofiarny!

pwd. Paulina Woźniak

MISTRZOWIE - GALA MISTRZÓW HARCERSTWA 2010

2010-12-12T09:40:00.004+01:00

11 grudnia 2010 roku w poznańskim Multikinie odbyła się gala wręczenia statuetek „Mistrz Harcerstwa 2010”. Na uroczystość zostali zaproszeni wszyscy nominowani do tytułu, delegaci na Zjazd Chorągwi, komendanci wielkopolskich hufców oraz instruktorzy i goście z całego województwa. Galę uświetniła obecność min. wicewojewody wielkopolskiego Przemysława Pacia, obecnej komendy Chorągwi oraz jej byłych komendantów.

Podczas gali wręczono wiele odznaczeń dla wyróżniających się w Wielkopolsce instruktorów, przyznano Medal Komisji Edukacji Narodowej, Odznakę Honorową Towarzystwa Pamięci Powstania Wielkopolskiego, a także Odznakę Honorową „Harcerska Służba Wielkopolsce”. W czasie uroczystości dokonano również wręczenia Krzyży za zasługi dla ZHP, którymi ku naszej ogromnej radości i zaskoczeniu samych wyróżnionych, zostali uhonorowani także przedstawiciele leszczyńskiego hufca: hm. Rafał Maćkowiak, hm. Wojciech Jędrzejczak, hm. Tadeusz Nowak oraz phm. Romuald Kowalewski.

Kulminacyjnym punktem gali było przyznanie statuetek „Mistrz Harcerstwa 2010”, do których nominowano instruktorów w dziewięciu kategoriach. Za najlepszego harcerskiego organizatora uznana został hm. Maria Dybała, w kategorii „Komendant Hufca” zwyciężył hm. Andrzej Dyderski, natomiast statuetka „Niezawodny Instruktor” trafiła do hm. Marii Bąk. Najbardziej przedsiębiorczą skarbniczką okazała się hm. Maria Rumińska, a harcerskim specjalistą hm. Stanisław Gortat. W tej kategorii do tytułu nominowany był również przedstawiciel Hufca Leszno hm. Feliks Rękoś. Wśród programowców najlepsza okazała się hm. Katarzyna Stryła, a za najlepszą namiestniczkę uznano hm. Grażynę Baranowską. W kategorii „Kształceniowiec na 6” zwyciężyła hm. Lidia Drzewiecka. Warto zauważyć, że także w tej dziedzinie nominowany był reprezentant leszczyńskiego środowiska hm. Wojciech Jędrzejczak. Nie był to jednak koniec odznaczeń dla leszczyńskich instruktorów. Statuetka dla mistrza w kategorii „harcerski menager” trafiła do hm. Tomasza Żurka z naszego hufca. Serdecznie gratulujemy nominowanym oraz wszystkim wyróżnionym!

Agnieszka Skóra

STRZAŁ W 10

2010-12-07T19:21:00.004+01:00

10 lat temu odbył się Światowy Zlot Harcerstwa Polskiego Gniezno 2000, którego hasło przewodnie brzmiało: Ku przyszłości! Faktycznie, zlot został przygotowany bardzo nowocześnie i wyznaczył sporo trendów obecnych w ZHP przez wiele następnych lat. Jednak od tego czasu bardzo dużo się zmieniło, rozpowszechniły się telefony komórkowe, a Internet stał się podstawowym źródłem informacji. Sporo zmian zaszło tym samym w codziennym harcerskim bytowaniu. Przez ostatnie 10 lat czujnie je obserwowałam, by dziś zaprezentować Wam listę 10 rzeczy, które zrewolucjonizowały harcerstwo w ciągu minionych 10 lat.

1. Latarki- czołówki- pojawiły się w sklepach turystycznych kilka lat temu, początkowo wielu wróżyło im niepowodzenie, ponieważ były ogromnych rozmiarów, tym samym ich ciężar nie sprzyjał komfortowemu noszeniu ich na harcerskich głowach. Wiele ówczesnych modeli wyposażonych było w duże akumulatory umieszczone z tyłu taśmy mocującej latarkę do głowy lub w bardziej niezwykłych przypadkach na kablu, którego zakończenie można było schować do kieszeni. Obecnie na rynku dostępne są czołówki maleńkie, lekkie, tanie, a dodatkowo w bajecznych kolorach (dzięki czemu nie pomylą się w namiocie i każdy będzie wiedział do kogo należy latarka). Stały się obowiązkowym elementem harcerskiego wyposażenia, ponieważ są wyjątkowo praktyczne, dzięki nim można bez problemu odczytać nocny rozkaz, grać na gitarze czytając jednocześnie teksty piosenek, a także nurkować do woli w plecaku podczas poszukiwania najodpowiedniejszego stroju na grę nocną. Koniec z obślinionymi latarkami, które wiecznie się gubią!

2. Krótkofalówki (walkie talkie)- obecne są w harcerskim świecie już od dłuższego czasu, jednak to właśnie teraz stały się naprawdę popularne. Dzięki nim możemy do woli kontaktować się w czasie organizacji gier nocnych, biegów terenowych czy podchodów. Nieraz na obozie, ku uciesze słuchających, za ich pomocą można było usłyszeć rozmowy druhów z innej drużyny czy sąsiedniego obozu. Niektórzy pewnie powiedzą, że i tak zawsze można użyć telefonu komórkowego, jednak nie do końca tak właśnie jest. Nie zapominajmy, że za rozmowy telefoniczne trzeba płacić. Trzeba pamiętać też, że komórki nie w każdym lesie mają zasięg, tej wady nie mają właśnie krótkofalówki.

3. Tealights czyli podgrzewacze- te małe przedmioty zrewolucjonizowały harcerskie świecowiska. Z dawnych czasów pamiętam, że jednym z największych, notorycznie powtarzających się problemów była sprawa przygotowania świeczek na świecowisko. Ważna była kwestia bezpieczeństwa, zatem wysokie i smukłe tradycyjne świeczki należało umieścić na właściwej podstawce, pod ręką były zazwyczaj menażki. Przylepienie do nich takiej świeczki zazwyczaj graniczyło z cudem. Dodatkowo świeczkom stale groziła wywrotka, co zwiększało automatycznie instruktorską czujność. Dziś mamy tealighty, które są tanie, bezpieczne i efektowne- można układać je w niezliczoną ilość wzorów, mogą też pływać w balii wypełnionej wodą, tak by harcerskie świecowiska stały się naprawdę magicznymi chwilami.

4. Treki, trekole, trekingi czyli po prostu buty górskie- dziś nie wyobrażam sobie harcerskiej wędrówki bez tego typu obuwia. Są niezwykle wygodne, stosunkowo lekkie, a przede wszystkim całkowicie wodoodporne. (Autorka tych słów miała okazję wejść w owym obuwiu do kałuży po kostki, wykąpać się w jeziorze oraz przetrwać ogromną wichurę składając namioty w pewnej nadmorskiej miejscowości- buty przetrwały!) Istotne jest również to, że buty są powszechnie dostępne w różnych modelach, cenach, kolorach. Jeszcze parę lat temu tylko wtajemniczeni wiedzieli, gdzie można zdobyć wojskowe opinacze czy desanty. Dodam, że buty te produkowane były wówczas w ograniczonej gamie rozmiarów, były niewygodne, ciężkie i wymagały wiele wysiłku przy ich pastowaniu. Obecnie buty górskie dostępne są praktycznie wszędzie, stanowią też zakup na każdą kieszeń, dlatego królują podczas imprez takich jak Wędrownicza Watra.

5. Koszulki drużyny- obecnie jest to obowiązkowy element wyposażenia w niemal każdym harcerskim środowisku. Dziś są tak bardzo powszechne, że swoje koszulki mają nie tylko drużyny, ale nawet zastępy. Wielką popularnością cieszą się też t-shirty wykonywane z okazji najróżniejszych harcerskich imprez, dostają je uczestnicy obozów, rajdów, biwaków. Obecnie są tak powszechne, że harcerze biorący udział w krakowskim zlocie wrócili do domów z plecakami wypełnionymi trzema koszulkami więcej. 10 lat temu tylko najbogatsze drużyny mogły pozwolić sobie na zamówienie koszulek z własnym logo, pozostałym pozostawała własna produkcja nadruków na koszulkach za pomocą szablonów i farby akrylowej. Kto próbował tej techniki wie, że wymaga ona nie lada talentu, dokładności i cierpliwości, a efekty zazwyczaj i tak pozostawiają wiele do życzenia.

6. Turystyczne butle gazowe- są małe, lekkie, bezpieczne i niedrogie. To ich największe zalety, które zdecydowały o ich ogromnej popularności zarówno wśród harcerzy, jak i turystów. 10 lat temu najpopularniejszym sprzętem służącym do przygotowania obiadu w warunkach turystycznych była metalowa maszynka, wyposażona w paliwko, na której stawiało się menażkę. Przygotowanie na niej posiłku wymagało nie lada cierpliwości, a ciężar maszynki oraz zapach paliwka nie sprzyjały komfortowemu noszeniu takiego zestawu w plecaku. Menażka, którą stawiano na maszynce zawsze była okrutnie osmolona i brudna. Wspominając takie wynalazki, naprawdę docenić można zalety współczesnych turystycznych butli gazowych.

7. photoblog.pl- serwis, który darzony jest przez wiele harcerskich drużyn ogromną sympatią. Przede wszystkim stanowi on obecnie jedną z najprostszych form harcerskich kronik. Dzięki portalowi można, w sposób łatwy i przystępny, na bieżąco dokumentować życie drużyny, zdawać relacje z wyjazdów, dodawać zdjęcia, komentować. Ponadto serwis doskonale sprawdza się jako swoista tablica ogłoszeń, daje możliwość szybkiego kontaktu między członkami drużyny. Co więcej integruje harcerskie środowiska, które mogą podglądać pracę innych drużyn, a także oceniać nawzajem swoje działania. Pozwala również pochwalić się swoimi osiągnięciami i promować harcerskie imprezy wśród młodych ludzi niezrzeszonych w ZHP. A wszystko to bez potrzeby znajomości obsługi i tworzenia stron WWW.

8. GPS w telefonach komórkowych- wynalazek dostępny na szerszą skalę dopiero od niedawna, tym samym w harcerskim świecie obecny jest bardzo krótko. Obecnie staje się coraz popularniejszy i zyskuje spore grono zwolenników w harcerskich mundurach. Wielu, nadal uważa, że nie jest w stanie zastąpić tradycyjnej mapy i pewnie jest w tym sporo prawdy. Warto jednak zauważyć, że harcerze coraz powszechniej uczestniczą w grach miejskich czy zwiedzają miasta polskie, a coraz częściej również europejskie, gdzie GPS sprawdza się doskonale. Ponadto zdarza nam się pojawiać znienacka w nowych miejscach, okazuje się wtedy, że nie mamy ze sobą ani mapy danego terenu ani możliwości jej zakupu, wtedy również można przekonać się, że komórkowy drogowskaźnik jest niezastąpiony. Dziś z uśmiechem możemy tylko wspomnieć szkicowane ręcznie mapki czy sposób wymyślony trochę później- wysyłanie za pomocą MMSów zdjęć potrzebnej mapy.

9. Nowe mundury- o reformie mundurowej w ZHP mówiło się już od dawna, jednak odważne i zdecydowane działania podjęto dopiero w 2005 roku, kiedy został uchwalony zmieniony Regulamin Mundurowy ZHP. Obecnie mija okres przejściowy przeznaczony na wymianę harcerskich mundurów, a krakowski zlot pokazuje, że reforma okazała się bezapelacyjnym sukcesem. Harcerze wyglądają dziś jednolicie, nowocześnie i zgrabnie. Zarazem nowe mundury w sposób bardzo dosłowny nawiązują do starego typu umundurowania, są po prostu ich elegantszą i praktyczniejszą wersją. Dzięki udanej reformie mundurowej już nigdy nie ujrzymy harcerskich spodenek kończących się w połowie pośladków i harcerskich spódnic sięgających kostek i za to chwała jej twórcom!

10. Namioty typu iglo- niewielkie, lekkie, wykonane z nowoczesnych materiałów. Jedynym ich minusem jest cena, ponieważ za dobrej jakości namiot niestety trzeba zapłacić sporo, jednak najlepszy dach nad głową na pewno wart jest wysokiej ceny. Ich rozpowszechnienie spowodowało przede wszystkim rewolucję w zakresie harcerskiej turystyki, od tego czasu każdy, nawet mało wprawiony, może podróżować z namiotem przytroczonym do plecaka, gdyż jego noszenie nie wymaga zbyt wiele poświęcenia. Dodatkowo współczesne igla są banalnie łatwe w rozłożeniu, co szczególnie przydaje się, gdy po całodziennej wędrówce nie ma ani trochę siły na wieczorną walkę z namiotem. Warto zauważyć również, że obecnie standardowo do namiotów dołączane są zestawy naprawcze, co zdecydowanie ułatwia naprawę namiotu w razie jego uszkodzenia. Współczesne namioty typu iglo są przytulne, ciepłe i wyposażone w wiele praktycznych elementów- kieszonek, przedsionków, podwójnych wejść oraz sporo innych ułatwiających biwakowe życie udogodnień.

Agnieszka Skóra

ODDANI SERCEM

2010-12-06T08:20:00.004+01:00

19 listopada 2010 roku w Lesznie w Katolickim Domu Kultury przy parafii p.w. Św. Józefa miało miejsce niezwykłe wydarzenie - jubileusz z okazji 50-lecia istnienia Kręgu Instruktorskiego ZHP im. hm. Tadeusza Solli.

Na uroczystość zostali zaproszeni przyjaciele kręgu, Komenda Hufca, komendanci i członkowie leszczyńskich kręgów, instruktorzy naszego Hufca, a także sympatycy i dobroczyńcy Kręgu. Całe spotkanie upłynęło w bardzo sympatycznej atmosferze kreowanej głównie przez Przewodniczącego Kręgu, hm. Jerzeego Lansjera, który grając na akordeonie zachęcał wszystkich obecnych do wspólnego śpiewu. Uroczystość umilały również opowiadane przez członków Kręgu anegdoty, których przez 50 lat harcerskiej wędrówki nazbierało się całkiem sporo. Jednym z najważniejszych momentów Jubileuszu było wręczenie wydanych specjalnie z okazji 50-lecia okolicznościowych medali „Oddani sercem”. Przyznano je członkom Kręgu oraz jego przyjaciołom i dobroczyńcom. Wśród uhonorowanych znalazł się również Prezydent Miasta Leszna- Tomasz Maleszy.

Jubilaci mieli okazję wysłuchać gratulacji od zgromadzonych, otrzymali też wiele pamiątkowych upominków. Podczas spotkania można było spróbować wykonanego specjalnie z tej okazji tortu przyozdobionego fotografiami Kręgu, a na zakończenie zjeść harcerską grochówkę. Z okazji 50-lecia istnienia Kręgu wydane zostało okolicznościowe pismo środowiska „Tadzionek”. Na jego pierwszej stronie przeczytać można: „Od 50-ciu lat śpiewamy Bratnie Słowo… nikt z nas chyba nie przewidział, że będziemy razem tyle lat”. Tego właśnie najbardziej Jubilatom gratulujemy!

pwd. Agnieszka Skóra

Zdjęcia dzięki uprzejmości dh hm. Jacka Cybichowskiego

3, 2, 1 - WRACAMY!

2010-12-05T12:00:00.002+01:00

Wakacje skończyły się już dawno, przeminęła też jesień, a świat otuliła puchata zima. To moment, kiedy przebudzamy się z marazmu i wracamy do pracy w redakcji Echa Hufca ze świeżym zapałem i energią. Dzisiaj rusza nowa odsłona strony Echa Hufca. Wraz z nowym wyglądem wprowadzamy również kilka zmian i innowacji. Po pierwsze możecie obserwować nasze wpisy na BLIPIE i TWITERZE, a także „polubić” nas na FACEBOOKU. Mamy nadzieję, że krótkie, na bieżąco dodawane notatki, pozwolą śledzić aktualności z życia społeczności leszczyńskich harcerzy. Po drugie zachęcamy do częstego odwiedzania zakładki KALENDARZ WYDARZEŃ HUFCA ZHP LESZNO. Informujemy tam o imprezach, akcjach, rajdach, biwakach, zlotach, spotkaniach. Chcemy, aby kalendarz pomagał Wam w harcerskiej pracy stanowiąc inspirację w planowaniu działań. Po trzecie i ostatnie piszcie do nas poprzez pocztę elektroniczną, forum i komentarze. Jesteśmy ciekawi Waszych przemyśleń, refleksji, uwag! A może chcecie dołączyć do redakcji EH? Serdecznie zapraszamy!

phm. Katarzyna Skóra

2010-10-14T12:08:00.005+02:00

Z wielkim żalem zawiadamiamy, że 13 października 2010 roku nad ranem, wieku 99 lat, zmarł

HM. WŁADYSŁAW PIOSICKI

Druh Władysław urodził się 26 maja 1911 roku w Hannowerze. Od 1921 roku zamieszkiwał w Lesznie, gdzie niedługo potem wstąpił do ZHP. Ukończył Seminarium Nauczycielskie, był żołnierzem kampanii wrześniowej w 1939 roku, pracował w Państwowym Domu Dziecka we Wschowie, a później jako nauczyciel plastyki w leszczyńskich szkołach i placówkach kultury. Przez całe swoje życie aktywnie działał w harcerstwie. Druh Władysław był zapalonym artystą plastykiem. Jego prace, najczęściej leszczyńskie pejzaże, można było podziwiać na licznych wystawach.

Społeczność Hufca ZHP Leszno, rodzina i przyjaciele pożegnają druha Władysława podczas mszy żałobnej, która odbędzie się w sobotę (16 października) o godz. 11:00 na cmentarzu przy ul. Kąkolewskiej.

Śmiertelnie zobojętniali

2010-10-13T16:11:00.002+02:00

Na cierpienie ludzkie, na cudzą krzywdę, na trudności, na własne życie - czy tacy naprawdę jesteśmy? A może tylko niewłaściwie wyciągnęłam dziś taki wniosek idąc ulicami miasta Poznania? Jesteśmy czuli, wrażliwi i chętni do pomocy, tylko jakoś tak nie ma okazji by to okazać. Nie wiem czy tak jest, nie wiem czy tak nie jest. Łatwo uogólniać w oparciu o statystyki, trudno, gdy jedyny punkt oparcia stanowią własne odczucia i emocje. Piszę o tym, co widziałam, widzę, o tym co czułam i co czuję.

Dziś w drodze do pracy stojąc na skrzyżowaniu ujrzałam starszą kobietę - tak, taką siwiutką, niziutką (pewnie też ze starości) z wielką torbą z zakupami - one naprawdę istnieją! Jako, że w wielkim mieście światła nie zmieniają się zbyt szybko, miałam okazję przyjrzeć się temu zjawisku dość dokładnie. Staruszka szła żwawo, gdybym nie widziała rozmiaru torby, którą niosła, to powiedziałabym, że szła całkiem szybko, ale wiedząc, ile ważą nawet najbardziej codzienne zakupy, uznałam, że Babcia nieźle zasuwa po tym chodniku. Jak już zapaliło się cudowne zielone światło, szybko przeszłam przez ulicę. Minęłam kilka osób, kilku zdrowych, silnych mężczyzn, zarówno idących w tym samym kierunku co ja, jak i tych idących w kierunku przeciwnym. Wszyscy widzieli Staruszkę, wszyscy ją mijali - wyprzedzali, ale nikt nawet do nie podszedł.

Jak się do niej zaczęłam zbliżać(kolejna seria świateł "zastawiła" mi drogę), to nagle poczułam napływające mnie przerażenie i niepewność. Tyle się przecież mówi o strasznych(nie, to nie jest literówka) ludziach. Może to jakiś "moherowy beret", jakich w naszym kraju przecież niemało - gdy zaproponuję pomoc, to zacznie wyzywać mnie od złodziejek lub jeszcze gorszych przypadków, co ja wtedy zrobię? A co jeśli się obrazi? Nie chcę jej urazić, a przecież Babcie czasem tak mają, że nie powiedzą, że im brakuje sił, Staruszka, którą mijałam szła przecież żwawo...

Z minuty na minutę wątpliwości coraz więcej, ostatnie spojrzenie, czy ktoś patrzy? Nie, chyba nie, podchodzę do starszej pani. Już zbliżając się pytam, czy mogłabym pomóc, cisza, babcia nawet się nie odwróciła - pewnie nie usłyszała, a może nie chciała usłyszeć? Za drugim podejściem, na które składało się to samo pytanie, tylko nieco głośniej oraz nawiązanie kontaktu wzrokowego, uzyskałam odpowiedź pozytywną. Starsza pani była wniebowzięta, naprawdę tej radości w jej oczach długo nie zapomnę. Kilkukrotnie spytała, czy aby te zakupy nie za ciężkie, oczywiście wytłumaczyła się - pojechała do hipermarketu, a tam wszystko takie tanie i tak wyszło, że torba na zakupy była wypełniona po brzegi. Nie miałam do niej pretensji, wiem, że za każdym razem, gdy wychodzę z ukochanego dyskontu spożywczego studentów wyglądam jak małe wielbłądziątko...

Czy to wymagało dużej odwagi? Ani odrobinę. Samo dojście do pracy było wręcz zabawne - pod domem Staruszki błądziły dwie starsze Niemki, szukające Starego Rynku. Miałam nowe zajęcie - zabranie ze sobą turystek - wcześniej powiedziałam Staruszce(mówiła po niemiecku!), że idę w tym kierunku, więc wiedziała, że nie będzie to dla mnie problemem. W ten sposób po wykonaniu jednego zadania bojowego dostałam "kolejne". Idąc w milczeniu mijałyśmy jeszcze jedną starszą panią. Ta niestety miała jeszcze większą torbę, niż "moja" Staruszka, i widocznie jej ciężar zmuszał ją do garbienia się. Minęłam ją z ciężkim sercem. Jednak po chwili poczułam złość!

To była całkiem wąska uliczka i z pewnością starszą panią widziało dwóch młodych mężczyzn, musieli ją zauważyć. Na jej drodze była też namiętnie obściskująca się para - oni może rzeczywiście nie zauważyli... Jednak wszyscy zachowali się obojętnie, nie wiem skąd i dokąd szła staruszka, zadanie numer dwa wymagało dokończenia - mój niemiecki jest tak beznadziejny, że z trudem upewniłam się, czy starsze panie wiedzą jak trafić z powrotem do hotelu, a co dopiero wytłumaczyć im drogę i to, że ja pójdę z tamtą starszą panią.

Wstyd mi było za tamtych ludzi, bo nie ruszyli szanownych czterech liter, tak samo jak wstyd mi było za samą siebie, mogłam przecież od razu podbiec do Staruszki, widziałam ją z daleka, a jednak ze stoickim spokojem, podeszłam do niej po chwili(może i lepiej wtedy mogłabym faktycznie usłyszeć, że próbuję ją okraść). To nie pierwszy raz kiedy taka sytuacja ma miejsce. Zdarzyło mi się już kiedyś zaproponować poniesienie zakupów osobie poruszającej się o kulach, tak samo jak tym razem, przeszłam tylko kilkaset metrów, ale oczywiście wcześniej bezmyślnie się zastanawiałam, czy zaoferować pomoc(w międzyczasie zdążyłam kupić bilet powrotny do domu), co mnie teraz wprawia w duże zakłopotanie.

Każdy z nas gardzi ludźmi uciekającymi z miejsca wypadku, nie udzielających pierwszej pomocy, a tak trudno wyciągnąć rękę do starszych ludzi, którymi przecież sami kiedyś będziemy! Pomagajmy, nie bójmy się(chyba muszę to sobie zapisać i powiesić na lodówce), satysfakcja z takiego "dobrego uczynku" jest wielka. Poza tym o wiele szybciej można zasnąć wiedząc, że pomogło się osobie w potrzebie, niż zastanawiając się czy ta osoba w potrzebie dała sobie radę sama, czy może ktoś jednak zdobył się na odwagę i jej pomógł... Nie bądźmy zobojętniali, bo skutecznie doprowadzimy naszą duszę do śmierci, a wtedy może zabraknąć osoby, która podejmie się reanimacji.

pwd. Paulina Woźniak - zastępczyni redaktor naczelnej EH, studentka etnolingwistyki na UAM, ratowniczka ZHP, gitarzystka, drużynowa nauczycielka śpiewu, z pasją poznaje kolejne języki obce.

Do startu, gotowi, start!

2010-10-10T20:31:00.002+02:00

"Ziemia moim ciałem, woda moją krwią, powietrze mym oddechem, ogień siłą mą" - te słowa harcerskiej piosenki stały się mottem tegorocznego "Harcerskiego Startu", który odbył się 2 października 2010 r. na terenie Zaborowa. Choć zainteresowanie imprezą ze strony leszczyńskich drużyn było niewielkie, to na pewno pozytywnych emocji i ciekawych wyzwań nie zabrakło dla tych, którzy odważyli się zmierzyć tego dnia z potęgą czterech żywiołów.

W „Harcerskim Starcie 2010” udział wzięły cztery jednostki leszczyńskiego hufca: 10 Drużyna Harcerska z Dąbcza, 18 Leszczyńska Drużyna Harcerska, 11 Leszczyńska Drużyna Harcerska oraz Gromada Zuchowa „Tęczowe Słoneczka” z Pawłowic. Harcerze oraz zuchy z tych właśnie drużyn stawili się w sobotni poranek w Szkole Podstawowej w Zaborowie, gdzie rozpoczął się leszczyński start w nowy harcerski rok. Tam na uczestników imprezy czekały zadania związane z czterema żywiołami. Pierwszym żywiołem, któremu stawić czoło musieli uczestnicy, było powietrze. W ramach tego bloku harcerze, pod czujnym okiem dh. phm. Piotra Piosickiego, wykonywali papierowe modele samolotów, które później ocenione zostały zarówno pod względem ich lotniczej sprawności, jak i estetyki oraz dokładności wykonania.

Następnie patrole ruszyły w trasę wokół zaborowskiej żwirowni, tam napotkały na zadania związane z kolejnymi żywiołami. Harcerze musieli wykazać się nie lada zgraniem i skrupulatnością podczas zmagań z wodą, po czym w ramach bloku ziemia przygotowywali stroje dla miss i mistera ekologii. Na ostatnim punkcie kontrolnym mogli dowiedzieć się jak obsługuje się turystyczną butlę gazową, a także ugotować przy jej pomocy herbatę dla harcerza, który właśnie poparzył sobie dłoń.

Po powrocie do szkoły na patrole czekało ostatnie zadanie, należało przygotować aranżację muzyczną do słów nieznanej im dotąd piosenki. Gdy patrole wykonały wszystkie zadania, czekał na nie ciepły posiłek oraz chwila odpoczynku umilona pokazem profesjonalnych modeli samolotów. Na zakończenie imprezy nastąpiło uroczyste podsumowanie „Harcerskiego Startu 2010”, podczas którego za najlepsze uznane zostały dwa patrole: z Gromady Zuchowej „Tęczowe Słoneczka” z Pawłowic oraz z 11 Leszczyńskiej Drużyny Harcerskiej. Organizatorzy postanowili wyróżnić również 10 DH oraz 18 LDH. Wszystkim drużynom przyznano także pamiątkowe nagrody. W ten sposób zakończył się nasz start w kolejny harcerski rok, a tym samym rozpoczął nowy etap wspólnej pracy, rozwoju, radości i wyzwań.

Serdeczne podziękowania chciałabym przekazać panu Dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr 4 w Lesznie, a także dh. phm. Piotrowi Piosickiemu. To właśnie dzięki wsparciu tych osób „Harcerski Start 2010” mógł stać się tak interesującą i inspirującą imprezą dla leszczyńskich drużyn. Wielkie podziękowania za wszelką pomoc kieruję również do 1 Leszczyńskiej Drużyny Wędrowniczej oraz Klubu Modelarskiego działającego przy SP 4.

Relacja z Harcerskiego Startu w TV Leszno

Zdjęcia dzięki uprzejmości pwd. Sylwii Wawrzyniak

pwd. Agnieszka Skóra- szefowa działu instruktorskiego, zastępczyni Komendanta Hufca Leszno ds. programowych, wędrowniczka i feministka, studentka I roku architektury krajobrazu, drużynowa leszczyńskiej drużyny wędrowniczej.

Hej żagle staw!

2010-10-04T09:14:00.006+02:00

W dniach 23- 26 września 2010 roku, wprost na zakończenie żeglarskiego sezonu, 12 LWDH wyjechała na rejs po Jeziorze Drawskim. Pogoda dopisała, humory były fantastyczne, a krajobrazy niezapomniane. Przeczytajcie i zobaczcie jak dokładnie wyglądała nasza żeglarska przygoda.

Podróż z Leszna do Czaplinka, gdzie zaczynało się nasz życie pod żaglami, choć długa, upłynęła w radosnej atmosferze. Nad Jezioro Drawskie przybyliśmy późnym popołudniem i od razu zajęliśmy miejsca na wyczarterowanych jachtach. Podzieleni zostaliśmy na 3 załogi, w których wspólnie żeglowaliśmy, gotowaliśmy i dbaliśmy o porządek na żaglówkach. Następnego dnia, z samego rana, zaczęliśmy przygotowania do wypłynięcia na jezioro. Gdy żagle poszły w górę, ruszyliśmy w kierunku wyspy o nazwie Bielawa, która jest jedną z największych jeziornych wysp w Polsce. Na pewno jest ona także jedną z najbardziej urokliwych, o czym mogliśmy się przekonać w czasie wieczornego spaceru.

W sobotni poranek przywitało nas słońce, a wraz z jego pierwszymi promieniami zaczęły się nasze ćwiczenia w rzucaniu kotwicą i cumą. Po nich popłynęliśmy w stronę Starego Drawska, gdzie mieliśmy okazję zwiedzić ruiny zamku z XIV- XVII wieku. Potem, niestety musieliśmy już wracać na marinę w Czaplinku, skąd czarterowane były nasze jachty, na których mogliśmy spędzić jeszcze jedną, ostatnią noc. W niedzielę czekały na nas jeszcze prace porządkowe na żaglówkach i kilkugodzinna podróż do Leszna, do którego wróciliśmy bardziej doświadczeni, uśmiechnięci i z niezapomnianymi wspomnieniami.

P.S. Serdecznie dziękujemy 12 LWDH za zaproszenie na rejs, a podczas niego za wyrozumiałość, entuzjazm, przekazane umiejętności i fantastyczną zabawę. Kaziu, Kala i Aga

pwd. Agnieszka Skóra- szefowa działu instruktorskiego, zastępczyni Komendanta Hufca Leszno ds. programowych, wędrowniczka i feministka, studentka I roku architektury krajobrazu, drużynowa leszczyńskiej drużyny wędrowniczej.

Zjazd Nadzwyczajny Hufca Leszno

2010-10-02T15:13:00.004+02:00

W ostatni wtorek, 28 września 2010 roku, odbył się Zjazd Nadzwyczajny Hufca ZHP Leszno w celu wyboru delegata na Zjazd Chorągwi. Instruktorzy zdecydowali, że do pozostałych delegatów, Komendanta Hufca hm. Rafała Maćkowiaka i phm. Katarzyny Skóry, dołączy hm. Wojciech Jędrzejczak, zastępca Komendanta Hufca ds. organizacyjncyh. Tym samym, ta trzyosobowa delegacja będzie reprezentowała nasz Hufiec podczas Zjazdu Chorągwi, ktory odbędzie się 11 grudnia 2010 roku.

Podczas Zjazdu dh Anita Naskręt z 1 Leszczyńskiej Drużyny Wędrowniczej złożyła Zobowiązanie Instruktorskie, wstępując tym samym w grono społeczności instruktorów leszczyńskiego Hufca.

phm. Katarzyna Skóra

Harcerski Start 2010 - etap internetowy

2010-09-29T09:14:00.000+02:00

Harcerski Start 2010 czas zacząć!

Tegoroczna inauguracja nowego roku harcerskiego upłynie na zmaganiach z potęgą czterech żywiołów. Pierwsze zadanie już czeka na rozwiązanie. Poniżej znajdują się dwa testy online sprawdzające Waszą wiedzę na temat powietrza, ognia, wody i ziemi. Jeden z nich został przygotowany dla patroli zuchowych, drugi natomiast dla patroli harcerskich. Odpowiedzcie na pytania zawarte w teście, a na końcu wpiszcie nazwę swojej drużyny. Zachęcamy byście test rozwiązywali wspólnie całą drużyną lub w gronie kilku jej członków, w końcu co dwie głowy to nie jedna. Na rozwiązane testy czekamy do 1 października do godz. 19.00. Zapraszam do zabawy!

Test dla zuchów

Test dla harcerzy

pwd. Agnieszka Skóra

Harcerski Start 2010

2010-09-27T20:39:00.002+02:00

Nieskończoność powietrza, dobroczynność i niebezpieczeństwo ognia, początek wszystkiego - woda i ostoja, czyli ziemia. Cztery żywioły drzemią w każdym z nas- zapraszamy na rajd, podczas, którego będziecie mogli odkryć, który z żywiołów jest Wam najbliższy. Zbierzcie patrol i przyjedźcie zmierzyć się z innymi drużynami Hufca Leszno, a przede wszystkim z potęgą czterech żywiołów.

Termin: 2- 3 października 2010
Etap internetowy: 29 września- 1 października http://www.echohufca.zhp.net.pl
Miejsce: Leszno i szeroko pojęte okolice
Nocleg: Szkoła Podstawowa nr 4 Zaborowie (ul. Rynek Zaborowski 26)
Koszt: 10 zł (w tym nocleg i obiad w sobotę)
Zgłoszenia: do 28.09.2010 r. do pwd. Agnieszki Skóry (agnieszkaskora@onet.eu lub 607 075 381 lub w Komendzie Hufca ZHP Leszno w dniu 28.09.2010 r. w godz. 17.00- 19.00). Po zgłoszeniu patrol otrzyma szczegółowe informacje dotyczące programu Harcerskiego Startu.
Patrole: drużyny harcerskie oraz gromady zuchowe wyłącznie z pełnoletnim opiekunem (patrol musi posiadać wyposażoną apteczkę, dwie kamizelki odblaskowe, co najmniej jedną latarkę oraz własny prowiant na kolację i śniadanie).

Przypominamy, że już jutro mija termin zgłoszeń!

Jak zharcerzyć wakacje z rodzicami?

2010-09-20T20:26:00.001+02:00

Wiem, wiem wakacje dopiero za nami, ale tak to już jest, że niektóre rzeczy warto omówić nawet z dużym wyprzedzeniem w czasie. Poza tym ten konkurs ogłoszony przez redakcję EH, ach kusi, kusi... Niestety nie każdy ma, a właściwie miał, możliwość spędzenia wakacji na obozie harcerskim. Zaraz, zaraz jak to nie? Oczywiście, że miał! Nawet z pozoru nudne wakacje można zwyczajnie w świecie zharcerzyć! Nie wierzycie? Sprawdźcie sami i od teraz wyjeżdżajcie na obozy harcerskie z rodziną kiedy tylko chcecie!

Na dobry początek

Zanim harcerze wyjadą na wakacje, kadra musi przygotować plan pracy. To coś, czego większość z nas nie robi prawie nigdy przed wyjazdem na wakacje, a to duży błąd. Warto już dużo wcześniej wybrać miejsce, w którym razem z naszą rodziną spędzimy dwa tygodnie lub więcej. Jeżeli ciekawych miejsc wartych zwiedzenia jest więcej niż będziemy w stanie odwiedzić, warto przygotować plebiscyt lub zwyczajne demokratyczne głosowanie. W ten sposób unikniemy niepotrzebnych sporów i kłótni w trakcie wakacji.

Każdy harcerski wyjazd musi zostać uprzednio zgłoszony w kuratorium, miejsce musi być sprawdzone przez sanepid. Nie bójcie się, nie każę nikomu wysyłać nigdzie sanepidu, czy meldować się w kuratorium. Jednak warto poszperać w internecie i poszukać informacji na temat hotelu, ośrodka czy pola namiotowego, w którym zamierzamy mieszkać przez kilka dni wakacji. Internet to prawdziwa kopalnia wiedzy, dzięki niemu możemy lepiej przygotować się do wyjazdu - będziemy wiedzieć co zabrać koniecznie, a co z czystym sumieniem możemy zostawić w domu. Ponadto warto powiedzieć sąsiadowi lub komuś z rodziny, że wyjeżdżamy na kilka dni. Uwierzcie mi nie ma lepszej ochrony, niż dobrzy zaufani sąsiedzi, a przy okazji może podleją nam kwiatki? Odradzam zostawianie informacji na wszelkiego rodzaju portalach społecznościowych - mogą stać się zaproszeniem dla złodziei.

Co dalej?

Mamy już plan, przygotowaliśmy psychicznie babcie, dziadków, ciotki i sąsiadki na to, że wyjeżdżamy, miejsce do którego się wybieramy jest sprawdzone. Pozostaje nam wprowadzić nieco harcerskiego życia, do naszego wakacyjnego życia.

Pobudka, w przeciwieństwie do obozów harcerskich tą można zaplanować na godzinę 8:30 - 9:00. W ten sposób nie prześpimy całego dnia, ale też nie będziemy wstawać razem z kurami o świcie. Z doświadczenia wiem, że z tym punktem dnia zdecydowanie większy problem mamy my, aniżeli nasi kochani rodzice. Nie zdziwcie się, jak po trzech dniach takiego wstawania będziecie wściekli na siebie samych, jest to absolutnie naturalna reakcja każdego nastolatka. Rodzice za to będą szczęśliwi, gdy będą nas mieli na nogach od samego rana ;-).

Zaprawa poranna, zwana również rozgrzewką. W tym punkcie to my mamy znaczną przewagę, możemy wykazać się świetną formą (nawet jeśli nie jest znakomita, to przy rodzicach po prostu wymiatamy ;-)). Pamiętajmy jednak, że nasi rodzice na co dzień nie mają tyle ruchu co my (chwała szkole za obowiązkowy w-f), więc nie musimy ich od początku ciągnąć na 3 kilometrowy bieg. Rodzicom wystarczy szybki spacer, za to my możemy zaszaleć - ja wiem, że Wam się nie chce, ale to naprawdę świetny sposób na rozpoczęcie dnia. Podziękujecie mi, jak po wakacjach nie będziecie umierać po przebiegnięciu kilku okrążeń na rozgrzewce ;-).

Posiłki. Dobrze ustalić konkretne godziny nawet wtedy, gdy to my sami będziemy gotować (należy od razu ustalić kto, kiedy ma dyżur w kuchni), a zwłaszcza wtedy, gdy korzystamy z jedzenia stołówkowego i mamy sztywne ramy czasowe, do których musimy się dopasować.

Zwiad terenowy. Warto wiedzieć coś na temat miejsca, w którym się przebywa nawet, jeśli sprawdziliśmy już wszystkie możliwe informacje w internecie. Do zabawy zaprośmy rodziców, podzielmy się na pary, trójki (jak nam pasuje) i wymyślmy sobie nawzajem pytania. Wieje nudą? Niekoniecznie, wystarczy, że wymyślimy zabawne pytania: ile śmietników znajduje się w mieście, ile procent kobiet po 60-tym roku życia nosi moherowy beret, czy ile lat ma miejscowy proboszcz? Zabawy może być co nie miara, zarówno przy szukaniu odpowiedzi, jak i ich porównywaniu.

Przerwa poobiednia i czas wolny, tego nie może zabraknąć. W przeciwnym razie nasze zharcerzone, rodzinne wakacje staną się jednym wielkim horrorem bez happy endu, w którym wszyscy będziemy mieli sobie serdecznie dość...

Na zakończenie dnia możemy zorganizować małe ognisko. Nawet w rodzinnym gronie można przecież pośpiewać przy płomieniach, pogadać o tym co nam się podobało, a co można by było zmienić, nie tylko w wakacjach, ale też w codziennym życiu. Jesteśmy coraz bardziej zabiegani i brakuje nam czasu na wspólne rozmowy. Nie marnujmy takiej okazji by być blisko z własną rodziną, a nóż widelec zobaczymy, że z rodzicami naprawdę można się przyjaźnić!

Apel wieczorny i poranny byłby niemałym przegięciem na wspólnych wakacjach z rodzicami, przecież jeżeli któregoś z nas zabraknie, to rodzice to od razu zauważą i zaczną szukać. Mimo to, warto codziennie rano wygospodarować 15 minut na ustalenie jak zamierzamy spędzać dany dzień (np. gdy pogoda nie pasuje by spacerować i trzeba wybrać jedną z opcji planu B) lub po prostu zgłoszenie zgubienia ładowarki do telefonu, może po protu ktoś ją położył w innym miejscu. Wieczorem można omówić miniony dzień i ewentualnie zrobić wstępne plany, co do dnia następnego. Apel poranny można zakończyć wzajemną kontrolą czystości, a co! Pokażmy rodzicom, że mają bałagan (choć bardziej prawdopodobne jest to, że to oni będą nas ścigać za bałagan...).

Na koniec...

Muszę zauważyć, że pomimo wielu starań wakacje z rodzicami nie zastąpiły mi obozu harcerskiego, z którego niestety musiałam zrezygnować. Nie zastąpiły, ale sprawiły, że czułam się prawie jak na obozie harcerskim (proszę mi tu nie cytować reklam i nie mówić, że prawie robi wielką różnicę;p). Wiadomo, nie wszystko udało się tak jak bym tego chciała, ale wiele rzeczy bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło. Nigdy bym nie przypuszczała, że wakacje z rodzicami mogą naprawdę być jedną, wielką, harcerską przygodą, której każdemu z Was serdecznie życzę. Nie zabraknie oczywiście nieporozumień i sprzeczek, ale trudno ich uniknąć. Za to świetną zabawę mogę zapewnić bez najmniejszych wątpliwości.

pwd. Paulina Woźniak - zastępczyni redaktor naczelnej EH, studentka etnolingwistyki na UAM, ratowniczka ZHP, gitarzystka, drużynowa nauczycielka śpiewu, z pasją poznaje kolejne języki obce.

Foksik

2010-09-15T20:27:00.001+02:00

Nazywam się Foksik, kiedyś miałem kochającą rodzinę i dom, teraz już od długiego czasu przebywam w schronisku, odkąd do niego przybyłem przewinęło się przez nie wiele psów, różnej maści, wielkości i z różnymi problemami.

Ja jestem, tutaj najdłużej i Bingo, ślepy trochę znerwicowany, nadal nie rozumie gdzie się znalazł, dlaczego dookoła psy szczekają, co się dzieję, i dlaczego dookoła płot, mała klatka. Znalazła się już jednak pani która chce go zabrać do siebie jesienią. I zostanę tylko ja, wszystkich moich kolegów już zabrali, ostatni poszedł biszkopt w zeszłym tygodniu, tylko mnie nikt nie chce. Ostatnio przyszło wiele nowych psiaków, niektóre już ktoś wziął, niektóre jeszcze czekają. Niektóre nie mają szans na adopcję, na przykład Herkules, jest stary, ślepy, prawie nie wychodzi z budy, albo bezimienny, którego wolontariuszkom ani razu nie udało się wyciągnąć z boksu, siedzi cały czas za budą, albo pomiędzy dwoma. Są też takie które lada dzień znajdą domy, m.in. miot sześciotygodniowych szczeniąt, są młode i, według ludzi, śliczne więc mają 100% szanse na adopcję w ciągu najbliższych tygodni. Niektóre mają problemy zdrowotne np. Aisza która ma chore tylne łapy. Najbardziej nowego domu potrzebuje Paco, który jest strasznie znerwicowany po tym jak adoptowano jego mamę Poli.

Teraz trochę o mnie, jestem mieszańcem foksteriera, mam średnio długą sierść, dość szorstką, aktualnie ostrzyżoną, mam czarno-białe umaszczenie z rudymi łatkami. Jestem średniej wysokości, mam stojące uszka i obcięty ogonek, w tym roku skończyłem 5 lat. W schronisku przebywam już 2 lata. Lubię kontakt z człowiekiem i innymi psami, chciałbym trafić do osoby aktywnej i lubiącej ruch i mającej dzieci z którymi mógłbym się bawić. Jeśli ktoś z was chce przygarnąć mnie, lub któregoś z moich kolegów , których wymieniłem to przyjdźcie do schroniska, wszystkie psiaki, które opisałem i inne znajdziecie na http://www.adopcja-leszno.za.pl.

Anna Baraniak- uczennica I LO w klasie o profilu humanistycznym. Członkini 1 Leszczyńskiej Drużyny Wędrowniczej, miłośniczka zwierząt: zarówno tych małych, jak i trochę większych, właścicielka kota, rybek i dwóch żółwi.

Krótka historia przeskakiwania przez fontanny

2010-09-11T14:48:00.000+02:00

W listopadzie zeszłego roku pisałam o trzech płomieniach i trzech polanach, które po raz pierwszy pojawiły się na lewych pagonach mundurów leszczyńskich harcerzy. Wtedy zaczynaliśmy działać jako Próbna Drużyna Wędrownicza. Dziś właściwie też jesteśmy na początku wędrówki, tyle, że już nie na próbę. Jak wyglądała nasza dotychczasowa wspólna droga, zobaczcie sami.

Na początku listopada odbyła się pierwsza wędrownicza zbiórka. Od tego czasu do naszego środowiska przybyło kilka nowych osób, zdążyłam wiele razy zaskoczyć się wędrowniczą pomysłowością i przekonać, że wychowanie zgodnie z ideałami Kodeksu Wędrowniczego to całkiem fajna sprawa.

W ciągu 10 miesięcy naszej działalności najbardziej zdziwiłam się kiedy okazało się, że w środku lasu, na końcu cywilizowanego świata, mamy ze sobą DVD (przenośne rzecz jasna). Prócz tego wędrownicy zrobili też kilka innych dziwnych rzeczy…

Naszym ulubionym elementem miejskiego krajobrazu stały się fontanny, zwłaszcza te przez które można biegać bez zmoczenia czegokolwiek. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że nie ma takiej fontanny koło której przeszlibyśmy obojętnie.

Ważną rolę w krótkiej historii naszej drużyny odegrało także PKP, które nie tylko zapewnia nam transport w najróżniejsze miejsca, ale przede wszystkim jest źródłem niezliczonej ilości anegdot. Wszyscy pamiętamy niesamowitego Pana z Tubą z pociągu do Starkowa i zamarzniętą toaletę w pociągu do Ostrowa, jednak nic nie przebije Człowieka- Spidermena z pociągu relacji Świnoujście- Kraków. Tak, tak pozdrawiamy PKP i konduktorów- poliglotów.

Wędrownicza praca opiera się na rozwoju siły ciała, umysłu i ducha, zatem podczas wędrowniczych zbiórek nie tylko dyskutujemy i kształtujemy swoje poglądy, ale przede wszystkim działamy. Byliśmy w leszczyńskim parku linowym, na kręgielni, a ostatnio we wrocławskim parku wodnym.

Nasza drużyna w ciągu roku miała też okazję wziąć udział w wielu imprezach, zarówno hufcowych, jak i tych organizowanych na szerszą skalę. Współorganizowaliśmy Rajd Mikołajkowy w Hufcu Leszno, wyjechaliśmy na V Rajdo- Biwak Szlakiem Powstańców Wielkopolskich do Nowych Skalmierzyc, a wakacje spędziliśmy na Jubileuszowym Zlocie Stulecia Harcerstwa w Krakowie.

Podczas naszego wspólnego działania nie brakowało też czasu na refleksję i kształtowanie światopoglądu. Wiele godzin spędziliśmy na dyskusjach dotyczących najbardziej aktualnych problemów współczesnego świata, rozmawialiśmy o demokracji, feminizmie, a także wakacyjnej pracy młodych ludzi.

Od sierpnia działamy oficjalnie pod nazwą: 1 Leszczyńska Drużyna Wędrownicza, powyżej opisałam te momenty, które wpływają na to, jaką drużyną jesteśmy, jednak najważniejszego nie da się tu opowiedzieć. Jesteśmy bowiem, jak mówi nasza Konstytucja, środowiskiem skupiającym ludzi szukających wspólnie swoich życiowych dróg, odkrywających swoje pasje i powołania w oparciu o ideały prawdy, równości, wolności i tolerancji. Wyczyn jest dla nas drogą do doskonałości, służba jest drogą do dorosłości, wędrówka drogą do poznania siebie i ciągłego samorozwoju. I to w tym naszym wspólnym przeskakiwaniu przez fontanny jest najważniejsze!

Maksio jakich wiele

2010-09-08T21:03:00.000+02:00

Mam na imię Maksio, mam 4 lata i jestem mieszańcem dobermana i owczarka niemieckiego, a przynajmniej tak mówili moi właściciele. Moja historia, nie do końca szczęśliwa.

Urodziłem się na wsi, przez kilka tygodni mieszkałem z moją mamusią na farmie. Przyjeżdżali do nas różni ludzie i zabierali moje rodzeństwo, aż zostałem sam. Nie rozumiałem czemu ich zabierają. Pewnego dnia przyszedł młody pan, pytał o szczeniaki. Zobaczył mnie i powiedział, że on mnie weźmie. Podniósł mnie i włożył do kartonika. Przywiózł mnie do mojego nowego domu. Bawił się ze mną, chodziliśmy na dwór, trochę mu rzeczy pogryzłem, jak mi się nudziło ale nie byłem bardzo niesforny. Po trzech latach do naszego domu zaczęła przychodzić jakaś pani i po kilku miesiącach wprowadziła się do nas, była miła, chodziliśmy razem na spacery i bawiliśmy się. Potem coś zaczęło się psuć między nami, wyczuwałem napięcie w głosie mojego pana, próbowałem go pocieszyć, ale tylko odwracał wzrok i ocierał łzy. Pani i pan często rozmawiali o mnie, wyczuwałem to. Pewnego dnia pan jak zwykle wziął smycz, założył mi kaganiec i wyszliśmy na spacerek. Był dość długi, doszliśmy do parku w którym nigdy nie byłem. Pełno tam było dziwnych zwierząt. Pan spotkał dwóch innych panów w dziwnych strojach, stojących przy jakimś budynku. Przystanął i rozmawiał z nimi o mnie. Zdziwiło mnie to, bo pierwszy raz ich widziałem. Zacząłem się denerwować. Po chwili weszliśmy do małego pomieszczenia, pan usiadł przy stoliku obok jednego z panów i zaczął coś pisać. Dwóch panów przyglądało mu się dokładnie. Potem pan wstał i podał smycz jednemu z tych panów, poczułem narastającą panikę, ale nie dałem tego po sobie poznać. Ten pan zdjął mi kaganiec i wszedł za metalowy ścianę, zamknął za sobą drzwi, odwróciłem się i zobaczyłem że mój pan został na zewnątrz. Pan, który mnie prowadził podszedł do budy i przypiął mnie do łańcucha.

Dookoła było pełno psów w klatkach, szczekały na mnie, niektóre opierały się łapami o klatki by lepiej przyjrzeć się „nowemu”. Schowałem się do tej budy, bałem się tych psów, zasnąłem. Po kilku godzinach, gdy się obudziłem, postanowiłem z nimi porozmawiać, co mi szkodzi, przecież są w klatkach. Wyszedłem z budy i zacząłem rozmawiać z biało czarnym psiakiem z klatki obok mojej budy. Wytłumaczył mi że to miejsce jest schroniskiem, stąd mogą mnie wziąć dobrzy ludzie, wtedy już nigdy tu nie wrócę, albo mogą przyjść po mnie źli ludzie, wtedy będę musiał tu wrócić, albo mogę też tak jak on nieskończenie długo siedzieć w schronisku. Przedstawił mnie innym psom, sam kiedyś nazywał się kropek, ale w schronisku dostał imię Foksik. Teraz mam nadzieję, że przyjdą po mnie ci dobrzy ludzie i zabiorą mnie na zawsze i będzie jak dawniej.

Maksio został przyprowadzony do schroniska 4 sierpnia 2010, nie można go jeszcze zabrać, ale inne psiaki np. Foksik, który siedzi już u nas ponad rok, czekają na adopcję, pomóżcie choć jednemu psiakowi, a świat będzie lepszy, chociaż dla niego. Więcej zdjęć i opisów psiaków znajdziecie na http://www.adopcja-leszno.za.pl

Mundur, a sprawa osobowości

2010-09-05T12:19:00.001+02:00

Organizując w 1907 roku pierwszy obóz skautowy na wyspie Brownsea, Robert Baden- Powell wyposażył chłopców w identyczne mundury, po to, aby poprzez strój nie można było ustalić ich przynależności klasowej. Odtąd mundur stał się jednym z elementów metody skautowej, a później harcerskiej. W przeciągu lat zmieniał się kolor munduru, krój, materiał, ale idea identycznie ubranych harcerzy, mająca podkreślić ich równość, pozostała.

W roku stulecia harcerstwa miały miejsce rozliczne debaty o miejscu ruchu harcerskiego w rzeczywistości współczesnej Polski. Odezwały się głosy, że harcerstwo jest gwałtem na indywidualności, a wyrazem tego jest choćby uniformizacja. Mówiono (np. tutaj, czy tutaj) - prawdziwe osobowości nie dają się wbić w mundur, identyczny jak sto tysięcy innych osób, to zabija indywidualizm!

Zastanawiam się, jak naiwanym trzeba być, aby uznać, że indywidualizm może zostać choćby nadszarpnięty poprzez włożenie munduru (harcerskiego, wojskowego, czy jakiekolwiek innego). Przecież prawdziwa osobowość nie wynika z ubioru, który jest tylko formą zewnętrzności, a z głębi, z wnętrza: potęgi umysłu, siły charakteru, hartu ducha. Można mnożyć przykłady prawdziwych indywidualności, osób, które odniosły życiowy sukces, a zostały wychowane metodą skautową (np. Skauci, którzy zostali milionerami). Okazuje się więc, że harcerstwo nie zabija indywidualności, nie jest przeszkodą dla kareiery, nie powoduje tamowania rozwoju osobowości, a wręcz przeciwnie naturalnie stymuluje jej rozwój, rozwijając najlepsze cechy charakteru, jakie młody harcerz w sobie ma. I trudno sobie wyobrazić, aby noszenie munduru mogło być ku temu przeszkodą. Harcerstwo przygotowuje do dorosłości. A przecież również uniformizacja jest jej elementem. Przykładem są pracownicze mundurki w bankach, korporacjach, sędziowskie togi, lekarskie fartuchy itp. Nie jest więc mundur li jedynie wymysłem pokręconych harcerskich instruktorów, każdorazowo jest środkiem do osiągnięcia określonego celu. W harcerstwie tym celem jest ukrycie różnic społecznych mogących wyniknąć z noszonego stroju. Inne oczywiście są cele pracowniczych uniformizacji. A mimo to, unifikacje te są irrelewantne dla osobowości, charakteru, indywidualizmu.

Aby nie być gołosłowną podeprę się prawdziwym autorytetem z dziedziny mody. Scott Schuman jest autorem street-fashionego bloga The Sartorialist (street fashion, czyli poszukiwanie ciekawie ubranych ludzi najczęściej na ulicach dużych miast, przykładem street fashion był artykuł Modna Watra). Przeglądając pewnego popołudnia stronę The Sartorialist zobaczyłam to zniewalające zdjęcie. Tę młodą dziewczynę Schuman spotał na Pitti Uomo we Florencji. Była ubrana w zielony uniform, które nosiły wszystkie sprzątające dziewczyny, ale tylko ona jedna wyróżniała się z tłumu. Schuman pisze, że nie wie nic o tej dziewczynie, ale jej fryzura, kolczyki, biżuteria pozwalają twierdzić, że ma styl, a mundurek sprzątaczki wcale go nie skrywa. The Sartorialist (podkreślam: guru współczesnej mody) pisze dalej: "mundury są ze swej natury próbą podporządkowania pewnemu kodeksowi wyglądu. Interesujące jest to, gdy ludzie potrafią wyznaczyć granice dla uniformizacji, nie tracąc jednocześnie swojej wyjątkowości".

Z całą pewnością mundur harcerski nie tłamsi osobowości, nie zabija indywidualizmu, nie przytłacza charakteru. A jeśli ktoś poddaje to w wątpliwość, niech czasem przyjrzy się harcerskiej drużynie: identycznie ubrani, a tak różni, tak barwni, tak wyjątkowi.

Kto nie idzie do przodu, ten się cofa

2010-09-01T20:51:00.001+02:00

Dobry instruktor to przede wszystkim taki, który cały czas się rozwija. Zarówno pod względem fizycznym jak i duchowym. Są takie aspekty życia, w których nad naszym rozwojem możemy pracować sami, są jednak takie dziedziny, w których niestety samorozwój jest nie możliwy. Co wtedy ze sobą zrobić? Zdecydowanie wziąć się w garść i skorzystać z pomocy innych!

Warsztaty animacji, to im zamierzam poświęcić ten właśnie artykuł. Moja chęć wzięcia w nich udziału wcale nie miała super instruktorskiego uzasadnienia . Owszem, jako, że staram się być dobra w tym co robię, mam silną potrzebę stałego rozwijania się, ale na warsztaty jechałam ze szczególną myślą spotkania się z ludźmi, których poznałam na kursie drużynowych.

Mimo towarzyskich pobudek, które mną kierowały, jeszcze przed wyjazdem byłam pewna, że to będzie mile i efektywnie spędzony weekend. Warsztaty, które odbyły się w Marianówce k. Bystrzycy Kłodzkiej, pod koniec maja, były okazją nie tylko do spotkania znajomych, poznania nowych ludzi, ale także świetną zabawą i pouczającym doświadczeniem.

Z czego to wynika? Prawdopodobnie z zastosowania elementów metody harcerskiej, a dokładnie uczenia przez działanie. Dzięki temu zarówno uczestnicy jak i organizatorzy nie tylko uczyli (się), ale także czerpali z tego nie małą satysfakcję, dobrze się przy tym wszystkim bawiąc. Czyż jest inny sposób nauczenia się rozmaitych gier i form spędzania czasu z dziećmi, jak nie właśnie poprzez branie udziału w zabawie? Z pewnością nie, a każdy musi mi uwierzyć na słowo, że taka nauka to tylko i wyłącznie przyjemność.

Niemałym plusem była świetnie wyszkolona kadra kursu, która poprowadziła zajęcia w sposób interesujący i ciekawy - w końcu niektóre zabawy były naprawdę dla małych dzieci, a my i tak świetnie się bawiliśmy! W tym miejscu pragnę serdecznie pozdrowić druhny: Joannę Skupińską, Annę Trelę i Annę Wojnowską i podziękować im za wspaniałe warsztaty, oraz pozdrowić Zbigniewa Skupińskiego, który przygotowywał dla nas posiłki i pomagał nam w dotarciu na miejsce odbierając nas ze stacji PKP i dowożąc na miejsce warsztatów.

Ponadto, warto zauważyć, że wędrownikom i instruktorom nie wypada tak po prostu bawić się i pląsać, a takie warsztaty animacji są świetną wymówką, by choć przez chwilę poczuć się jak dziecko. Ale co tu dużo pisać. Myślę, że najlepiej przekonam wszystkich, do brania udziału w tego typu warsztatach, poprzez pokazanie kilku zdjęć, na których widać z jaką frajdą zdobywaliśmy nową wiedzę. Warto się szkolić!!!
Tańce integracyjne. Uczestnicy kursu w akcji + nasze dzieła.Grupowa zabawa wykorzystująca refleks – czuliśmy nawet uściski dłoni, których nie było.Twister - wersja dla trochę mniej zamożnych.

Jeszcze raz serdeczne pozdrowienia dla dh. Zbigniewa, który był autorem większości zdjęć ;-)

pwd. Paulina Woźniak - zastępczyni redaktor naczelnej EH, studentka etnolingwistyki na UAM, ratowniczka ZHP, gitarzystka, drużynowa nauczycielka śpiewu, z pasją poznaje kolejne języki obce.

Na 100%

2010-08-27T14:34:00.006+02:00

We wtorek 24 sierpnia 2010 roku o godzinie 9 rano rozpoczął się jeden z najsmutniejszych momentów Jubileuszowego Zlotu Stulecia Harcerstwa w Krakowie- końcowy apel. Zaraz po nim reprezentacja Leszno- Rawicz w strugach deszczu rozpoczęła pakowanie obozowego sprzętu, później wsiedliśmy do autokaru i z uśmiechami na twarzach wróciliśmy do domu. Dziś jesteśmy już umyci i wyspani, zatem nadszedł czas, by podzielić się z czytelnikami Echa Hufca wspomnieniami ze Zlotu. Co się działo- zobaczcie sami!

Podobóz leszczyński znajdował się na terenie Gniazda Wielkopolskiego, które usytuowane było w samym centrum krakowskich Błoń. Obozowa pionierka naszej Chorągwi nawiązywała do tradycji kolei wąskotorowej.Nasz podobóz zaczął powstawać jeden dzień przed rozpoczęciem Zlotu, leszczyńscy wędrownicy pojawili się na Błoniach już 15 sierpnia. Choć aura nie była sprzyjająca prace w obozowisku posuwały się szybko. Dlatego, gdy autokarem i pociągiem przyjechała cała reprezentacja leszczyńsko- rawicka na naszym terenie stała już brama, maszt, stołówka i namioty. W czasie sześciu zlotowych dni uczestnicy mogli wziąć udział w zajęciach programowych, które dotyczyły najróżniejszych dziedzin: zdrowia, sportu, przyrody, historii, wiedzy o współczesnym świecie. Spośród setek propozycji programowych można było wybrać aktywności tradycyjne, jak i te oryginalniejsze i zaskakujące. Na zdjęciu można zobaczyć harcerzy grających w hokeja za pomocą... mopów. Wśród proponowanych zajęć można było znaleźć prawdziwe perełki. Już pierwszego dnia leszczyńscy wędrownicy trafili na zajęcia z samoobrony, które były obiektem licznych wspomnień do ostatnich chwil Zlotu. Wrócili z nich poobijani i zmęczeni, ale z ogromnym zadowoleniem na twarzach. Zlotowicze brali też udział w innych interesujących propozycjach programowych: grze botanicznej, spacerze po Kopcu Kościuszki oraz szwedzkiej grze zręcznościowej KUBB (na zdjęciu po prawej). W sobotę 21 sierpnia uczestnicy Zlotu mieli okazję spotkać się na Starym Rynku podczas Dnia Krakowskiego. Była to impreza przygotowana przez harcerzy dla mieszkańców miasta. Każdy, kto przybył na festyn miał okazję zobaczyć, spróbować oraz doświadczyć, tego, co harcerze robią na co dzień. W czasie Dnia Krakowskiego każda chorągiew starała się pokazać z jak najlepszej strony. Chętni mogli zrobić sobie zdjęcie z warszawską syrenką, pomalować Wrocław, a także pograć w żywe szachy. Ci, którzy przybyli na stoisko Chorągwi Wielkopolskiej mogli spróbować tradycyjnych pyr z gziką. Początkowo potrawa wzbudzała wiele wątpliwości, ale okazało się, że wszystkim smakowała wyśmienicie. Zadaniem wielkopolskich harcerzy było przygotowanie jak największej ilości porcji pyr z gziką, ustanawiając tym samym rekord Polski. Nasza reprezentacja podzielona została na cztery sekcje: gotowaczy ziemniaków, krajaczy, mieszaczy serka i wydawaczy. Szyku dodawały nam wielkopolskie koszulki i papierowe kucharskie czapki. Podczas Zlotu uczestnicy mieli do wyboru zajęcia dotyczące skutecznych kampanii antyrasistowskich. Większość leszczyńskich harcerzy wzięła w nich udział. W czasie zajęć zostali zainspirowani przez druha Wiktora Marszałka do przygotowania akcji przeciwdziałającej rasizmowi także podczas pobytu w Krakowie. Do działania wyłączyli się także harcerze z innych podobozów, przede wszystkim harcerki z Poznania pasjonujące się "body paintingiem".Na krakowskich Błoniach powstał baner "Harcerze przeciwko rasizmowi", na którym każdy mógł odbić swoją dłoń lub stopę na znak poparcia akcji. Prócz tego harcerze propagowali treści antyrasistowskie i zbierali podpisy pod petycją "Nigdy więcej rasizmu na Allegro". Wieczorem, w czasie koncertu akcję wsparł zespół Akurat. Nasz podobóz był miejscem chętnie odwiedzanym przez harcerskich przyjaciół. Już na samym początku Zlotu odwiedziły nas druhny z Kręgu "Kapsel". Później gościliśmy Skarbnika Chorągwi z żoną, byłego Naczelnika ZHP hm. Ryszarda Wosińskiego, a także przedstawicieli naszego Hufca: hm. Tomasza Żurka, reprezentację seniorów oraz Komendy Hufca. Krakowskie Błonia znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie Parku im. H. Jordana. Było to miejsce, w którym odbywała się większość zlotowych zajęć, jednak podobało się ono harcerzom tak bardzo, że większość czasu wolnego spędzaliśmy właśnie tam. Obowiązkiem zlotowego zastępu było przygotowanie posiłków. Praca zaczynała się już od rana, o świcie należało odebrać pakiet na śniadanie oraz lunch. Po południu harcerze przygotowali obiadokolację. Mimo wcześniejszych obaw jedzenie było dobre i pożywne, smakowało nawet Premierowi, który zjadł zupę pomidorową i filet z kurczaka. Zlotowe dni były wypełnione atrakcjami do samego końca. Każdego wieczoru można było skorzystać z wielu propozycji: odwiedzić jedną z kawiarenek, posłuchać koncertów na głównej scenie Zlotu, spotkać się z podróżnikami lub uczestniczyć grach i zabawach integracyjnych. Uczestnictwo w Zlocie dało możliwość poznania Krakowa. Byliśmy w Kościele Mariackim, w Katedrze na Wawelu, na Kazimierzu, krakowskim zoo oraz Starym Mieście. Mieliśmy oczywiście okazję posłuchać hejnału, zobaczyć zionącego ogniem smoka oraz zjeść słynne zapiekanki. Leszczyńska reprezentacja brała udział we wszystkich najważniejszych zlotowych wydarzeniach. W pełnym słońcu wysłuchaliśmy przemówienia Premiera inaugurującego Zlot, w niedzielę uczestniczyliśmy we Mszy Świętej na Wawelu z udziałem Prezydenta RP i jego małżonki, koncelebrowanej przez kardynała Dziwisza. Ponadto Zlot był też okazją do spotkania ze znanymi ludźmi min. Prezesem NBP Markiem Belką.W leszczyńsko- rawickim podobozie miało miejsce wiele ważnych wydarzeń integrujących reprezentację. Podczas wizyty Komendanta Hufca Leszno druhna Magdalena Kaczmarek, drużynowa 8 Leszczyńskiej Drużyny Harcerskiej złożyła Zobowiązanie Instruktorskie. Ponadto wieczorami odbywały się gry i zabawy integracyjne, teleturnieje, olimpiada śmieszności oraz śpiewogrania. Leszczyńska reprezentacja liczyła 39 zlotowiczów, składała się z przedstawicieli Hufców Leszno i Rawicz. W Zlocie wzięły udział następujące drużyny: 1 Leszczyńska Drużyna Wędrownicza, 7 Leszczyńska Drużyna Harcerska, 8 Leszczyńska Drużyna Harcerska, 11 Leszczyńska Drużyna Harcerska, 12 Leszczyńska Wodna Drużyna Harcerska, 17 Rawicka Drużyna Harcerska "Orły" i 18 Leszczyńska Drużyna Harcerska. Jubileuszowy Zlot Stulecia Harcerstwa w Krakowie trwał 9 dni, dla wielu z nas sko0ńczył się zbyt szybko. Ale nawet mimo tak krótkiego czasu doświadczyliśmy wiele, zdobyliśmy nowe umiejętności i wiedzę, a także kontakty z harcerzami z całej Polski, a nawet świata. Wróciliśmy ze wspaniałymi wspomnieniami. Na 100%.

phm. Katarzyna Skóra- redaktor naczelna EH, do niedawna drużynowa 11 Leszczyńskiej Drużyny Harcerskiej, na co dzień studentka prawa, najlepiej zorientowana osoba w Hufcu w temacie mody i urody, tym samym posiadaczka największej kosmetyczki w całej redakcji, powszechnie znana jako Kaziu.

pwd. Agnieszka Skóra- szefowa działu instruktorskiego, zastępczyni Komendanta Hufca Leszno ds. programowych, wędrowniczka i feministka, studentka I roku architektury krajobrazu, od niedawna drużynowa drużyny wędrowniczej.